Darüşşafaka

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Darüşşafaka
Kuruluş 1873 Darüşşafaka İdadisi
Ülke Türkiye
Şehir İstanbul
Müdür Nevzat Kulaberoğlu
Eğitim dili İngilizce, Türkçe
Yabancı dil(ler) İngilizce (zorunlu), Almanca, Fransızca
Adresi Darüşşafaka Cad. No.14 Maslak, Sarıyer 34457
Resmî sitesi [1]
Darüşşafaka binasının 1880 ve 1893 yılları arasında bir tarihte çekilmiş olan fotoğrafı (Abdullah Biraderler, ABD Kongre Kütüphanesi)

Darüşşafaka, İstanbul'da kuruluşu 1873 yılına dayanan parasız, yatılı, karma öğretim kurumudur.

Türkiye’nin eğitim alanındaki ilk sivil toplum kuruluşu olan Darüşşafaka Cemiyeti, 1863 yılından bu yana “eğitimde fırsat eşitliği” misyonuyla varlığını sürdürüyor. “Şefkat yuvası” anlamına gelen Darüşşafaka, günümüzde babası veya annesi hayatta olmayan, maddi olanakları yetersiz, yetenekli çocuklarımızı on yaşındayken ailelerinden emanet alıyor; onlara uluslararası standartlarda eğitim fırsatı sunuyor ve düşünen, sorgulayan, özgüvenli, topluma karşı sorumluluklarının bilincinde lider bireyler olarak yetiştiriyor.[1]. Bugün ülkemizin dört bir yanından, sınavla seçilen 1.000’e yakın öğrenci, İstanbul Maslak’taki Darüşşafaka Eğitim Kurumları’nda, ortaokul 1. sınıftan liseyi bitirinceye kadar dokuz yıl süreyle tam burslu, yatılı, kolej eğitimi görüyor. Tüm öğrencilerini 11. ve 12. sınıfta üniversiteye hazırlık için dershaneye gönderen Cemiyet, üniversiteyi kazanan mezunlarına da burs desteğini sürdürüyor.[1].

30 Mart 1863 tarihli Padişah fermanı ile kurulan ve Osmanlı Devleti’nde eğitim alanındaki ilk sivil toplum hareketi sayılan "Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye"nin (İslam Okutma Kurumu) Kapalıçarşı'daki çırakları eğitmek için yürüttükleri çalışmaların başarılı olması üzerine eğitimin kapsamı değiştirilmiş ve okul, Fatih’te inşa edilen binasında 1873 yılında faaliyete geçmiştir.

Eğitim içeriği kuruluşundan beri çağın gereklerine göre değişen ve kimi zaman telgraf mühendisi, kimi zaman öğretmen yetiştiren bir okul işlevi gören bu kurumdan 1873-1884 yılları arasında mezun olanlar yüksekokul mezunu sayılmıştır[1]. Günümüzde okul, eğitimi Maslak’taki binasında sürdürür; lise bölümü "Özel Darüşşafaka Lisesi" adını taşır ve kolej statüsündedir. Öğrencilere sunduğu eğitim ve sosyal imkanlar açısından ülkenin en iyi eğitim kurumlarından birisi kabul edilir[1].

Darüşşafaka Giriş Sınavı

Darüşşafaka, sınavla öğrenci alıyor. Darüşşafaka Giriş Sınavı, her yıl mayıs veya haziran ayında Türkiye çapında düzenleniyor.

