İçeriğe atla

Mikroplastikler

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Nehir tortularında bulunmuş mikroplastik örnekleri

Mikroplastikler (MP), 5 mm'en daha küçük olan ve çevrede kirliliğe sebep olan, çoğunlukla petrol türevli olup suda çözünmeyen, düzgün şekilli veya şekilsiz polimerik parçacıklara verilen isimdir.[1][2][3][4][5][6][7]  1 mikrondan küçük plastik parçacıklarına ise nanoplastikler denir. Çevredeki plastik kirliliği ile ilgili yeni bir sınıflandırma bulunmaktadır.[8]

Mikroplastik terimi ilk olarak 2004 yılında, Britanya İmparatorluk Nişanı sahibi profesör Richard Thompson (Plymouth Üniversitesi) tarafından kullanılmıştır. Bu sebeple Thompson, “mikroplastiğin babası” olarak anılmaktadır.[6] Oluşumlarına göre mikroplastikler, birincil ve ikincil mikroplastikler olmak üzere iki gruba ayrılır.[9][10]

Sınıflandırma

[değiştir | kaynağı değiştir]
İsim Büyüklük
Nanoplastik, (NP) 1 nm - 1 μm
Mikroplastik, (MP) 1 μm - 5 mm
Mezoplastik 5 mm - 25 mm
Makroplastik 25 mm- 100 mm

Kimyasal bileşenlerine göre mikroplastikler

[değiştir | kaynağı değiştir]

• Polietilen (PE): Hafif, esnek ve suya dayanıklı bir polimerdir. Poşetler, ambalaj filmleri ve şişelerde yaygın olarak kullanılır. Çevrede en çok rastlanan mikroplastik türüdür.[11]

• Polipropilen (PP): Dayanıklı ve ısıya dirençli bir polimerdir. Tek kullanımlık kaplar, pipetler ve tekstil ürünlerinde bulunur. Su yüzeyinde kolayca birikir.[12]

• Polivinil Klorür (PVC): Sert veya esnek yapıda olabilir. Borular, kablolar ve yer döşemelerinde kullanılır. İçerdiği katkı maddeleri toksik etkilere yol açabilir.[13]

• Polietilen Tereftalat (PET): Şeffaf ve dayanıklı bir polimerdir. İçecek şişeleri ve polyester tekstil ürünlerinde yaygındır. Lif formunda çevreye karışarak mikroplastik oluşturur.[14]

• Polistiren (PS): Hafif ve kırılgan bir polimerdir. Köpük ambalajlarda ve tek kullanımlık tabak-çatal gibi ürünlerde kullanılır. Parçalandığında zararlı monomerler açığa çıkabilir.[15]

• Poliüretan (PU): Esnek veya sert yapıda üretilebilen bir polimerdir. Köpük süngerler, izolasyon malzemeleri, mobilya dolguları ve kaplamalarda kullanılır. Çevrede parçalandığında toksik yan ürünler açığa çıkabilir.[16]

Birincil mikroplastikler

[değiştir | kaynağı değiştir]
Plastik üretim peletleri (4-5mm) ve kozmetiklerdeki plastik mikroboncuklar (<500μm)   

Doğrudan 5 mm'den küçük olarak üretilen plastiklerdir. Örneğin, kozmetiklerde, kişisel bakım ürünlerinde kullanılan mikroboncuklar (microbeads),[17] günümüzde makyaj, el işi ve tekstil malzemelerinde aşırı miktarda kullanılan simler (glitters),[18] plastik üretim peletleri (nurdles)[19] gibi doğrudan oluşan mikroplastiklere birincil mikroplastikler denir. Genel olarak kozmetiklerdeki mikroboncuklar Polietilen (PE), simler içerisinde plastiğinde olduğu kompozit malzemelerden yapılır.

İkincil mikroplastikler

[değiştir | kaynağı değiştir]

Büyük plastiklerin zamanla parçalanarak 5 mm'den küçük boyutlara ufalanmasıyla oluşur. İkincil mikroplastiklere örnek; plastik malzemelerden kopan aşınan parçacıklar, sentetik tekstillerden kopan dökülen lifler, araç lastiği döküntüleri ve çeşitli plastik partiküller söylenebilir.

