Methiye

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Methiye, edebiyatta bir kimseyi veya bir şeyi övmek için yazılmış şiirlerdir. Methiyeler, genellikle padişahları, sadrazamları, devlet ileri gelenlerini ve din büyüklerini övmek için yazılan kasidelerdir. Ancak kaside şeklinden başka nazım şekilleri ile söylenmiş methiyeler de vardır.[1]

Klasik Arap Edebiyatında Methiye[değiştir | kaynağı değiştir]

Arap Edebiyatında methiye şiirin en yaygın konularından birisidir. Câhiliyye Dönemiyle birlikte methiye şiirleri söylenmeye başlanmıştır. Emevî Döneminin en meşhur methiye şairlerinden birisi aynı zamanda nakîdeleri ile de meşhur olan el-Ahtal'dır. Kadim bedevî geleneğini izleyen el-Ahtal’ın methiyeleri, konularını zamanının olaylarından alarak dönemin siyasî ittifak ve husumetlerini gözler önüne sermiş, bununla birlikte Câhiliyye üslubunu korumuştur. Örneğin; halifelere nazmettiği methiyelerinin başlangıcında, tıpkı Câhiliyye kasideleri gibi göç eden sevgilinin hatırası ile açılış yapmış, onların arda kalan izlerinden bahsetmiştir[2]. Ayrıca kasidelerinde, uzun uzadıya yapılan deve tasvirlerini terk etmeme konusunda tutucu davranmış, bu bahsi neredeyse Câhiliyye şairleri kadar uzun tutmuştur. el-Ahtal’ın aksine, Cerîr ve el-Farazdak, uzun deve tasvirleri yerine methettikleri kişilere yaptıkları yolculuğu ve onlara giderken karşılaştıkları zorlukları ele aldıkları rahîl bölümünü genişletmeyi tercih etmiştir[3].

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Divan edebiyatı nazım şekilleri, Erişim tarihi: 31 Mayıs 2016
  2. ^ Ayyıldız, Esat. "El-Ahtal'ın Emevilere Methiyeleri." DTCF Dergisi, 57.2 (2017), s.941.[1]
  3. ^ Ayyıldız, Esat. "El-Ahtal'ın Emevilere Methiyeleri." DTCF Dergisi, 57.2 (2017), s.941.[2]