Kınık boyu

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Kınık damgası

Kınık boyu, Oğuz Kağan Destanı'na göre Oğuz Türklerinin Oğuz boyları listesi'nde gösterilen 24 boyundan biridir ve Kaşgarlı Mahmud'a göre Divân-ı Lügati't-Türk'de şöyle anlatılır;

" ٱغُز Oğuz: Bir Türk boyudur. Oğuzlar Türkmendirler. Bunlar yirmi iki bölüktür; her bölüğün ayrı bir belgesi ve hayvanlarına vurulan bir alameti (tamgası) vardır. Birbirlerini bu belgelerle tanırlar. Birincisi ve başları: "قنق Kınık"lardır. Zamanımızın Hakanları bunlardandır. Hayvanlarına vurdukları işaret şudur: Kinik.png ......"[1] şeklinde tanımladığı bir Oğuz boyudur.

Ebu'l Gazi Bahadır Han, 17. yüzyılda yazdığı Şecere-i Terakime adlı eserinde Selçukluların padişahlığı ele geçirmelerini anlatırken onların tavrını şöyle belirtir: "Selçuklular Türkmen olup, kardeşiz deyip, ile ve halka faydası dokunmadı. Padişah olunca, Türkmen' in Kınık uruğundanız, dediler ve padişah olduktan sonra Efrasiyab'ın bir oğlu Keyhüsrev'den kaçıp, Türkmen'in Kınık uruğunun içine varıp onda büyüyüp kalmıştır. Onlar biz onun oğulları ve Efrasiyab'ın neslinden oluyoruz deyip, atalarını sayıp, 35 göbekte Efrasiyab'a eriştirdiler"[2].

Günümüzde pek çok Kınık adını taşıyan yerleşim birimlerinin yanı sıra Kahramanmaraş' ta ve Bitliste yaşamını sürdüren Kınık vardır. Çok azda olsa batı da yaşamını sürdüren Kınık' a rastlanabilir. Bayırbucak Türkmenleri Kınıklarla akrabadır. Cezmi Yurtsever Çukurova Asiretleri kitabinda Bozdoğan aşiretini Kınık boyunun bir aşireti olduğunu belirtmiştir.

Anadolunun batısında Kınık varlığına İzmir'in Kınık ilçesi ve Afyonkarahisar'ın Kınık kazası örnek gösterilebilir.

Anadolu’da “Kınık” toponimleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Kınık adlı köyler[değiştir | kaynağı değiştir]

Kınık adlı ilçe ve beldeler[değiştir | kaynağı değiştir]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Atalay, Besim (2006). Divanü Lügati't - Türk. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. ISBN 975-160-405-2, Cilt I, sayfa 55.
  2. ^ Ebülgazi Bahadır Han, Şecere-i Terâkime, (Türklerin Soy Kütüğü) Hazırlayan Muharrem Ergin, sayfa 81.
  • İbrahim Kafesoğlu, Türk Millî Kültürü, Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü, 1977. sayfa 134