Ölüm içgüdüsü

Ölüm içgüdüsü, (Fransızca pulsion de mort, İngilizce death-instinct) Sigmund Freud'a göre bireyde varlığını sürdüren kendini yok etme ve anorganik duruma dönme eğilimi, isteği.

Saldırganlık, ölüm içgüdüsünün ikincil olarak dışa yönelmiş biçimidir. Ölüm içgüdüsü, Freud tarafından 1920 yılında yaşam içgüdüsüne karşıt olarak ortaya atılmıştır. Böylece eski bensel içgüdüler-yaşam içgüdüsü kuramı yerini ikili bir içgüdü kuramına bırakmıştır. Yaşam içgüdüsü (Eros) ve ölüm içgüdüsü (Thanatos) normalde denge durumunda bir arada varlığını sürdürür. Ancak sadizm ya da melankoliklerin özcezalandırı eğilimlerinde olduğu gibi sayrısal durumlarda bu birlik bozulup dağılır.