Mikroplastikler doğal ekosistemlere insan aktiviteleri sonucu girerler. Bu insan aktivitelerinden en bilinenleri ise her türlü gemicilik, balıkçılık, tekstil[20] ve endüstriyel süreçler de dahil olmak üzere çok çeşitli kaynaklardan girerler.

Çocuk aktivitelerinde, kostüm, tekstil süslemede kullanılan PET simler[18][21][22]

Nanoplastikler

[değiştir | kaynağı değiştir]

1 nm - 1μm arası büyüklükteki plastik parçacıklarına Nanoplastik (NP) denir. Mikroplastik kirliliğine benzer bir şekilde nanoplastikler, direkt olarak nano boyutta (medikal ve bilimsel alanlarda kullanılan nanopartiküller gibi) üretilebildiği gibi, dolaylı olarak da büyük plastik malzemelerin kullanımı ve eskimesi sonucunda oluşur. Bunlardan, doğrudan nano boyutlarda üretilenlere birincil (primer) nanoplastikler, zamanla çeşitli faktörlerle parçalanma sonucu oluşanlara ise ikincil (sekonder) nanoplastikler denilmektedir.[21][9][23] Çevrede, sularda, yiyeceklerde ve havada rastlanan nanoplastikler çoğunlukla ikincil kaynaklı nanoplastikler olmaktadır. Nanoplastikler konusunda plastik malzeme aşınmasının yanı sıra sentetik tekstil liflerini de dikkate almak gerekmektedir. Bilim adamları sentetik tekstil ürünlerinden kopan nano ve mikro ölçekteki liflerin iç ve dış ortam havasında aşırı miktarda bulunabildiğine,[24][25] yine çamaşır yıkama sonucu kıyafetlerden dökülerek oluşan liflerin kanalizasyon vasıtasıyla arıtma tesislerine gittiğini, ancak tesislerde tutulamayarak tatlı ve tuzlu su ortamlarına taşındığına dikkat çekmektedir.

Nanoplastikler, küresel öneme sahip öncelikli kirleticilerdendir ve çevresel matrislerde nanoplastik inceleme ve tespit konusunda bir belirsizlik bulunmaktadır. Mikroplastiklerin tersine, bu kirlilik hakkında henüz çok az şey bilinmesine rağmen, çevre ve insan için ciddi risk oluşturabileceği öngörülmektedir.[26][27][28]

Nanoplastikler günlük hayatta sıkça kullanılan gıda malzemelerinden insan vücuduna geçebilmektedir. Bu konuyla ilgili olarak yapılan bir çalışmada[29] her demlemede poşet çaylardaki naylon (6,6) ve polietilen tereftalat (PET) poşet malzemesinden milyarlarca nanoplastiğin içilen çaya geçtiği gösterilmiştir.

Nanoplastikler çok ufak boyutları nedeniyle hücre zarını geçebilir ve hücrelerin işleyişini etkileyebilir. Nanoplastikler lipofiliktir ve bazı çalışmalar, farklı tür nanoplastiklerin lipit çift katmanlarının hidrofobik çekirdeğine dahil edilebildiğini göstermektedir. İnsanlar dahil olmak üzere nanoplastiklerin organizmalar üzerindeki olumsuz etkileri konusunda çok az şey bilinmektedir. Nanoplastiklerin çevresel kaderini izlemek için analitik tekniklerin geliştirilmesi ve nanoplastiklerin gerçekte ne kadar tehlikeli olduğunu değerlendirebilmek için toksisiteleri hakkında daha fazla çalışma yapılmasına ihtiyaç bulunmaktadır.[26][27][28]

Ortamlardaki nanoplastikler üzerindeki spekülasyonlar mikroplastiklerin parçalanması sırasında geçici bir yan ürün olmaktan, potansiyel olarak yüksek konsantrasyonlarda görünmez bir çevresel tehdit olmasına kadar uzanmaktadır.

