Shalta Kilisesi

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Shalta Kilisesi

Shalta Kilisesi (Gürcüce: სხალთა; translit.: “sh’alta”), Gürcistan’ın Acara bölgesinde 12. yüzyıldan kalma Gürcü Ortodoks kilisesi. Hulo ilçesinde Kinçauri köyündedir. Kilisenin duvarlarında 14. ya da 15. yüzyıla özgü Bizans sanatı tarzında resim fragmanları günümüze ulaşmıştır.

Shalta, Osmanlı ve Sovyet dönemlerinden geçip günümüze ulaşan, Acara’daki tek ortaçağ kilisesidir. 1990’da yeniden kullanılmaya başlanan kilise, Gürcistan Ortodoks Kilisesi Shalta başpiskoposluğunun da merkezidir.

Osmanlı dönemi[değiştir | kaynağı değiştir]

19. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı idaresindeki Acara’yı dolaşan Dimitri Bakradze Shalta Kilisesi’nin yapısı itibarıyla Gürcistan’da kilise mimarisinin en iyi örneklerinden biri olduğunu yazmıştır. Kare bir yapı olan kilise, 25 adım uzunlukta ve 25 genişliktedir. 1874’te bölgeyi gezen Giorgi Kazbegi, Bakradze’nin yazdıklarını tekrarlar. Buna göre bina tamamen kesme taşlardan inşa edilmiştir. Kilisenin iç duvarlarında azizlerin freskleri vardır. Ancak tarihsel yazıtlar ortadan kalkmıştır. Kurtarılan resimlerde İsa, Meryem Ana ve Vaftizci Yahya tasvir edilmiştir. Bazı tasvirlerde Yunanca yazılar vardır. Hz. İsa elinde eski Gürcü alfabesiyle yazılmış bir kitap tutmaktadır.[1]

Shalta Kilisesi. Dimitri Bakradze'nin kitabında yer alan bu çizimi Giorgi Kazbegi Bir Rus Generalinin Günlükleri - Türkiye Gürcistanı'nda Üç Ay adlı kitabına almıştır.

Yerel efsane[değiştir | kaynağı değiştir]

Osmanlı döneminde iki hoca Shalta Kilisesi'ni camiye çevirmeye kalkışır. Ancak çok geçmeden ikisi de çıldırır ve vahşi yaratıklar gibi ormana kaçar. Osmanlı yöneticisi Ahmed Paşa’nın oğlu Şerif Bey’in (Himşiaşvili) bir çobanı kışın koyun sürüsünü kiliseye sokar, ama çok geçmeden iki yüz kadar koyun telef olur. Çobanın kendisi de boynunu kırar. Giorgi Kazbegi’nin yazdığına göre bütün bu ve buna benzer olayları halk kutsal mekânlara yapılan hakarete karşılık İsa’nın öfkesi olarak açıklamaktadır.[2]

Galeri[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Giorgi Kazbegi, Bir Rus Generalinin Günlükleri - Türkiye Gürcistanı'nda Üç Ay, 2019, s. 43-44, ISBN 9789755537207
  2. ^ Giorgi Kazbegi, Bir Rus Generalinin Günlükleri - Türkiye Gürcistanı'nda Üç Ay, 2019, s. 44-45, ISBN 9789755537207