Annesi veya babası hayatta olmayan, ailesinin maddi durumu yetersiz, ilkokul dördüncü sınıf öğrencisi olan, T.C. vatandaşı, sağlık veya diğer yönlerden yatılı okula kabulünde sakınca bulunmayan her çocuk Darüşşafaka Giriş Sınavı'na başvurabilir. Başvurular her yılın ocak ayında alınmaya başlar. Başvuruların başladığı, Darüşşafaka Cemiyeti ve Darüşşafaka Eğitim Kurumları web sitelerinden duyurulur.[2]

Hayırseverlerin bağışlarıyla varlığını sürdüren Darüşşafaka

Darüşşafaka Cemiyeti bir sivil toplum kuruluşu olarak kurulduğu günden bu yana, hayırsever kişi, kurum ve kuruluşların bağışlarıyla varlığını sürdürüyor. Darüşşafaka öğrencilerinin eğitim, barınma, beslenme, kıyafet, sağlık, kitap, kültürel aktiviteler, cep harçlığı gibi yaşam giderleri ve aynı zamanda üniversite eğitimini sürdüren Darüşşafaka mezunlarına sağlanan burslar da dahil olmak üzere tüm giderler, hayırseverlerin, sosyal sorumluluk bilinciyle hareket eden kurum ve şirketlerin destekleriyle karşılanıyor.[3]

Atatürk’ün annesi Zübeyde Hanım, kız kardeşi Makbule Atadan ve manevi kızı Nebile İrdelp, edebiyatımızın büyük üstadı Sait Faik Abasıyanık, Türkiye İş Bankası gibi ülkemizin aydınlık yarınlarına sevdalı sayısız kişi ve kurumun desteklediği Cemiyet, bu sayede çocuklarımıza “eğitimde fırsat eşitliği” hakkı tanıyor.[4]

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye'nin faaliyetleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Darüşşafaka’nın temelinde, Osmanlı döneminde Müslümanların kurduğu ilk eğitim-öğretim derneği olan “Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye” yatar. Bu kuruluşun başlıca hedefi "'’Osmanlı toplumunda İslam unsurunun, modern yaşamın gerektirdiği bilgilerle donatılarak gelişmesi"’dir.

Dâire-i Askeriyye rûznâmçecisi Yusuf Ziya Bey’in (sonradan Paşa – Maliye Nazırı, Yusuf Ziya Paşa), Ahmet Muhtar Bey (sonradan Paşa – Sadrazam, Gazi Ahmet Muhtar Paşa), Vidinli Tevfik Bey (sonradan Paşa, Vidinli Tevfik Paşa), Sakızlı Es'at Bey (sonradan Paşa – Sadrâzam, Sakızlı Esat Paşa) ve Trabzonlu Ali Nâki Efendi (sonradan Trabzon mebusu, Şeyh-ül Mebusin) gibi kişilerle birlikte kuruluş başvurusunu yaptıkları Cemiyet-i Tedrisiye-i İslâmiye, Hicrî 21 Şevval 1280 - Rumî 18 Mart 1280 - Milâdî 30 Mart 1864 (kurumun resmî kabulüne göre 30 Mart 1863) tarihli Padişah fermanı ile onaylanmasından sonra çalışmalarına başladı. İlk girişimleri, Beyazıt, Koska’da Valide Mektebi (Emetullah Kadın Mektebi)’ni açmak idi. Bu girişim Ebubekir Paşa Mektebinde şube açılarak ilerletildi.

İlk gelirini Çarşı’da bulunan 105 dükkânın kirasının bağlanmasıyla oluşturan cemiyet, zamanla devletin, yüksek devlet memurlarının, esnafın ve halkın değişik kesimlerinden pek çok vatandaşın yaptığı bağışlarla gitgide büyüdü[1]. Cemiyetin gelişmesiyle birlikte daha büyük ölçekli bir okulun kurulması gündeme alındı. Seçenekler arasından Fransa’daki “Prytanéé Militarie De La Fleshe” denemesi örnek alınarak, kız-erkek İslam yetimlerinin eğitim görecekleri Darüşşafaka kuruldu. 28 Haziran 1873’te eğitime başladı. Tanzimat devinde, rüştiyelerin nitelikli memur yetiştirmekte yetersiz kaldığı görüşünden hareketle açılan bir dizi üst kademe okuldan birisi odu. Mezunlar, yüksekokul mezunu kabul edilmekte idi.