Gıdalardaki mikroplastikler

[değiştir | kaynağı değiştir]

Bazı ürünlerin üretim süreçleri aşamasında, bazılarında ise paketlemede kullanılan ambalajlardan dolayı ve ürünün tüketimi esnasında (ortamdan), bazılarında ise elde edildiği kaynaktan gıdalara mikroplastik kirliliğinin ve başka birçok katkı maddesinin geçmesi söz konusudur.[2][3][9]

Bilimsel araştırmalar sonucunda, içme sularında (şişe su, çeşme suları), midye, karides, balık, tuz, şeker, bal gibi yiyeceklerde, soda ve bira gibi ürünlerde mikroplastik tespit edilmiştir.[26][30][31][32][33][34][35] Mikroplastikler ayrıca sokak lezzetleri olarak adlandırılan gıdalara da hem gıdanın kaynağından hem de üretim ve tüketim aşamalarından bulaşabilmektedir. Çukurova Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi 8 Kasım 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. ve Greenpeace Akdeniz tarafından gerçekleştirilen ortak bir çalışmada Türkiye'nin çeşitli illerinde satılan midye dolamalarda midye dolma başına 0.6 adet mikroplastik olduğu bulunmuştur.[34] Yapılan bir araştırma, bir Amerikalının yılda 81000 - 123000 adet mikroplastiğe maruz kalabileceğini belirtmektedir.[26] Ayrıca, Dünya Sağlık Örgütü tarafından hazırlanan 2019 tarihli bir raporda,[36] içme sularındaki MP' lerin sağlığa zararlı olduğuna dair henüz kesin bir kanıt bulunmadığı ve MP parçacıklarının oranları hakkında daha fazla bilgiye ihtiyaç duyulduğunu bildirilmiştir.

Mikroplastik giderme yöntemleri

[değiştir | kaynağı değiştir]

Fiziksel yöntemler

[değiştir | kaynağı değiştir]

Adsorpsiyon: Mikroplastik parçacıklarının, aktif karbon, biyokömür veya çeşitli nanomateryallerin yüzeyine fiziksel veya kimyasal bağlarla tutunması işlemidir. Gözenekli yapısı sayesinde geniş yüzey alanı sunan adsorbanlar, sudaki mikro ve nano boyutlu plastikleri yüksek verimle hapseder.[4][5]

Filtrasyon: Atık suyun kum, antrasit veya membran gibi gözenekli ortamlardan geçirilerek plastiklerin boyut bazlı olarak süzülmesidir. Hızlı kum filtreleri büyük parçaları tutarken, ultrafiltrasyon ve membran biyoreaktörler (MBR) mikron altı parçacıkları mekanik olarak ayırır.[7][8][10][11]

Flatasyon yöntemi: Yoğunluğu sudan düşük olan (PE, PP gibi) plastiklerin, suyun altına verilen mikro hava kabarcıkları yardımıyla yüzeye taşınmasıdır. Kabarcıklara tutunarak su yüzeyine çıkan plastikler, mekanik sıyırıcılar yardımıyla ortamdan uzaklaştırılır.[12]

Yağ filmi yöntemi: Mikroplastiklerin hidrofobik (suyu sevmeyen) doğasından yararlanan bir yöntemdir. Suya eklenen bir yağ fazı, mikroplastikleri içine çeker veya yüzeyine bağlar. Daha sonra yağ tabakası sudan ayrıştırılarak, plastiklerin yağ ile birlikte geri kazanılması sağlanır.[13][14]

Manyetik ayırma: Manyetik özelliği olmayan mikroplastiklerin, manyetik nano-tozlar (örneğin demir oksit) ile kaplanması prensibine dayanır. "Fonksiyonelleştirilmiş" bu parçacıklar, dışarıdan uygulanan bir manyetik alan yardımıyla mıknatıs tarafından çekilerek sudan hızla temizlenir.[15][16]

Kimyasal yöntemler

[değiştir | kaynağı değiştir]

Koagülasyon ve Flokülasyon: Suya şap (alüminyum sülfat) veya demir klorür gibi koagülantlar eklenir. Bu kimyasallar mikroplastiklerin yüzey yükünü nötralize ederek birbirlerine yapışmalarını sağlar."Flok" adı verilen daha büyük ve ağır kümeler oluşur, bu kümeler de yerçekimiyle kolayca çöker.[17][19]

Sol-Jel Yöntemi: Suya eklenen özel kimyasal öncüller (prekürsörler), suyun içinde jöle benzeri bir yapı oluşturur. Bu yapı oluşurken çevredeki mikroplastikleri "yakalar" ve katı bir kütle haline getirerek sudan ayrılmalarını sağlar.[20][22][23]

