Güney Pasifik Mandası

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Güney Pasifik Mandası
南洋群島
Japon İmparatorluğu mandası

1919–1947
Bayrak Arma
Bayrak Arma
Güney Pasifik Mandası harita üzerinde
Güney Pasifik Mandası'nın Japon İmparatorluğu'ndaki konumu
Merkez Koror
Tarih
 - Kuruluş 1919
 - Kaldırılış 1947
Bugün parçası  Palau
 Marshall Adaları
 Mikronezya Federal Devletleri
 Kuzey Mariana Adaları

Güney Pasifik Mandası (Japonca南洋群島 Nan'yō Guntō), 1919-1947 yılları arasında Japon İmparatorluğu'nun bir mandası idi. Manda Kuzey Pasifik Okyanusu'ndaki adalardan oluşmaktaydı.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

23 Ağustos 1914 tarihinde Japon İmparatorluğu Britanya ile yaptığı bir anlaşma sonucu Almanya'ya savaş ilan etti.[1] Japonya Britanya ile birlikte Sindao Saldırısı'nı gerçekleştirdi. Japon İmparatorluk Donanması'nın hedefi Alman Doğu Asya Kruvazör Filosunu'nu yok etmek[2] ve Pasifik ile Hint okyanuslarındaki deniz yollarının güvenliği sağlamaktı. Ekim 1914 tarihinde İmparatorluk Donanması Almanya'nın Okyanusya'daki sömürgeleri olan Mariana Adaları, Caroline Adaları, Marshall Adaları ile Palau Adaları'na saldırılar düzenledi.[1]

I. Dünya Savaşı'nın bitmesinden sonra düzenlenen Paris Barış Konferansı'nda bu Japonya'nın topraklar üzerindeki işgali C kategorisinde bir manda olarak tanındı. Japonya adaların ekonomik gelişimine özel önem verdi[1] ve adalara Japonlar, Koreliler ile Ryukyulular yerleştirildi.

1930'larda adada Washington Deniz Antlaşması'na aykırı biçimde gizlice askeri üsler ve tesisler kurulmaya başlandı. Adalara çok sayıda asker yerleştirilmesi savaş hazırlıklarının bir belirtisi idi.

1943-1945 yılları Pasifik Savaşı sırasında Japonya adalar üzerinde kontrolü kaybetmiştir.[3] II. Dünya Savaşı'ndan sonra Japonya'nın teslimiyetinin ardından Birleşmiş Milletler'in tarafından Temmuz 1947 tarihinde adalar BM adına Pasifik Adaları Güven Bölgesi adıyla ABD'nin kontrolüne verildi.[4]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b c Ponsonby-Fane 1962, s. 348.
  2. ^ Dan E. Bailey (2001). WWII Wrecks of the Truk Lagoon. 
  3. ^ K. Lee Lerner; Brenda Wilmoth Lerner; Judson Knight (2004). Encyclopedia of Espionage, Intelligence, and Security (PDF). 3. The Gale Group Inc. ss. 280-1. ISBN 0-7876-7762-0. 
  4. ^ Axelrod & Kingston 2007, s. 824.