Kuruluşundaki İslam öğesinin sebepleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Okulun kurulduğu Tanzimat döneminde “Osmanlılık” yeniden yorumlanmakta idi. “Yeni Osmanlılar”, başta eğitim olmak üzere tüm alanlarda gayrımüslim halklarla rekabete girişmişlerdi. Osmanlı uyruklu Rum Ortodoks, Ermeni ve Yahudi toplumuna ait yaklaşık 10.000 okulda eğitim hükümetin denetimi dışında sürmekteydi. Devlet, denetimi dışında kalan bu okulların olumsuz etkilerinden korunmak ve sivil bürokrasinin iyi eğitilmiş insan gücü ihtiyacını karşılamak için bir eğitim örgütlenmesi yaygınlaştırdı ve denetimi dışında kalan eğitim kuruluşlarına sınırlamalar getirdi. Denetim dışındaki gayrımüslim okulların öğrenci seçimlerine getilen kısıtlamalar, Osmanlı okullarında ön eğitim şartı uygulaması, izinsiz açılan misyoner okullarının kapatılması, Müslüman çocuklarının yabancı ve azınlık okullarında eğitim görmesinin teşvik edilmesi gibi uygulamalar, toplumun gayrımüslim unsurlarının direnciyle karşılaştı. İşte bu tarihsel çerçevede Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye’nin dönem için özgün bir model olan Darüşşafaka’yı kurması, beklenen bir çözüm getiriyordu. Bu model, eğitimde fırsat eşitliğini hedefleyen sosyal dayanışmacı yönüyle ülkenin tarihinde bir ilktir.

Okul Binası[değiştir | kaynağı değiştir]

Fatih’te inşa edilen okul binası, devletten halka yaygın bir bağışla gerçekleştirildi. Mimarı, Ohannes Kalfa idi. O yıllarda eski konak ve kışla yapıları okul olarak kullanılırdı. Yaptırılan Bina, okul olarak tasarlanmış ilk yapılardan birisi oldu. Mimarisi, kız ve erkek öğrencilerin bir arada okumasına olanak sağlayacak şekilde düzenlendi. Kız ve erkek öğrenciler için iki ayrı giriş yapıldı. Ancak karma sisteme geçiş, çok daha sonra gerçekleştirilebildi, okul 1974’e kadar sadece erkek öğrencilere hizmet verdi. Eğitim, 1994 yılına kadar Fatih’teki binada sürdürüldü. Binanın bulunduğu araziye 1953 (mimarı Emin Onat) ve 1973 yıllarında birer bina daha inşa edildi. Bu üç binanın bulunduğu kampüs, 1994 yılında Ziraat Bankası’na satıldı. Okul, Maslak’ta yeni bir binaya taşındı. Günümzüde Fatih’teki okul arazisi ve binası Hazine’ye devredilmiş ve Milli Eğitim Bakanlığı’na tahsis edilmiştir[5]

Öğrenci Seçimi[değiştir | kaynağı değiştir]

Darüşşafaka 1873’de belli bir eleme yöntemiyle öğrenci alımına başladı ancak öğrencilerin okula nasıl seçildikleri bilinmemektedir.

Öğrencilerin %63’ünün İstanbul kökenli idi ve büyük oranda okulun yakın çevresi olan Fatih ve Eminönü semtlerinden gelmekteydi. Ancak %20’ye varan bir oranda da özellikle 19. yüzyılda Osmanlı hâkimiyetinden çıkmış olan bölgelerden gelenlerin yoğunlaştı. Bu öğrencilerin okula giriş tarihleri genellikle Balkanlardaki askeri yenilgileri takip etmiştir.

Darüşşafaka’nın Anadolu ve uzak Osmanlı eyaletlerinden seçilen öğrenciler %40’a yakın bir oran oluşturmaktadır. Memleketlerinden, aile ve sosyo-kültürel ortamlarından büyük ölçüde kopan bu çocuklar Darüşşafaka’ya kuvvetle bağlanmaktaydı. Bu bağlılık okula yüklenen işlev ve hedeflere bağlılık olarak devam etmiştir. Böylece bir anlamda bürokrasinin insan kaynakları bu sadık gençler tarafından garantilenmiş olmaktadır. Bu yönleriyle Darüşşafaka modeli kimilerince klasik “devşirme” yöntemine benzetilir.

