Vladimir Tatlin

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Vladimir Tatlin

Vladimir Yevgrafoviç Tatlin (Rusça: Влади́мир Евгра́фович Та́тлин; 28 Aralık [E.U. 16 Aralık] 1885 – 31 Mayıs 1953)[1] Sovyet mimar, heykelci ve kuramcıdır. Kazimir Maleviç ile birlikte, 1920'lerin Sovyet avangart sanat hareketindeki en önemli iki figürden biriydi. Daha sonra Konstrüktivizm hareketinde de önemli bir sanatçı oldu. En çok yapımına 1919 yılında başladığı Tatlin'in Kulesi adlı eseriyle bilinir.[2]

Hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

Tatlin, Harkov'da [1] bir demiryolu mühendisi ve şair olan bir adamın oğlu olarak dünyaya geldi. Denizlerde tüccar olarak çalıştı ve yurtdışında biraz vakit geçirdi. Sanat hayatına Moskova'da bir ikon ressamı olarak başladı ve Moskova Resim Heykel ve Mimarlık Okulu'na katıldı. Aynı zamanda profesyonel bir Ukraynalı müzisyendi ve yurtdışında da performans verdi.[3]

Tatlin, 1913'te Paris gezisi sırasında Pablo Picasso'nun çalışmalarını inceledi.

Tatlin, Tatlin Kulesi olarak da bilinen "Üçüncü Enternasyonal Anıtı"nı tasarlayan mimar olarak ün kazandı. 1919 yılında yapımı planlanan kule,[2] demir, cam ve çelik'ten oluşacaktı ve Paris'teki Eyfel Kulesi'nden uzun olacaktı (Üçüncü Enternasyonal Anıtı 400 metre boyuyla zamanının en uzun üçüncü yapısı olacaktı). İkiz helezonların demir ve çelikten oluşan yapısının içindeki tasarım, farklı hızlarda dönecek cam pencerelerle kaplı üç temel bloğu öngörüyordu, (İlki küp şeklinde olup yılda bir; ikincisi piramit şeklinde olup ayda bir; üçüncüsü ise silindir şeklinde olup günlük dönecekti). Mali ve pratik nedenlerden dolayı, kule asla inşa edilmedi.[4]

Devrim öncesi "karşıt kabartmaları" ile ahşap ve metalden yapılmış üç boyutlu yapılarıyla Tatlin, aynı zamanda Sovyetler'in kuruluşundan sonraki Konstrüktivizm akımının öncüsü olarak görüldü.[5][6] Tatlin bu heykeli klasik sanatsal akımı sorgulamak için yaptı. Ancak Konstrüktivizme bağlı fikirlerin çoğunu reddeti ve kendisini Konstrüktivist olarak görmedi. Daha sonra Varvara Stepanova, Aleksandr Rodçenko, Manuel Rendón Seminario, Joaquín Torres García, László Moholy-Nagy, Antoine Pevsner ve Naum Gabo gibi sanatçılar daha belirgin bir şekilde akımı devam ettirdi.

Tatlin kendisini giysi ve obje araştırmalara adadı. Hayatının sonlarına doğru insanlığın en büyük hayallerinden biri olan uçmayı öğrenmek için kuşların uçuş mekanizmalarını araştırmaya başladı.

1930 yılında öğrencilerinden biri olan Joseph Karakis'e Kiev'de ders verdi.

Tatlin, Moskova'daki Novodeviçi Mezarlığına gömüldü.

Galeri[değiştir | kaynağı değiştir]

"Letatlin №1"
«Letatlin № 3»
Tatlin'in Kulesi, 1919

Notlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b Lynton, Norbert (2009). Tatlin's Tower: Monument to Revolution. New Haven: Yale University Press. s. 1. ISBN 0300111304. 
  2. ^ a b Honour, H. and Fleming, J. (2009) A World History of Art. 7th edn. London: Laurence King Publishing, p. 819. ISBN 9781856695848
  3. ^ http://en.uartlib.org/exclusive/tatlin-graye-na-banduri/
  4. ^ Janson, H.W. (1995) History of Art. 5th edn. Revised and expanded by Anthony F. Janson. London: Thames & Hudson, p. 820. ISBN 0500237018
  5. ^ Tatlin, Vladimir Evgrafovich: Counter-relief (Material Assortment). The State Tretyakov Gallery, 2013. Retrieved 10 May 2013. Şablon:Web Kaynağı
  6. ^ Boersma, Linda S. (1994) The Last Futurist Exhibition of Painting: 0,10. Rotterdam: 010 Publishers, p. 63. ISBN 9064501351

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Юнаков, О. (2016). Архитектор Иосиф Каракис. Алмаз. ISBN 978-1-68082-000-3. 

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]