İçeriğe atla

Georges Dumézil

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Georges Dumézil
Doğum4 Mart 1898(1898-03-04)
Paris, Fransa
Ölüm11 Ekim 1986 (88 yaşında)
Paris, Fransa
MilliyetFransız
VatandaşlıkFransa
EğitimÉcole Normale Supérieure
Kariyeri
DalıHint-Avrupa halkları, Dilbilimsel betimleme
Çalıştığı kurumlarÉcole pratique des hautes études,
Collège de France
EtkilendikleriMichel Bréal
EtkiledikleriAlain de Benoist, Mircea Eliade, Michel Foucault, Georges Duby, Bernard Sergent, Sumru Özsoy
İmza

Georges Dumézil, Fransız dinler tarihçisi, dilbilimci ve akademisyendir. Özellikle Hint-Avrupa medeniyetleri ve karşılaştırmalı dinler tarihi üzerine yaptığı çalışmalarla tanınır. Ubıhça dilinin son konuşucularından Tevfik Esenç ile dilin ölmeden önce dokümantasyonu için Giorgi Şaraşidze ile birlikte çalışmalar yapmıştır.[1][2]

İlk Yılları ve Eğitimi

[değiştir | kaynağı değiştir]

4 Mart 1898'de Fransa'nın başkenti Paris'te dünyaya geldi. Babası Fransız ordusunda general olan Jean Anatole Dumézil, annesi ise Marguerite (Dutier) Dumézil'dir.

Eğitim hayatına Paris'te başlayan Dumézil sırasıyla; Neufchâteau Koleji, Troyes Lisesi ve Louis-le-Grand Lisesi ile Tarbes Lisesi'nde öğrenim gördü. Yükseköğrenimini École Normale Supérieure'de tamamladı. 1920 yılında edebiyat alanında öğretmenlik yeterliliğini (Agrégé des Lettres) ve edebiyat doktorası (Docteur ès lettres) derecesini aldı.[1][2]

Askeri Hizmeti

[değiştir | kaynağı değiştir]

I. Dünya Savaşı sırasında Fransız ordusunda topçu subayı olarak görev yaptı. Savaş sırasındaki hizmetleri nedeniyle kendisine Croix de guerre nişanı ve Légion d'honneur subayı unvanı verildi.[1][2]

Akademik Kariyeri

[değiştir | kaynağı değiştir]

1920 yılında Beauvais Lisesi'nde öğretmenlik yaptı. Ardından bir yıl boyunca Varşova Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 1925-1931 yılları arasında İstanbul Üniversitesi'nde Dinler Tarihi Profesörü olarak görev aldı. Ardından iki yıl boyunca Uppsala Üniversitesi'nde Fransızca okutmanlığı yaptı. 1935 yılından itibaren vefatına kadar École Pratique des Hautes Études'de Karşılaştırmalı Dinler Bölümü'nde direktörlük yaptı. 1949 yılından vefatına kadarsa Collège de France'da Hint-Avrupa Medeniyeti Kürsüsü başkanlığını yürüttü.[1][2]

Üyelikleri ve Fahri Doktoraları

[değiştir | kaynağı değiştir]

Belçika Kraliyet Akademisi, Avusturya Bilimler Akademisi, İrlanda Kraliyet Akademisi, Fransız Akademisi, Institut de France, Académie des Inscriptions et Belles-Lettres ve Büyük Britanya ile İrlanda Kraliyet Antropoloji Enstitüsü üyeliklerine sahiptir. Uppsala Üniversitesi, İstanbul Üniversitesi, Bern Üniversitesi ve Liège Üniversitesi'nden Fahri Doktora unvanı almıştır.[1][2]

Özel Hayatı

[değiştir | kaynağı değiştir]

1925 yılında Madeleine Legrand ile evlendi. Çiftin bu evlilikten Anne Perrine ve Claude adında iki çocuğu oldu.[1][2]

