1735-1736 Osmanlı-İran Savaşı

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
1735–1736 Osmanlı-İran Savaşı
Osmanlı-İran Savaşları
Tarih1735-1736
BölgeBatı İran ve Kafkaslar
Sebep1730-1732 savaşının ardından İran'ın kaybettiği toprakları geri almak istemesi
SonuçAfşar zaferi, İstanbul Antlaşması
Taraflar
Afşar Hanedanı Osmanlı İmparatorluğu Osmanlı Devleti
Komutanlar ve liderler
Nadir Şah Osmanlı İmparatorluğu I. Mahmut
Osmanlı İmparatorluğu Hekimoğlu Ali Paşa

1735-1736 Osmanlı-İran Savaşı, 1730-1732 savaşının ardından İran'ın kaybettiği toprakları geri almak için Osmanlı Devleti ile yapmış olduğu bir savaştır.

Öncesi[değiştir | kaynağı değiştir]

1730-1732 Osmanlı-İran Savaşı ardından Ocak 1732'de Ahmet Paşa Antlaşması imzalanmıştı. Buna göre Aras Nehri iki devlet arasında hudut kabul edilerek Revan, Gence, Nahcivan, Bitlis, Şirvan ve Dağıstan Osmanlılara; Tebriz, Kirmanşah, Hemedan, Luristan ve Erdelan eyaletleri ise İran'a bırakıldı. Söz konusu antlaşma Osmanlı Devleti'nin memnun etmedi ve sadrazam azledildi. Dolayısıyla, kırılgan bir barış ortamı oluştu. İran da kaybettiği Kafkasya topraklarını geri almak için fırsat kollamaya başladı. 1733'te İran'da iktidarı tamamen ele geçiren Nadir Şah, Osmanlıların eline geçen bölgeleri almak için tekrar savaş açtı.

Savaş[değiştir | kaynağı değiştir]

1735'te Arpaçay'da yapılan muharebeyi Osmanlılar kaybetti. Gence, Tiflis ve Revan İran'ın eline geçti.

Sonrası[değiştir | kaynağı değiştir]

17 Ekim 1736 tarihinde Osmanlı Devleti ve İran arasında İstanbul Antlaşması imzalandı. Bu antlaşmayla Osmanlılar Nadir Şah'ı İran Şahı olarak kabul ettiler ve Afşarlar'ın ele geçirdiği Kafkas topraklarını İran'a bırakmak zorunda kaldılar. Fakat uzun vadede bu antlaşma ne Osmanlı Devletini ne de İranlıları tatmin etti ve iki ülke arasındaki çatışmalar 1746 yılına kadar devam etti.