Gümüşler, Niğde

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gümüşler
Niğde'nin Türkiye'deki konumu
Niğde'nin Türkiye'deki konumu
Niğde konumunda Gümüşler
Gümüşler
Gümüşler
Gümüşler'in Niğde'taki konumu
Ülke Türkiye
İl Niğde
İlçe Merkez
Coğrafi bölge İç Anadolu Bölgesi
İdare
 • Belediye başkanı Recep Çaymaz (MHP)
Rakım 1.392 m (4.566 ft)
Nüfus
 (2015)
 • Toplam 2,202
Zaman dilimi UTC+03.00 (TRS)
İl alan kodu 0388
Posta kodu 51300

Gümüşler, Niğde ilinin Merkez ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

İçerisinden geçen Gümüşler Çayının her iki yakasında bulunan Eskigümüş ve Yenigümüş köylerinin 1958 yılında birleşmesiyle belediyelik olan Niğde'nin en eski ve en büyük kasabalarından birisidir.

Beldede tüf kaya oyularak 10. yüzyılda yapıldığı düşünülen, Kapadokya bölgesinin en iyi korunan ve Dünyada eşi olmayan "Gülen Meryem Ana" freskinin olduğu Gümüşler Manastırı bulunmaktadır. Bizans döneminde yerleşim Tracias olarak adlandırılmıştır.[2] Osmanlı döneminde tarihi gümüş yataklarının varlığı nedeniyle yerleşimden "Eski Gümüş" adıyla bahsedildi.[3] 1916 yılı kayıtlarına göre yerleşimde 109 hane bulunmaktaydı. Eski Gümüş köyü günümüz Gümüşler beldesinin bir mahallesi konumundadır.

Nüfus[değiştir | kaynağı değiştir]

Yıllara göre belde nüfus verileri
2010 2.373
2007 2.659
2000 2.586
1990 2.268

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ http://www.fallingrain.com/world/TU/73/Gumusler.html
  2. ^ Öcal, T., "Niğde Gümüşler Manastırı ve Turizm Potansiyeli". Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 23, Sayı: 2, Sayfa: 31-49, ELAZIĞ-2013. URL:http://dergipark.ulakbim.gov.tr/firatsbed/article/viewFile/5000175390/5000158174 21 Aralık 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Erişim: 2016-12-09
  3. ^ Hüzeyniklioğlu, A., Arslan H. "16. Yüzyılın İlk Çeyreğinde Niğde Kazası Yerleşme Merkezlerinin Tespiti". Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 19, Sayı: 2, Sayfa: 299-314, ELAZIĞ-2009. URL:http://web.firat.edu.tr/sosyalbil/dergi/arsiv/cilt19/sayi2/299-314.pdf. Erişim: 2016-12-09