Abdurrahman Şeref

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Abdurrahman Şeref Bey

Abdurrahman Şeref (d. 1853 - ö 1925) son Osmanlı vakanüvisi ve devlet adamı.

İstanbul'da doğan Abdurrahman Şeref 1873'de Mekteb-i Sultani'den mezun oldu. İlk önceleri tarih ve coğrafya öğretmenliği yaptı. Daha sonra Mektebi Mülkiye'de ve Galatasaray Lisesinde müdürlük yaptı. 2 defa Maarif Nazırlığı görevinde bulundu. 1909 tarihinde vakanüvistlik görevine getirildi. Osmanlı Devletinin resmi tarihçilği olan vakanüvislik görevini 1 kasım 1922 tarihinde saltanatın kaldırılışına kadar sürdürdü. Abdurrahman Şeref bu görevi sırasında bir ara 1918'de Evkaf Nazırlığı da yaptı.

Kurtuluş Savaşından sonra 1923 tarihinde 2. dönem meclisine İstanbul milletvekili olarak girdi. En yaşlı üye olduğu için 2. dönem meclisini başkan olarak açtı. 1925 tarihinde ölen Abdurrahman Şeref'in cenazesi Edirnekapı dışındaki aile mezarlığına defnedildi.

Abdurrahman Şeref, resmi görevleri yanında çeşitli ilmi faaliyetlerde de bulunmuş, çoğu ders kitabı özelliğinde birçok eser kaleme almıştır. Tarih- Osmânî Encümeni'nin başkanlığını da yapmış, bu kurumun yayın organı olan Tarih-i Osmânî Encümeni Mecmuası'nda çeşitli makaleler yazmıştır.

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Bunlar dışında bazı gazetelerde çıkan yazılarını Tarih Musâhabeleri adı altında toplamıştır. Dönemin politikasına uygun olarak yazılan ve müellifin vakanüvisliği sırasında ve 1908-1918 arası olayları içeren Vekayi'nâme adlı eserini ise yayınlamamıştır. Abdurrahman Şeref, kendinden önce vakanüvis görevinde bulunan 'Lütfî Efendi'nin eserinin 8. cildini çeşitli ilavelerle yayınlamıştır. Diğer eserleri şunlardır:

  • Coğrafya-i Umumi (2 cilt, 1313: 1. cilt, 3. baskı, 1303, 2. cilt, 1. baskı)
  • Fezleke-i Tarih-i Devlet-i Osmaniyye,
  • Fezleke-i Tarih-i Düvel-i İslâmiyye,
  • Tarih-i Devlet-i Osmaniyye,
  • Tarih-i Asr-ı Hâzır;
  • Harb-i Hâzırın Menşei.