Cumhuriyet döneminde Darüşşafaka[değiştir | kaynağı değiştir]

Darüşşafaka, cumhuriyetin kurulması ile hızlanan sosyo-ekonomik değişime uyum sağlayarak toplumsal işlevini devam ettirdi. Cumhuriyet dönemindeki en önemli değişim 1955 yılında İngilizce tedrisata geçilmesi ve 1971’de kız öğrencilerin de kabul edilmeye başlanması oldu.

Mezunlara dair bilgiler[değiştir | kaynağı değiştir]

Okul, ilk mezunlarını 1881 yılında verdi. 1881-1927 döneminde mezunlarının %25’i telgraf ve posta nazırlıklarında, %15’i öğretmen olarak, %13’ü de gümrüklerde görevlidir. Hükümet, Düyun-u Umumiye örgütünün muhalefetine karşın gümrük sisteminde reformlar gerçekleştirmek üzere çalışmalara girişmiş; reformların uygulanmasında bürokratlara düşen payın önemini düşünerek seçkin bir kadrolaşmaya gitmiştir. Darüşşafakalılar bu kadrolaşma içinde de yoğun olarak yer almışlardır.

Telgraf Okulu olarak Darüşşafaka[değiştir | kaynağı değiştir]

Telgraf, imparatorluğa 1854’de Kırım Savaşı ile birlikte girmiş, 1860 yılında hayatı kısa süren “Telgraf Mülazım Mektebi” kurulmuştu. 1880’de telgrafçıların, en gelişmiş eğitim kurumları olan Galatasaray ve Darüşşafaka’da yetişmesi hedeflenmiş, ancak Galatasaray’ın elit kökenli öğrencileri telgraf memuru olmaya yanaşmayınca Darüşşafaka aynı yıl programına elektrik derslerini dahil etmiş, matematik ve fizik eğitimine ağırlık vererek iki yıl içinde telgraf fen mektebine dönüşmüştür.

Muallimhane olarak Darüşşafaka[değiştir | kaynağı değiştir]

Zamanla ilk ve orta öğretim kurumları yaygınlaşarak tüm imparatorluğu kaplar hale gelmişti. En çok gereksinim duyulan mesleklerden biri de öğretmenlik idi. Bu dönemde Darüşşafaka, öğretmen yetiştiren bir okul (muallimhane) haline dönüştü.

Kısacası Osmanlı devrinde Darüşşafakalılar, sivil bürokrasi neye gereksinim duyduysa oraya yönlendirilmiş ve nitelikli kadrolarda istihdam edilmişlerdir.

Cumhuriyet devrinde mezunlar[değiştir | kaynağı değiştir]

Mezunlar, “telgrafçılık ve gümrükçülük” örneğinde olduğu gibi bir tercih zorlaması olmaksızın, ön plana çıkan meslek dallarına eğilim gösterdiler. Özel sektörde veya kendi hesabına çalışanların oranı 1928-1961 döneminde %46’ya, 1962-1986 döneminde ise %80’e ulaştı. Özel ve kamu sektöründe üst kademe yöneticisi konumundaki Darüşşafakalıların oranı, giderek özel sektöre kaydı. Ekonomi, işletme, pazarlama, bankacılık gibi ekonomik gelişmelere paralel olarak ön plana çıkan alanlarda çalışanların oranı 1928-1961 dönemi mezunlarında %17 iken, 1962-1986 döneminde bu oran %30’a çıktı.