Elektrokoagülasyon: Suya daldırılan metal elektrotlara (genellikle alüminyum veya demir) akım verilir. Elektrotlar çözünerek suya metal iyonları salar. Bu iyonlar mikroplastiklerle etkileşime girerek onları bir araya getirir ve yüzeye çıkmalarını veya çökmelerini sağlar.[24][25]

Ozonlama (Ozon Oksidasyonu):Güçlü bir oksitleyici olan ozon gazının O3 suya verilmesiyle mikroplastiklerin polimer yapısı doğrudan hedef alınır. Ozon, plastik yüzeyinde çatlaklar oluşturarak yapıyı kırılganlaştırır ve parçacıkları daha küçük, biyolojik olarak parçalanabilir bileşenlere ayırır.[29][30]

Fotokatalitik Bozulma:Titanyum dioksit TiO2 veya çinko oksit ZnO gibi bir fotokatalizör eşliğinde, UV ışığı kullanılarak gerçekleştirilen bir işlemdir. Işık etkisiyle aktifleşen katalizör, mikroplastikleri su ve karbondioksit gibi zararsız maddelere dönüştürecek güçlü radikaller üretir.[31][32]

Biyolojik yöntemler

[değiştir | kaynağı değiştir]

Biyobozunma:Mikroorganizmaların (bakteri, mantar veya algler) salgıladıkları enzimler aracılığıyla mikroplastik polimer zincirlerini parçalaması sürecidir. Bu süreçte plastikler önce oligomerlere, ardından monomerlere ve son aşamada su, karbondioksit veya metan gibi zararsız yan ürünlere dönüştürülerek mineralize edilir.[33][35]

Biyofiltre veya biyokömür filtre: Su arıtma sistemlerinde, üzerinde mikroorganizmaların tutunduğu bir biyofilm tabakasıyla kaplı filtre düzenekleridir. Su bu katmandan geçerken, mikroplastikler hem biyolojik yüzeye fiziksel olarak yapışır hem de biyofilmdeki mikroorganizmalar tarafından aşamalı olarak parçalanmaya başlar.[36][37]

Biyoreaktörler:Mikroplastik giderim sürecini hızlandırmak için sıcaklık, pH ve oksijen gibi çevresel koşulların optimize edildiği kontrollü sistemlerdir. Özellikle Membran Biyoreaktörler (MBR), mikrobiyal aktiviteyi yüksek yoğunluklu fiziksel filtrasyonla birleştirerek mikro- ve nanoplastiklerin sudan temizlenmesinde %99'a varan verimlilik sağlar. [38][39][40][41]

