Helenus

Vikipedi, özgür ansiklopedi

  

Helenus çizimi

Mitoloji[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk yıllar[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk kaynaklarda, Helenus ve ikiz kardeşi Kassandra'ya, kulakları yılanlar tarafından yalandıktan sonra Apollon tarafından kehanet gücü verildi.[1] Helenus, Aleksandros (Paris) eve Yunan bir eş getirmesi durumunda (yani Helen ), Akhaların, Truva'ya yıkıp annesini ve kardeşlerini öldüreceğini tahmin etmiştir.[2]

Truva savaşı[değiştir | kaynağı değiştir]

Helenus, Homeros tarafından kahinlerin en büyüğü olarak tanımlanır. Hektor'a herhangi bir Yunan'a düelloda meydan okumasını tavsiye eder ve Telamon oğlu Aias düello teklifini kabul eder. Helenus, kardeşi Deiphobus ile birlikte Truva kuvvetlerinin üçüncü taburunu yönetti. Aynı zamanda kardeşi Hektor tarafından yönetilen ve Yunanları Truva'nın batısındaki ovalardan geri püskürten ve İlyada'daki kamplarına saldıran Truva kuvvetlerinin bir parçasıydı. Menelaos tarafından elinden yaralanır ve geri çekilmek zorunda kalır.

Truva Savaşı'nın son yılında, Helenus , kardeşi Paris'in ölümünden sonra Helen için kardeşi Deiphobus'a karşı yarıştı, ancak Helen, Deiphobus'a verildi. Kaybından hoşnutsuz olan Helenus, daha sonra Odysseus'un onu tutsak olarak aldığı İda Dağı'na inzivaya çekildi.[3] Odysseus'a Truva'yı nasıl ele geçireceğini söyler: Truva'dan Palladium'u çalarlarsa, Pelops'un kemiklerini Truva'ya getirirlerse ve Neoptolemos'u ( Akhilleus ve Sykros prensesi Deidamia'nın oğlu) ve Philoctetes'i (Herakles'in yay ve oklarına sahip kişi) savaşa dahil olursa, Truva Savaşını kazanacaklarını söyler.[4] Neoptolemos, Sykros'ta savaştan saklanmaktadır, ancak Yunanlar onu getirmeyi başarır.

Sonrası[değiştir | kaynağı değiştir]

Neoptolemus, Helenus'un baldızı ve Hektor'un dul eşi Andromache'yi Truva'nın düşüşünden sonra köle ve cariye olarak yanına almış ve Molossus, Pielus ve Bergama'nın babası olmuştur. Apollodorus'a göre Truva'nın düşüşünden sonra Helenus Neoptolemos ile birlikte gitti.[5] Helenus; Neoptolemos, Andromakhe ve onların çocukları Epirus ile seyahat etmiştir. Sonra Neoptolemos Butrint kentini kurmasına izin vermiştir.[6] Neoptolemos Epirus'tan ayrıldıktan sonra Andromakhe ve oğullarını Helenus'un yanında bırakmıştır.

Neoptolemos, Agamemmon'un oğlu Orestes tarafından öldürülmüştür.

Orestes'in eş olarak vadedilmesine rağmen, Neoptolemos'un evlendiği Menelaos ve Helen'in kızı Hermione üzerinde çıkan bir anlaşmazlıkta öldürüldü. Neoptolemos krallığı bölündüğünde, bu Helenus'un kral olarak Buthrotum'un yönetimini almasına yol açtı. "Priamos'un oğlu Helenus, Neoptolemus tahtına ve yatağına geçerek Yunan Epirus şehirlerinin kralı olur." [7][8]

Andromakhe'den Cestrinus, isimli oğlu olur [9] Cestrinus, efsanevi Truva Kralıdır ve Francus'un babasıdır. Bazı mitograflar, Helenus'un hem Deidamia [10] hem de Andromache [11] ile evlendiğini iddia ettiler, bu da Neoptolemos'un krallığı üzerindeki iddialarını pekiştirmesine yardımcı oldu.[10] Helenus, Aeneas'ın Roma'nın kurucusu olacağı kehanetinde bulunmuştur. Bu hikâye Virgilius'un Aeneis kitabında anlatılmıştır.

Diğer efsaneler[değiştir | kaynağı değiştir]

Bir başka kaynakta, Helenus, Truva Savaşı'ndan sonra annesi Hekabe'yi aldı ve Chersonese'ye geçtiler. Hekabe burada fahişe olmuştur. Helenus, onu şimdi Fahişenin Mezarı olarak adlandırılan yere gömmüştür.[12]

Efsanenin bir versiyonunda, Agamemnon Truva'ya yıkmaya yardım eden tüm hainleri topladı ve Truva'nın yağmalanmasından sonra onlara verdiği sözleri yerine getirdi. Bunlardan ikisi, Priamos'a her zaman barış için yalvaran Helenus ve Kassandra'ydı. Helenus, Akhilleus'un cesedinin gömülmek üzere göndermiştir. Böylece, Agamemnon, konseyin tavsiyesine uyarak Helenus ve Kassandra'ya özgürlüklerini verdi. Sonra Helenus, Hekabe ve Andromakhe'nin onu her zaman nasıl sevdiklerini hatırlayarak, Agamemnon'la onlar adına aracılık etti. Böylece, onlar da konseyin tavsiyesi ile özgürlüklerini kazanmıştır. Bu dördünün Trakya'daki Chersonese'ye göç ettikleri ve buraya bin iki yüz müridi ile yerleştikleri söylenmektedir.[13]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ D-scholia on Homeric scholarship
  2. ^ Dares Phrygius, History of the Fall of Troy 7
  3. ^ Sophocles, Philoctetes 606 & 1388; Apollodorus, Epitome 5.9
  4. ^ Apollodorus, Epitome 5.10
  5. ^ The Epic Cycle. Oxford University Press. 2013. s. 263. 
  6. ^ Apollodorus, Epitome 6.12 & 13; Pausanias, Graeciae Descriptio 1.11.1 & 2.23.6
  7. ^ The Aeneid. Penguin Books, David West. 1990. ss. 65, line 292. 
  8. ^ Virgil, Aeneid 3.295–296
  9. ^ Pausanias, Graeciae Descriptio 1.11.1 & 2.23.6
  10. ^ a b Apollodorus, Epitome 6.13
  11. ^ Pausanias, Graeciae Descriptio 2.23.6
  12. ^ Apollodorus, Epitome 5.23  
  13. ^ Dares Phrygius, History of the Fall of Troy 42–44