Darüşşafaka Tarihçesinin Ana Hatları[değiştir | kaynağı değiştir]

  • 1863-1864 Cemiyet-i Tedrisiye-i İslâmiye’nin kuruluşu
  • 1865 İlk eğitim-öğretim çalışmaları
  • 1871-1873 Darüşşafaka’nın Kuruluşu ve Eğitim-Öğretime Başlaması
  • 1903 CTİ'nin kapatılması ve Darüşşafaka'nın Maarif Nezareti'ne bağlanması
  • 1908 Darüşşafaka Mezunin Cemiyeti'nin (Darüşşafakalılar Derneği) kuruluşu
  • 1909 Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye'nin yeniden kuruluşu ve Darüşşafaka'nın Maarif Nezareti'nden geri alınışı
  • 1914 Darüşşafaka Terbiye-i Bedeniyye Kulübü'nün (Darüşşafaka Spor Kulübü Derneği) kuruluşu
  • 1935 Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye adının “Türk Okutma Kurumu” olarak değiştirilmesi
  • 1953 Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye / Türk Okutma Kurumu adlarının “Darüşşafaka Cemiyeti” olarak değiştirilmesi
  • 1955 Darüşşafaka'da fen ve matematik derslerinin İngilizce olarak okutulmaya başlanması
  • 1964 Darüşşafaka'da yoksul-yetim çocuklarla birlikte babalı yoksul çocukların da okutulmaya başlanması
  • 1971 Darüşşafaka'ya kız çocuklarının da alınması
  • 1977 Darüşşafaka'ya babalı yoksul çocukların alınmasının durdurulması
  • 1994 Darüşşafaka'nın Fatih Çarşamba'daki tarihî bina'dan Maslak'taki kampüse taşınması
  • 2012 Yapılan tüzük değişikliğiyle annesi hayatta olmayan çocuklara da giriş hakkı tanınması

19. yüzyıl sonlarından itibaren ülkenin telgrafçılarını yetiştiren, Cumhuriyetimizin kuruluş yıllarında öğretmen ihtiyacının karşılanmasına yardım eden, 1955 yılında varlıklı ailelerin imtiyazında olan İngilizce eğitimini maddi olanakları sınırlı öğrencilerine sunan, 1971 yılında kapılarını kız öğrencilere açan, 1994 yılında daha fazla öğrenciyi okutmak için Fatih Çarşamba’daki tarihi binasından Maslak’taki modern yerleşkesine taşınan Darüşşafaka, 2008 yılında da Türkiye İş Bankası’nın “81 İlden 81 Öğrenci” projesinin desteğiyle Anadolu Açılımını başlattı. Önceki yılların aksine, son beş yılda Darüşşafaka’ya giren öğrencilerin yüzde 70’i Anadolu’dan, yüzde 30’u İstanbul’dan geliyor. Darüşşafaka Cemiyeti, 2012 yılında da tarihi bir adım atarak, gerçekleştirdiği tüzük değişikliğiyle annesi hayatta olmayan çocuklara da kapılarını açtı.

Darüşşafaka, 150 yıldır çocukların yaşamlarını eğitimle değiştirebileceğine inanarak, nice yaşamlara dokundu ve birbirinden değerli insanlar yetiştirdi… Matematikçi Salih Zeki, ultrasonografinin öncüsü Prof. Dr. Adnan Sokullu, ressam Mahmut Cûda, Muhittin Sebati, Türk edebiyatının kilometre taşlarından Ahmet Rasim, Türkiye’nin ilk çocuk psikiyatrı Prof. Dr. Rıdvan Cebiroğlu, matematikçi Mehmet İzzet, edebiyat eleştirmeni Berna Moran, bestekâr Kazım Uz, edebiyatçı İsmail Safa, Cumhuriyet tarihinin ilk şehir tarihçisi ve Türk belediyeciliğinin önemli ismi Osman Nuri Ergin, tiyatro sanatçısı İhsan Devrim, Başbakanlık Müsteşarı ve Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri Necdet Seçkinöz, İnşaat mühendisi ve eğitim dünyasının büyük ismi Fettah Aytaç, oyuncu ve yönetmen Tolga Aşkıner, karikatürist Tekin Aral, müzisyen Reşat Aysu, basketbolcu ve antrenör Yalçın Granit ve daha niceleri... İşte onlar, her çocuğun iyi bir eğitim hakkına sahip olduğunu savunan Darüşşafaka’da şefkatle eğitim gördü, aldıkları eğitimle yeni bir dünyaya adım attı, sadece kendilerinin değil, ailelerinin de kaderini değiştirdi ve üstlendikleri kilit görevlerle ülkelerinin geleceğine damga vurdu. İşte Darüşşafaka Cemiyeti, 1863’ten beri bunun için çalışıyor.[6]

