Haftada Bir Kez Seni Öldürmez

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Haftada Bir Kez Seni Öldürmez
Yazarı J. D. Salinger
Özgün ismi Once A Week Won't Kill You
Ülke ABD
Özgün dili İngilizce
Anadilinde basım tarihi Kasım/Aralık 1944
İlk yayın ortamı Story
Önceki eser İki Yalnız Adam[1] (Two Lonely Men)
Takip eden eser Sihirli Siper[2] (The Magic Foxhole)

Haftada Bir Kez Seni Öldürmez[3] (İng. Once A Week Won't Kill You), ABD'li yazar J. D. Salinger'ın ilk kez Story dergisinin Kasım/Aralık 1944 sayısının 23-27. sayfalarında yayınlanan öyküsü.[4]

Konusu[değiştir | kaynağı değiştir]

Haftada Bir Kez Seni Öldürmez üç bölüme ayrılmış bir öyküdür. Hikâye 1944 yılında İkinci Dünya Savaşı günlerinde geçmektedir. İlk bölüm Dickie Camson ve sonradan karısı olduğu ortaya çıkan Virginia'nın diyalogunu içerir. İkilinin konuşmasından adamın orduda asker olduğu ve kısa bir süre içinde savaşa gideceği anlaşılır. Dickie belli etmese de bu konuyla ilgili gergindir ve korkuyordur. Okuyucuda eşinin bu olayı hafif gördüğü gibi bir izlenim oluşur. Sohbetlerinin son kısmında eşi kocasına savaşa gideceğini halasına söyleyip söylemediğini sorar. Dickie halasına henüz bu gerçeği açıklamamıştır. Karısından özellikle ve vurgulayarak halasını haftada bir kez sinemaya götürmesini rica eder ve "haftada bir kez seni öldürmez" der. Eşi sinema konusunda isteksizdir. Yaşlı halanın gün geçtikçe kötüleştiğinden, delirdiğinden ve artık komik olmadığından bahseder. Dickie ısrar edince kadın her şeye rağmen kocasının bu talebini kabul eder.

İkinci bölümde yukarı kata çıkan adamın halası Rena ile konuşması anlatılır. Halasıyla geçmişten ve artık yaşamayan aile bireylerinden konuşurlar. Dickie kahvaltı için tekrar aşağı inmeden hemen önce cesaretini toplayıp savaştan bahsetmeye başlar. En sonunda savaşa katılmak üzere evden ayrılacağını halasına açıklar. Rena durumu soğukkanlılıkla karşılar. Dickie halasına eşinin onu yalnız bırakmayacağını ve sık sık sinemaya götüreceğini söyler.

Halası Dickie'ye Yüzbaşı Thomas E. Cleve, Jr.'a vermek üzere yazdığı bir mektubu verir. Cleve Jr.'ın Dickie'yi koruyabileceğini ve orduda yardımcı olacağını iddia eder. Halasının gösterdiği fotoğraflardan Cleve Jr.'ın 1917 yılında orduda yüzbaşı olduğu ortaya çıkar. Dickie hiçbir söylemeden mektubu alır ve halasına veda eder.

Yeniden aşağı inerken mektubu yırtar ve parçaları ne yapacağını bilemeyerek cebine doldurur. Aşağıda kahvaltısı hazırdır. Kendisini bekleyen Virginia'ya bir kere daha "Onu haftada bir kez sinemaya götürebilirsin. Bu seni öldürmez" der.

Sonrası[değiştir | kaynağı değiştir]

1944 yılının başında Salinger İkinci Dünya Savaşı'nda ABD ordusunda savaşmak üzere Avrupa'ya gitti. Aynı yılın 14 Nisan'ında Story dergisinin sahibi ve yazarın arkadaşı Whit Burnett Salinger'a öykülerinden oluşan bir derlemeyi antoloji olarak basmayı teklif eden bir mektup yolladı. Kitabın isminin Salinger'ın ilk öyküsünün adı Gençler olmasını öneriyordu.[5] Yazar kitapta yer alabilecek sekiz hikâyesinin listesini çıkardı ve Burnett'a yolladı. 9 Haziran'da Whit Burnett kararını değiştirdi ve Gençler antolojisini basmak yerine Salinger'ın henüz yazmadığı ilk romanını beklemeyi tercih ettiğini söyledi.

Eylül ayında Gençler antolojisinin yayınlanması bir kere daha gündeme geldi. 10 Nisan 1945 tarihli Salinger'ın ajansına ait bir dokümanda bu antolojide yer alacak öykü sayısının on dokuza çıktığı görülüyordu ve Haftada Bir Kez Seni Öldürmez bu listedeydi.[6] Mali yetersizliklerden ötürü Burnett kitabın basımını bir kere daha iptal etti. Böylece Haftada Bir Kez Seni Öldürmez hiçbir kitapta yer alamadı.

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Reiff, Raychel Haugrud (2008), J.D. Salinger: The Catcher in the Rye and Other Works, Marshall Cavendish, ISBN 9780761425946 
  • Slawenski, Kenneth (2011), Üzüntü Muz Kabuğu ve J. D. Salinger, Sel Yayınları, ISBN 9789755705200 

Notlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Öykünün Türkçe isminin alındığı kitap: Slawenski 2011, sayfa 66
  2. ^ Öykünün Türkçe isminin alındığı kitap: Slawenski 2011, sayfa 103
  3. ^ Öykünün Türkçe isminin alındığı kitap: Slawenski 2011, sayfa 79
  4. ^ Reiff 2008, sayfa 145
  5. ^ Slawenski 2011, sayfa 87
  6. ^ Slawenski 2011, sayfa 124