Kısa duruşma

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Kısa duruşma (mini trial) tarafsız üçüncü kişiler ya da uyuşmazlığın taraflarının atadığı temsilciler kurulundan oluşan heyetlerin bir araya gelerek gizlilik içinde uyuşmazlığın çözümü için önerileri görüştükleri bağlayıcı olmayan bir alternatif uyuşmazlık çözümü yöntemidir. Genellikle ticari uyuşmazlıkların çözümünde iş çevreleri tarafından tercih edilen, büyük ölçekli ve çok taraflı karmaşık uyuşmazlıkların çözümünde başvurulan bir yöntemdir. Kısa duruşma yöntemine uyuşmazlığın her aşamasında başvurulabilir. Kısa duruşmadaki tarafsız üçüncü kişiler, tecrübeli hukukçular, hakemler veya konunun uzmanları arasından seçilebilirler. Temsilciler ise çoğunlukla şirketlerin üst düzey, konuyla ilgili yöneticileridir. Kısa duruşmada avukatların bulunması ve avukat bakış açısıyla değerlendirme yapılması çok işe yarar. Kısa duruşmada tarafların ihtiyaçlarına göre tarafsız üçüncü kişilerin, tavsiye kararı vermeleri, arabuluculuk yapmaları ya da daha önce yapılan bir anlaşmayla, önerilecek çözümün bağlayıcı olması kararlaştırılabilir [1][2][3][4][5][6][7].

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Demir, Şamil (Ocak 2014). Avukatın Uzlaşma Sağlama Yetkisi. Adalet. ISBN 9786051463179. 
  2. ^ Tanrıver, Süha: Hukuk Uyuşmazlıkları Bağlamında Alternatif Uyuşmazlık Çözüm Yolları ve Özellikle Arabuluculuk (TBBD 2006/64, s. 151‐ 177)
  3. ^ Ildır, Gülgün: Alternatif Uyuşmazlık Çözümü, s. 108 vd.
  4. ^ Özbek, Mustafa Serdar: Dünya Çağında Adalete Ulaşma Hareketlerinin Ortaya Çıkardığı Gelişmeler ve Alternatif Uyuşmazlık Çözümü (AÜHFD 2002/2, s. 121-162)
  5. ^ Akıncı, Ziya: Milletlerarası Ticari Uyuşmazlıkların Alternatif Çözüm Yolları (BATİDER, 1996/4, s. 93-109)
  6. ^ Yıldırım, Kamil: İhtilafların Mahkeme Dışı Usullerle Çözülmesi Hakkında (Prof. Dr. Yavuz Alangoya İçin Armağan, İstanbul 2007, s. 337-360)
  7. ^ Deren-Yıldırım, Nevhis: Arabuluculuk Kurumuna İlişkin Bazı Düşünceler (Arabuluculuk Yasa Tasarısı – Eleştiri ve Öneriler – Sempozyum Notları, İstanbul 2008, s. 81-97)