Üçüncü oyuncu

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Aeschines, tritagonist olarak oynadığı düşünülen Antik Yunanlı hatip

Tritagonist ya da üçüncü oyuncu, yazında protagonist ve ikincil oyuncudan sonraki en önemli karakterdir.

Üçüncü oyuncunun temel işlevi ana karakteri kışkırtmak ve onun zararına çalışmaktır. Tritagonist, oyunun en itici karakterlerinden birini oluşturmasına karşın ana karakter için acıma ve beğeni duygularının oluşmasına yardımcı olmaktadır.[1]:451

Tritagonistin ortaya çıkışı iki oyunculu eski dönem oyunlarına uzanmaktadır. Ana karakterin düşmanıyla öne çıktığı bu tür oyunlar, üçüncü oyuncunun "düşmanlık" özelliğini üstüne almasıyla ikincil oyuncunun oyun içindeki konumunu rahatlatmış; onun ana karaktere yakın özelliklerini öne çıkarmasını sağlamıştır.[1]:451 Antik Yunan tiyatrosunun baskın ögelerinden olan ezgisel tarz, tritagonistin bas tonuyla konuşmasına, buna karşılık protagonistin tenor, ikincil oyuncunun ise bariton bir sese sahip olmasına neden olmuştur.[2]:172 Cicero, Divinatio in Caecilium adlı yapıtında, tritagonistin ana karakterden fiziksel olarak daha güçlü olduğu durumlarda sesini alçaltarak konuştuğunu belirtmektedir.[3]

Aeschines adlı hatip[2]:175 ve Eshilos'un oyunlarında yer alan Myniscus bu rolde boy gösteren Antik Yunanlı oyunculardır.[2]:195

Bazı Antik Yunan oyunlarında tritagonistin sahneye soldan giriş yaptığı da bilinmektedir.[1]:404

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b c History of the Literature of Ancient Greece, Muller & Donaldson (1858)
  2. ^ a b c A History of Theatrical Art, Mantzius (1903)
  3. ^ Divinatio in Caecilium, Cicero, s. 45