NGC 1275

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Koordinat:Sky map 03s 19d 48,1sn; +41º 30' 42″

NGC 1275
NGC 1275 Hubble.jpg
NGC 1275, Hubble Uzay Teleskobu fotoğrafı
Kaynak: HST/NASA/ESA/STScI/AURA.
Gözlem verisi
Dönem J2000
Takımyıldız Kahraman
Bahar açısı (α) 03s 19d 48.1sn[1]
Yükselim (δ) +41° 30′ 42″[1]
Gökada sınıfı cD;pec;NLRG[1]
Açısal boyut  (V) 2′.2 × 1′.7[1]
Görünür parlaklık  (V) 12.6[1]
Yüzey parlaklığı Magdk.png 13,0[2]
Fiziksel özellikler
Bağlı birlik Kahraman Kümesi
kırmızıya kayma ( 17560 ± 40 ) ∙ 10-6[1]
Dikeyhız 5264 ± 11 km/s[1]
Uzaklık 235 MIy
Yarıçap 17.500 Iy
Tarihçe
Kaşif Almanya Heinrich Ludwig d'Arrest
Keşif yılı 1863
Katalog başlıkları
NGC 1275 • GC 675 • IRAS 03164+4119 • 2MASX J03194823+4130420 • H 2.603 • MCG +07-07-063 • PGC 12429 • UGC 2669 • ZWG 540.103 • Perseus A
Ayrıca bakınız:
Gökada
Gökadalar dizini

NGC 1275 (ayrıca Perseus A veya Kahraman A olarak da bilinir), Kahraman takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 235 milyon ışık yılı uzaklıkta bulunan 1.5 tipi bir Seyfert gök adası[3]. NGC 1275, çok büyük ve görece yakın Kahraman Kümesi'nin merkezinde yer almakta olup, kümenin baskın bir üyesidir. Muazzam bir x-ışını ve radyo dalgası kaynağı olan NGC 1275, malzemesini üzerine düşen gök adalardan sağlamakta ve böylece merkezinde bulunan çok büyük kütleli bir kara deliği beslemektedir.

Yapısı[değiştir | kaynağı değiştir]

NGC 1275'in merkezini gösteren Hubble Uzay Teleskobu fotoğrafı. Kaynak: HST/NASA/ESA.

NASA'nın Hubble Uzay Teleskobu, NGC 1275 gökadası civarında güçlü bir manyetik alan tarafından şekillendirilmiş güçlü ama ince ipliksi yapılarla uzun zamandır çözülemeyen bir soruyu yanıtlamıştır. Araştırmacılar bunun ekstragalaktik manyetik alanın uçsuz bucaksız uzantılarının etkisinin en göze çarpan örneği olduğunu belirttiler.

En yakın eliptik gök adalardan biri olan NGC 1275, süper muazzam bir kara delik bulundurmaktadır. Kara deliğin yanındaki gaz türbülansının enerji aktivitesi gök ada kümesi çevresine doğru maddenin baloncuklarını püskürtmektedir. Multi milyon derecede, X-ışını emen, uzun gaz hâlindeki ipliksi yapılar gök ada boyunca uzayarak kümeyi doldurur.

Bu ipliksi yapılar, kara delik ile onu çevreleyen küme arasındaki anlaşılması güç ilişkinin görülebilen tek ışıklı kanıtlarıdır. Kara deliklerin çevresini nasıl etkilediği hakkında önemli ipuçları gösterirler.

Bir grup gök bilimci tarafından değerlendirilen Hubble'ın görüntüsü, ilk kez ipliksi yapıları oluşturan gaz zerreciğini çözümlemektedir. Herhangi bir gaz zerreciği içerisinde Güneş'imizden yaklaşık 1 milyon kez daha yoğun gaz içermektedir. Bu ipliksi yapılar, sadece 200 ışık yılı genişliğinde, genellikle çok düz ve 20.000 ışık yıllık uzunluktadırlar. İpliksi yapılar, kara delik tarafından püskürtülen baloncukların yükselmesi sonrası, gök adanın göbeğinden gelen, soğuk gazın uzamasıyla oluşur.

Bu ince yapıların 100 milyon yıldan fazla zamandır gökada kümesinin yüksek enerjili ortamına nasıl dayandığını anlamak gök bilimciler için bir fırsat olmuştur. Bu yapılar şimdiye dek ısı açığa çıkarmak, dağılmak, buharlaşmak ya da yıldız meydana getirmek üzere kendi ağırlıklarından çökmelilerdi.

Yeni bir çalışma manyetik alanların yüklü gazların tutulduğunu ve ipliksi yapıları bozacak güçlere karşı koruduğunu göstermiştir. Bu iskeletsi yapı ağırlıksal çökmeye de karşı koyabilecek kadar güçlüdür.

Benzer ipliksi yapılar ağı diğer gök ada kümelerinde de görülmektedir. Ancak NGC 1275'de olduğu kadar mukayese edilebilir bir çözünürlükte gözlemlenememektedirler. Yapılacak çalışmalarla gök bilimciler NGC 1275'i daha iyi tanıyarak daha uzak gök adaları yorumlayabileceklerdir.[4]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b c d e f g "NASA/IPAC Extragalactic Database". Results for NGC 1275. http://nedwww.ipac.caltech.edu/. Erişim tarihi: 2007-05-07. 
  2. ^ SEDS
  3. ^ Ho, Luis C.; Filippenko, Alex V.; Sargent, Wallace L. W. (October 1997), "A Search for "Dwarf" Seyfert Nuclei. III. Spectroscopic Parameters and Properties of the Host Galaxies", Astrophysical Journal Supplement 112: 315–390, doi:10.1086/313041, http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?bibcode=1997ApJS..112..315H 
  4. ^ Hubblesite