Bazı çalışmaları

[değiştir | kaynağı değiştir]
  • Le crime des Lemniennes: rites et legendes du monde egeen, Geuthner (Paris), 1924.
  • Le festin d'immortalite: Etude de mythologie comparee indo-europenne, Volume 34, Annales du MuseeGuimet, Bibliothèque d'etudes, Geuthner (Paris), 1924.
  • Le probleme des Centaures: Etude de mythologie comparee indo-europenne, Volume 41, Annales du MuseeGuimet, Bibliothèque d'etudes, Geuthner (Paris), 1929.
  • Legendes sur les Nartes, Champion (Paris), 1930.
  • La langue des Oubykhs, Champion (Paris), 1931.
  • Etudes comparatives sur les langues caucasiennes du nord-ouest, Adrien-Maisonneuve (Paris), 1932.
  • Introduction a la grammaire comparee des langues caucasiennes du nord, Champion (Paris), 1933.
  • Recherches comparatives sur le verbe caucasien, 1933.
  • Ouranos-Varuna: Etude de mythologie comparee indo-europenne, Adrien-Maisonneuve (Paris), 1934.
  • Flamen-Brahman, Volume 51, Annales du Musée Guimet, Bibliothèque de vulgarisation, Geuthner (Paris), 1935.
  • Contes lazes, Institut d'ethnologie (Paris), 1937.
  • Mythes et dieux des Germains: Esai d'interpretation comparative, Leroux (Paris), 1939.
  • Jupiter, Mars, Quirinus: Essai sur la conception indo-europennes de la societe et sur les origines de Rome, Gallimard (Paris), 1941.
  • Horace et les Curiaces, Gallimard (Paris), 1942.
  • Servius et la fortune, Gallimard (Paris), 1943.
  • Naissance de Rome: Jupiter, Mars, Quirinus II, Gallimard (Paris), 1944.
  • Naissance d'archanges, Jupiter, Mars, Quirinus III: Essai sur la formation de la theologie zoroastrienne, Gallimard (Paris), 1945.
  • Tarpeia, Gallimard (Paris), 1947.
  • Loki, G. P. Maisonneuve (Paris), 1948.
  • Mitra-Varuna: Essai sur deux representations indo-europennes de la souverainete, Gallimard (Paris), 1948, translation by Derek Coltman published as Mitra-Varuna: An Essay on Two Indo-European Representations of Sovereignty, Zone Books (New York, NY), 1988.
  • L'heritage indo-europenne a Rome, Gallimard (Paris), 1949.
  • Le troiseme souverain: Essai sur le dieu indo-iranien Aryaman et sur la formation de l'histoire mythique d'Irlande, G. P. Maisonneuve, 1949.
  • Les dieux des Indo-Europennes, Presses Universitaires de France (Paris), 1952.
  • Rituels indo-europennes a Rome, Klincksieck (Paris), 1954.
  • Aspects de la fonction guerriere chez les Indo-Europennes, Presses Universitaires de France (Paris), 1956.
  • Deesses latines et mythes vediques, Collection Latomus (Brüksel), 1956.
  • (Editor and translator) Contes et legendes des Oubykhs, Institut d'ethnologie (Paris), 1957.
  • L'ideologie tripartie des Indo-Europennes, Collection Latomus, 1958.
  • Etudes oubykhs, A. Maisonneuve, 1959.
  • Notes sur le parler d'un Armenien musulman de Hemsin, Palais des Academies (Brüksel), 1964.
  • (Editor and translator) Le livre des heros, Gallimard (Paris), 1965.
  • Les dieux des Germains: Essai sur la formation de la religion scandinave, Presses Universitaires de France (Paris), 1959, translation published in Mythe et epopee, three volumes, Gallimard (Paris), 1968–73.
  • Documents anatoliens sur les langues et les traditions du Caucase, A. Maisonneuve, 1960.
  • La religion romaine archaique, Payot (Paris), 1966, translation by Philip Krapp published as Archaic Roman Religion, University of Chicago Press (Chicago, IL), 1970.
  • The Destiny of the Warrior, translation by Alf Hiltebeitel, University of Chicago Press (Chicago, IL), 1970.
  • Du myth au roman: La saga de Hadingus, Press universitaires de France (Paris), 1970, translation by Derek Coltman published as From Myth to Fiction: The Saga of Hadingus, University of Chicago Press (Chicago, IL), 1973.
  • Heur et malheur de guerrier, second edition, Presses Universitaires de France (Paris), 1970.
  • Gods of the Ancient Northmen, University of California Press (Berkeley), 1973.
  • The Destiny of a King, translation by Alf Hiltebeitel, University of Chicago Press (Chicago, IL), 1974.
  • Fetes romaines d'ete et d'automne suivi de Dix questions romaines, Gallimard (Paris), 1975.
  • Les dieux souverains des indo-europennes, Gallimard (Paris), 1977.
  • Romans de Scythie et d'alentour, Payot (Paris), 1978.
  • Discours, Institut de France (Paris), 1979.
  • Mariages indo-europennes, suivi de Quinze questions romaines, Payot (Paris), 1979.
  • Camillus: A Study of Indo-European Religion as Roman History, translation by Annette Aronowicz and Josette Bryson, University of California Press (Berkeley), 1980.
  • Pour un Temps, Pandora Editions (Paris), 1981.
  • La courtisane et les seigneurs colores, et autres essais, Gallimard (Paris), 1983.
  • The Stakes of the Warrior, University of California Press (Berkeley), 1983.
  • L'Oubli de l'homme et l'honneur des dieux, Gallimard (Paris), 1986.
  • The Plight of a Sorceror, University of California Press (Berkeley, CA), 1986.
  • Apollon sonore et autres essais: vingt-cinq esquisses de mythologie, Gallimard (Paris), 1987.
  • Entretiens avec Didier Eribon, Gallimard (Paris), 1987.
  • Le Roman des jumeaux et autres essais: vingt-cinq esquisses de mythologie, Gallimard (Paris), 1994.
  • Archaic Roman Religion: With an Appendix on the Religion of the Etruscans, Johns Hopkins University Press (Baltimore, MD), 1996.
  • The Riddle of Nostradamus: A Critical Dialogue, translated by Betsy Wing, Johns Hopkins University Press (Baltimore, MD), 1999.

Kaynakça

[değiştir | kaynağı değiştir]
  1. ^ a b c d e f "Georges (Edmond Raoul) Dumezil - Document - Gale In Context: Biography". go.gale.com. 24 Kasım 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 1 Mart 2026. 
  2. ^ a b c d e f (Fransızca) Georges Charachidzé (1930–2010) 6 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Encyclopædia Universalis. Erişim tarihi: 17 Ocak 2017.

Dış bağlantılar

[değiştir | kaynağı değiştir]
"https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Georges_Dumézil&oldid=36951427" sayfasından alınmıştır