Darüşşafaka’da Eğitim Vermiş Bazı Ünlüler[değiştir | kaynağı değiştir]

Darüşşafaka’dan Öğrenim Görmüş Bazı Ünlüler[değiştir | kaynağı değiştir]

Darüşşafaka Rezidansları[değiştir | kaynağı değiştir]

Darüşşafaka Cemiyeti, 1863’ten beri babası veya annesi hayatta olmayan, maddi olanakları yetersiz, yetenekli çocuklarımızın yaşamını eğitimle değiştirmesine olanak tanıyan bağışçılarının ileri yaşlarını mutlu, güvenli, sağlıklı, konforlu, yeni dostlarla beraber, yaşam dolu bir atmosferde geçirmelerini sağlamak amacıyla 1997’de Yakacık Rezidans’ı açtı. Yakacık Rezidans’ın getirdiği hizmet anlayışıyla büyük beğeni toplaması ve kısa sürede tam doluluk seviyesine ulaşması üzerine Cemiyet, Maltepe, Şenesenevler ve Urla Rezidans’ı bağışçılarının hizmetine soktu. Eğitim alanında üstlendiği öncü rolü, ileri yaş bakımına da taşıyan Darüşşafaka, böylelikle bağışçılarına hem ihtiyaç sahibi çocukları okutmanın huzurunu hem de ileri yaşlarını her türlü kaygıdan uzak, güvenli, huzurlu, sağlıklı ve rahat bir şekilde geçirme olanağı sundu.

Türkiye’de benzeri olmayan ve bir seferlik toplu bağışla üye kabulü yapılan rezidans sistemiyle, bağışçılarımız bir yandan çocuklarımızın geleceklerinde ve başarılarında vazgeçilmez bir yer edinirken diğer yandan da ikinci baharlarını yeni dostlarıyla yaşam dolu ve konforlu bir atmosferde her türlü kaygıdan uzak, güven ve huzur içinde yaşıyor. Bugün Darüşşafaka Rezidansları, ömür boyu sağlık güvencesi, kişiye özel tasarlanmış odaları, diyetisyen kontrolünde hazırlanan menüler sunan restoranları, 7/24 hizmet veren sağlık ve güvenlik birimleri, hobi odaları, spor salonları, fizik tedavi üniteleri, keyifli sosyal aktiviteleri ve özgürlükçü hizmet anlayışıyla faaliyet gösteriyor.

Bugün, Darüşşafaka Yakacık, Maltepe, Şenesenevler (İstanbul) ve Urla Rezidansları (İzmir), 500’e yakın Darüşşafaka bağışçısına ev sahipliği yapıyor. Rezidans projesiyle ileri yaş bakımında yaratılan özgün anlayış, kalite ve deneyimin daha geniş kitlelere ulaştırılması amacıyla açılan Urla Yaşam Özel Huzurevi ve Bakım Merkezi de 55 yaş üstü dinç ve bakıma ihtiyaç duyan bireylere aylık ücret karşılığı dönemsel veya sürekli bakım hizmeti veriyor.[7]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  • "Darüşşafaka – Türkiye’de Ilk Halk Mektebi, Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye" Yayını: 1927; Darüşşafakalılar Derneği yayini, 2000
  • Darüşşafaka Tarihi 1863-1998, Darüşşafaka Cemiyeti yayını, 1998
  • S.E.C.A & Milliyet Büyük Ansiklopedi. Cilt 1, 1991 İstanbul.