Kaynakça

[değiştir | kaynağı değiştir]
  1. ^ Yurtsever, M. (2015). Mikroplastikler’e Genel Bir Bakış 27 Şubat 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Dokuz Eylül Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Fen ve Mühendislik Dergisi, 17(50), 68-83.   
  2. ^ a b "Görünmez tehlike: Mikroplastikler". Sözcü Gazetesi. 6 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2020. 
  3. ^ a b "Mikroplastikler: Besin zincirinin en tehlikeli halkası". Sedat Gündoğdu. Yeşil Gazete. 19 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Kasım 2020. 
  4. ^ a b "Mikroplastik". www.mikroplastik.org. 1 Mayıs 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Kasım 2020. 
  5. ^ a b Gündoğdu, Sedat; Çevik, Cem (15 Mayıs 2017). "Micro- and mesoplastics in Northeast Levantine coast of Turkey: The preliminary results from surface samples". Marine Pollution Bulletin (İngilizce). 118 (1): 341-347. doi:10.1016/j.marpolbul.2017.03.002. ISSN 0025-326X. 
  6. ^ a b Thompson, R. C., Olsen, Y., Mitchell, R. P., Davis, A., Rowland, S. J., John, A. W., ... & Russell, A. E. (2004). Lost at sea: where is all the plastic?. Science, 304(5672), 838-838.   
  7. ^ a b Frias, J. P. G. L., & Nash, R. (2019). Microplastics: finding a consensus on the definition. Marine pollution bulletin, 138, 145-147.
  8. ^ a b Hartmann, N. B., Hüffer, T., Thompson, R. C., Hassellöv, M., Verschoor, A., Daugaard, A. E., ... & Herrling, M. P. (2019). Are we speaking the same language? Recommendations for a definition and categorization framework for plastic debris.
  9. ^ a b c Yurtsever Meral (2018). Küresel Plastik Kirliliği, Nano-Mikroplastik Tehlikesi ve Sürdürülebilirlik 19 Ağustos 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Yurtsever Meral, Güven Plus Grup, ISBN 978-605-7594-06-8.
  10. ^ a b "Microplastics in the marine environment". Marine Pollution Bulletin (İngilizce). 62 (8): 1596-1605. 1 Ağustos 2011. doi:10.1016/j.marpolbul.2011.05.030. ISSN 0025-326X. 11 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi4 Kasım 2020. 
  11. ^ a b Andrady, Anthony L. (Ağustos 2011). "Microplastics in the marine environment". Marine Pollution Bulletin. 62 (8): 1596-1605. doi:10.1016/j.marpolbul.2011.05.030. ISSN 0025-326X. 
  12. ^ a b Hasan (12 Ocak 2024). "Polipropilen (PP) Nedir? Özellikleri Nelerdir?". Saydaş Plastik. Erişim tarihi: 13 Mart 2026. 
  13. ^ a b "PVC-U | Polivinil Klorür". filizplastik.com.tr. Erişim tarihi: 13 Mart 2026. 
  14. ^ a b "PET'in Genel Özellikleri ve Kullanım Alanları - Aydınlar Makina Metal". aydinlarmakinametal.com.tr. 17 Kasım 2023. Erişim tarihi: 13 Mart 2026. 
  15. ^ a b "FDS Polimer - Polistiren (PS)". fdspolimer.com. Erişim tarihi: 13 Mart 2026. 
  16. ^ a b Kimpur (12 Mart 2026). "Poliüretan Nedir? PU Kullanım Alanları ve Çeşitleri". Kimpur. Erişim tarihi: 13 Mart 2026. 
  17. ^ a b Yurtsever, M., & Yurtsever, U. (2019). Use of a convolutional neural network for the classification of microbeads in urban wastewater. Chemosphere, 216, 271-280.
  18. ^ a b Yurtsever, M. (2019). Glitters as a Source of Primary Microplastics: An Approach to Environmental Responsibility and Ethics. Journal of Agricultural and Environmental Ethics, 32(3), 459-478.
  19. ^ a b "Plastik ham maddesi sahil kumlarına karıştı! 'Bir avuç kumda 200 tane var'". CNN Türk. 23 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Kasım 2020. 
  20. ^ a b Özkan, İlkan; Gündoğdu, Sedat (17 Mart 2020). "Investigation on the microfiber release under controlled washings from the knitted fabrics produced by recycled and virgin polyester yarns". The Journal of The Textile Institute. 0 (0): 1-9. doi:10.1080/00405000.2020.1741760. ISSN 0040-5000. 
  21. ^ a b Yurtsever, M. (2019). Tiny, shiny, and colorful microplastics: Are regular glitters a significant source of microplastics?. Marine pollution bulletin, 146, 678-682.
  22. ^ a b "Işıltılı simlerin karanlık yüzü: Mikroplastikler". Sözcü Gazetesi. 23 Ağustos 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2020. 
  23. ^ a b Ng, E. L., Lwanga, E. H., Eldridge, S. M., Johnston, P., Hu, H. W., Geissen, V., & Chen, D. (2018). An overview of microplastic and nanoplastic pollution in agroecosystems. Science of the Total Environment, 627, 1377-1388.
