İşkenceye Karşı Komite

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara

İşkenceye Karşı Komite, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun 10 Aralık 1984 tarih ve 39/46 sayıyla kabul edilmiş olan İşkence ve Diğer Zalimane, İnsanlık Dışı veya Küçültücü Muameme veya Cezaya Karşı Sözleşme'ye (İngilizce: Convention against Torture and Other Cruel Inhuman or Degrading Treatment or Punishment, kısaca CAT) uyarınca, anlaşmaya tabi olan devletler tarafından seçilen komitedir.[1] Sözleşme'nin II. Bölüm'ü (17.-24. maddeler) Komite üyelerinin sayısını, seçilme yönntemini, görev süresini ve görev ve işlevlerini içeren maddelerden oluşur. 17 maddeye göre komite 10 üyeden oluşur. Her bir Taraf Devlet en fazla iki aday ile seçime katılabilir. Seçim gizli oyla yapılır. Komite üyeleri 4 yıl için seçilirler, her iki senede bir görevi biten beş üye için yeni seçim yapılır, daha önceki üyeler, tekrar aday olabilirler. Madde 18'e göre Komite Üyeleri mutlak çoğunluk (6 oy) ile kararı alabilirler. 19 madde raporları düzenler, buna göre Taraf Devletler, anlaşma yürürlüğü girdikten sonra (26 Haziran 1987) bir sene içinde anlaşma hükümlerini yerine getirebilmek için aldıkları önlemleri açıklayan rapor verirler. Üyelik boyunca her 4 yılda bir ve Komite'nin talebi olduğunda da rapor vermekle yükümlüdürler. Ayrıca somut olaylara yönelik raporlar ve bunlara komite'nin verdiği yanıtlar düzenli olarak Birleşmiş Milletler İnsan Hakları yüksek Komiseliği'nin sitesinde yayınlanmaktadır. Madde 20'de Komite sistematik işkence olduğu kanısına vardığı durumunda izlenecek prosedürün ana hatları verilmektedir. Böyle bir durum da, üye veya üyeler gizli araştırma yapmak ve rapor hazırlamak üzere görevlendirilebilir. İlgili Devlerin işbirliği istenir ve gerektiğinde ziyaretler yapılır.

Türkiye ve Sözleşme[değiştir | kaynağı değiştir]

Türkiye'de 25 Ocak 1988'de imzalanan sözleşme, 21 Nisan 1988 tarih ve 3441 sayılı kanunla kabul edilmiş. Söz konusu kanunu 29 Nisan 1988 tarih ve 19799 sayılı resmi gazete yayınlanmıştır ve o tarihte yürürlüğe girmiştir.[2] Daha sonra yayınlanacağı belirtilen beyan ve itirazi kayıt ise 10 Ağustos 1988 tarihinde 19895 saylı rasmi gazetede sözleşmenin Türkçe ve İngiliizce metni ile birlikte her iki dilde yayınmıştır. T.C. Hükümeti olarak İşkenceye Karşı Komite'nin sözleşmeden doğan yetkisinin kabul edildiği beyan edilmiş; itirazi kayıtta ise 30 Madde'nin ilk paragrafında geçen, Taraf Devletler arasında sözleşmeden doğan anlaşmazlık durumunda Uluslarası Adalet Mahkemesi'ne başvurulacağı koşulunu kabul etmemiştir. İlgili Madde'nin 2. paragrafında Taraf Devletlere tanınan Uluslarası Adalet Mahkemesi'ne (Uluslarası Divan) gitmeme seçeneğini kullanarak, itirazı kayıtla sözleşmeyi kabul etmiştir. Yani Türkiye ile ilgili, sözleşmenin yorumlanmasından kaynaklanan bir anlaşmazlık olduğunda Uluslarası Adalet Mahkemesi'ne gidilmeyecektir.[3]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment" (İngilizce). Birleşmiş Milletler. https://www.un.org/documents/ga/res/39/a39r046.htm. Erişim tarihi: 9 Mart 2017. 
  2. ^ "İşkenceye ve Diğer Zalimane, Gayriinsanî veya Küçültücü Muamele veya Cezaya Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesinin Onaylanmasının Uygun Bulunduğuna Dair Kanun" (Türkçe). Resmi Gazete, Sayı:19799. 29 Nisan 1988. ss. 2. http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/19799.pdf. 
  3. ^ "YÜRÜTME VE İDARE BÖLÜMÜ - Milletlerarası Sözleşme" (Türkçe). Resmi Gazete, Sayı: 19895. 10 Ağustos 1988. ss. 1-19. http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/19895.pdf.