Salo ya da Sodom'un 120 Günü

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Salo ya da Sodom'un 120 Günü
Salò o le 120 giornate di Sodoma

"Salo ya da Sodom'un 120 Günü" (Salò o le 120 giornate di Sodoma) filminin özgün sinema afişi.
Yönetmen Pier Paolo Pasolini
Yapımcı Alberto Grimaldi
Antonio Girasante
Alberto De Stefanis
Senarist Pier Paolo Pasolini
Sergio Citti
Marquis de Sade (roman)
Oyuncular Paolo Bonacelli
Giorgio Cataldi
Umberto Paolo Quintavalle
Aldo Valletti
Müzik Ennio Morricone
Görüntü yönetmeni Tonino Delli Colli
Kurgu Nino Baragli
Stüdyo Produzioni Europee Associati (PEA)
Dağıtıcı The Criterion Collection (DVD)
BFI (DVD)
Cinsi Sinema filmi
Türü Dram, savaş
Renk Renkli (Eastmancolor)
Yapım yılı 1975
Çıkış tarih(ler)i 22 Kasım 1975 Paris Film Festivali
1 Ekim 1977 New York Film Festivali
Mart 1992 11. Uluslararası İstanbul Film Festivali
Süre 116 dakika
Ülke İtalya İtalya
Fransa Fransa ortak yapımı
Dil İtalyanca,Fransızca,Almanca
Diğer adları Salo ya da Sodom'un 120 Günü (Türkiye)
Salo, or the 120 Days of Sodom (İngilizce isim)
Salo ou les 120 journées de Sodome (Fransa)
Saló o los 120 días de Sodoma (İspanya)
Die 120 Tage von Sodom (Almanya)

Salo ya da Sodom'un 120 Günü [1] 1975 İtalya Fransa ortak yapımı dramatik filmdir. Özgün adı Salò o le 120 giornate di Sodoma ya da daha yaygın bilinen şekliyle kısaca Salò'dur. Film Türkiye'de önce Mart 1992'de 11. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde, sonra da Nisan 2007'de 26. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde gösterilmişti.

Erotik edebiyatın önemli yazarı Fransız aristokrat Marquis de Sade'nin 1785 yılında yazdığı en sıra dışı eseri olan Les 120 journées de Sodome ou l'école du libertinage adlı kitabının 1940'lı yıllara uyarlamasıdır. Filmin yönetmeni Pier Paolo Pasolini'dir. Passolini aynı zamanda Sergio Citti ile birlikte filmin senaryosunu da yazmıştır. Önemli rollerinde Paolo Bonacelli, Giorgio Cataldi, Umberto Paolo Quintavalle ve Aldo Valletti oynadığı filmin görüntülerini Tonino Delli Colli çekmiş, filmin müziğini ise Ennio Morricone yapmıştır.

Film gösterime girdiği tarihten bu yana içerdiği görsel şiddet ve sadizmin dozu nedeni ile hep tartışma yaratmış ve bugüne kadar yapılmış en rahatsız edici film olarak nitelendirilmiştir. Birçok ülkede gösterilmesi bugün bile yasaktır. Film gösterime girmeden kısa bir süre önce yönetmeni Pasolini dövülerek öldürülmüştü.

Özet[değiştir | kaynağı değiştir]

Olaylar 1944 yılında Nazi Almanyası'nın kontrolünde Kuzey İtalya'da kurulmuş kısa ömürlü bir kukla devlet olan ve "Salò Cumhuriyeti" olarak da bilinen faşist İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nde geçer. Şehrin ileri gelen seçkinlerinden dört sefih 9 kız 9 da erkek 18 genç insanı yakalayıp bir şatoya kapatırlar. Beraberlerindeki 4 yaşlı fahişe ile birlikte 120 gün boyunca bu genç kölelere bir dizi fiziksel, ruhsal ve cinsel işkence uygularlar.

Oyuncu Kadrosu[değiştir | kaynağı değiştir]

Aktör/Aktris Rolü
Paolo Bonacelli Dük
Giorgio Cataldi Piskopos
Umberto Paolo Quintavalle Sulh hakimi
Aldo Valletti Başkan
Caterina Boratto Signora Castelli
Elsa De Giorgi Signora Maggi
Hélène Surgère Signora Vaccari

Film hakkında notlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Film Marquis de Sade'nin 1785 tarihli eserine dayandığı kadar yönetmen Pier Paolo Pasolini'nin kendi yaşantısından da izler taşır. Passolini 20'li yaşlarında bir süre Salo Cumhuriyeti'nde yaşamıştı. Pasolini burada iken tutuklanmış kardeşi Guido ise öldürülmüştü.
  • Marquis de Sade'nin eserindeki şiddet ve sadizmin dozu filmden çok daha fazladır. Sade kitabında iktidarın yanı sıra kiliseyi de eleştiriyordu. Passolini de ateşli bir kilise karşıtı olmasına rağmen filmde kiliseden çok faşist kurumları eleştirir.
  • The Criterion Collection'ın 1998 yılında ABD'de çıkarttığı DVD baskıları Pasolini ile düşülen anlaşmazlık nedeni ile kısıtlı sayıda basılabilmişti. Bu nedenle sadece ender bulundukları için piyasadaki DVD'ler 250 ila 1000$ arasında el değiştirmektedir. Oysa bu baskının hem görüntü kalitesi düşük hem de bazı sahneleri eksikti. Sonradan BFI'nin ve Gaumont Columbia Tristar Home Video'nun çıkarttığı DVD'ler çok daha iyi ve eksiksiz olmalarına rağmen Criterion'un eski DVD'leri hala rağbet görmektedir ve dünyanın en pahalı DVD'si olma rekorunu hala elinde bulundurmaktadır.
  • Filmdeki akıl almaz işkenceler iktidar gücünün sınırsız bir şekilde kötüye kullanılmasının, yani bir yerde faşizmin metaforudur. Bu zülümler sırasında arka planda Pasolini'nin faşist olarak kabul ettiği Alman besteci Carl Orff (d.1895 - ö.1982)'un müstehçen Latince sözleri de olan Carmina Burana adlı sahne kantatından bölümler işitilir. Yaşlı fahişeler bir Mussolini destekçisi olan Amerikalı şair Ezra Pound'un dizelerini okurlar.
  • Filmin ünlü 'seks kölelerine toplu olarak zorla dışkı yedirme sahnesi' kapitalist tüketim toplumunun abur cubur yiyecek endüstrisi ve fast-food kültürünün bir metaforudur.
  • Dışkı yedirme sahnelerinde kullanılan materyal çikolata ve portakal marmelatından yapılmışır.
Filmden bir sahne.

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]