Arsin

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Arsin
Arsine.png
Arsine-3D-balls.png
Arsine-3D-vdW.png
Tanımlayıcılar
CAS numarası 7784-42-1
PubChem 23969
EC numarası 232-066-3
ChEBI 47217
SMILES
InChI
ChemSpider 22408
Özellikler
Molekül formülü AsH3
Molekül kütlesi 77.9454 g/mol
Görünüm Renksiz gaz
Yoğunluk 4.93 g/l, gas; 1.640 g/mL (−64 °C)
Erime noktası

−111.2 °C (−168.2 °F; 162.0 K)

Kaynama noktası

−62.5 °C (−80.5 °F; 210.7 K)

Çözünürlük (su içinde) 0.07 g/100 ml (25 °C)
Buhar basıncı 14.9 atm
Tehlikeler
R-ibareleri R12, R26, R48/20, R50/53
NFPA 704
NFPA 704.svg
4
4
2
Parlama noktası −62 °C (−80 °F; 211 K)
Patlama sınırları 5.1%-78%
ABD maruz
kalma limiti (PEL)
TWA 0.05 ppm (0.2 mg/m³)
LD50 2.5mg/kg(Damardan)[1]
Belirtilmiş yerler dışında verilmiş olan veriler, Standart sıcaklık ve basınçtadır. (25 °C, 100 kPa)
Bilgi kutusu kaynakları

Arsin AsHformüllü inorganik bileşik. Bu yanıcı ve fazlaca zehirli gaz arsenik elementinin en basit bileşiklerinden biridir.[2] 

Keşfi ve sentezi[değiştir | kaynağı değiştir]

AsH3 genelikle As3+ kaynağı bir bileşik ile eşdeğer H içeren bir bileşiğin tepkimesinden elde edilir.[3]

4 AsCl3 + 3 NaBH4 → 4 AsH3 + 3 NaCl + 3 BCl3

1775'te, Carl Scheele arsenik(III) oksiti- asit varlığında- çinko ile indirgedi.[4] Bu tepkime aşağıda verilen Marsh testine temel oluşturdu.

Alternatif olarak,  As3− kaynağı bileşik, protonik ayraçlar ile tepkime vererek arsin gazını oluşturur:[5]

Zn3As2 + 6 H+ → 2 AsH3 + 3 Zn2+
Na3As + 3 HBr → AsH3 + 3 NaBr

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Levvy, G.A. (1946). "The Toxicity of Arsine Administered by Intraperitoneal Injection". Wiley Online Library. 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Aralık 2014. 
  2. ^ Holleman, A. F.; Wiberg, E. (2001) Inorganic Chemistry Academic Press: San Diego, ISBN 0-12-352651-5.
  3. ^ Bellama, J. M.; MacDiarmid, A. G. (1968). "Synthesis of the Hydrides of Germanium, Phosphorus, Arsenic, and Antimony by the Solid-Phase Reaction of the Corresponding Oxide with Lithium Aluminum Hydride". Inorganic Chemistry. 7 (10), s. 2070–2. doi:10.1021/ic50068a024. 
  4. ^ Scheele, Carl Wilhelm (1775) "Om Arsenik och dess syra" (On arsenic and its acid), Kongliga Vetenskaps Academiens Handlingar (Proceedings of the Royal Scientific Academy [of Sweden]), 36 : 263-294.
  5. ^ "Arsine" in Handbook of Preparative Inorganic Chemistry, 2nd ed., G. Brauer (ed.