  24. ^ a b Dris, R., Gasperi, J., Mirande, C., Mandin, C., Guerrouache, M., Langlois, V., & Tassin, B. (2017). A first overview of textile fibers, including microplastics, in indoor and outdoor environments. Environmental Pollution, 221, 453-458.
  25. ^ a b Kaya, A. T., Yurtsever, M., & Bayraktar, S. Ç. (2018). Ubiquitous exposure to microfiber pollution in the air. The European Physical Journal Plus, 133(11), 488.
  26. ^ a b c d Yurtsever, M. Nano-ve Mikroplastik’lerin İnsan Sağlığı ve Ekosistem Üzerindeki Olası Etkileri. Menba Kastamonu Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi Dergisi, 5(2), 17-24.
  27. ^ a b Koelmans, A. A. (2019). Proxies for nanoplastic. Nature nanotechnology, 14(4), 307-308.
  28. ^ a b Lehner, R., Weder, C., Petri-Fink, A., & Rothen-Rutishauser, B. (2019). Emergence of nanoplastic in the environment and possible impact on human health. Environmental science & technology, 53(4), 1748-1765.
  29. ^ a b Hernandez, L. M., Xu, E. G., Larsson, H. C., Tahara, R., Maisuria, V. B., & Tufenkji, N. (2019). Plastic teabags release billions of microparticles and nanoparticles into tea. Environmental science & technology, 53(21), 12300-12310.
  30. ^ a b Yurtsever, M. (2018). Abiyotik bir su ürünü olan sofra tuzunda mikroplastik kirliliği tehlikesi 15 Şubat 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Su Ürünleri Dergisi, 35(3), 243-249.
  31. ^ a b Cox, K. D., Covernton, G. A., Davies, H. L., Dower, J. F., Juanes, F., & Dudas, S. E. (2019). Human consumption of microplastics. Environmental science & technology, 53(12), 7068-7074.
  32. ^ a b Gündoğdu, Sedat & Cem, Cevik. (2019). Türkiye'deki Deniz Canlılarındaki Mikroplastik Kirliliği 27 Şubat 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Microplastics pollution in the marine fish and stuffed mussels in Turkey). 10.13140/RG.2.2.27136.58888. Erişim Tarihi 08.02.2020
  33. ^ a b Gündoğdu, Sedat (2018). "Contamination of table salts from Turkey with microplastics". Food Additives & Contaminants: Part A. 35 (5): 1006-1014. doi:10.1080/19440049.2018.1447694. ISSN 1944-0049. PMID 29505336. 
  34. ^ a b Gündoğdu, Sedat; Çevik, Cem; Ataş, Nihan Temiz (2020). "Stuffed with microplastics: Microplastic occurrence in traditional stuffed mussels sold in the Turkish market". Food Bioscience (İngilizce). 37: 100715. doi:10.1016/j.fbio.2020.100715. ISSN 2212-4292. 3 Ağustos 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi4 Kasım 2020. 
  35. ^ a b Gündoğdu, Sedat; Çevik, Cem; Ataş, Nihan Temiz (2020). "Occurrence of microplastics in the gastrointestinal tracts of some edible fish species along the Turkish coast" (PDF). Turkish Journal of Zoology (44): 312-323. 11 Kasım 2020 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi4 Kasım 2020. 
  36. ^ a b DSÖ, (2019) https://apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/326499/9789241516198-eng.pdf?ua=1 20 Nisan 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Erişim Tarihi:15.01.2020
  37. ^ Tang, Na; Liu, Xiaoning; Xing, Wei (Kasım 2020). "Microplastics in wastewater treatment plants of Wuhan, Central China: Abundance, removal, and potential source in household wastewater". Science of The Total Environment. 745: 141026. doi:10.1016/j.scitotenv.2020.141026. ISSN 0048-9697. 
  38. ^ Talvitie, Julia; Mikola, Anna; Koistinen, Arto; Setälä, Outi (Ekim 2017). "Solutions to microplastic pollution – Removal of microplastics from wastewater effluent with advanced wastewater treatment technologies". Water Research. 123: 401-407. doi:10.1016/j.watres.2017.07.005. ISSN 0043-1354. 
  39. ^ Talvitie, Julia; Mikola, Anna; Setälä, Outi; Heinonen, Mari; Koistinen, Arto (Şubat 2017). "How well is microlitter purified from wastewater? – A detailed study on the stepwise removal of microlitter in a tertiary level wastewater treatment plant". Water Research. 109: 164-172. doi:10.1016/j.watres.2016.11.046. ISSN 0043-1354. 
  40. ^ "Biodegradable Microplastics in Municipal Wastewater and Sludge Treatment Processes: A Review on Occurrence, Fate, and Effects". doi.org. Erişim tarihi: 14 Mart 2026. 
  41. ^ Arat, Seren Acarer (9 Ekim 2024), Characterization and Removal of Microplastics in Different Stages of Wastewater Treatment Plants, CRC Press, ss. 107-12114 Mart 2026 
"https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Mikroplastikler&oldid=37148591" sayfasından alınmıştır