İbraniler

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

İbraniler, geçmişte, günümüz (Suriye) ve Mısır'ından Kuveyt'e kadar olan topraklarda yaşamış olan kadim bir halk. İbranî asıllı halk olarak genellikle İsrailoğulları, Edomitler, Midianitler ve Yoktanitler anılır. Günümüzde sadece İsrail halkı İbranice konuşur.

Yahudi kutsal kitabı Tanah veya Hristiyanlık'taki adıyla Eski Ahit'te sıkça bahsi geçen İbranilerin soyunun Yakup'tan geldiğine inanılır. Tanah'a göre Yakup'a tanrı tarafından İsrail ismi verilmiştir[1]. Kur'an'da da İsrail ismi Yakup yerine kullanılmıştır [2]. Yusuf zamanında Mısır'a yerleşmişlerdir. M.Ö. 1300 yıllarında Mısır'dan çıktıktan sonra Yehuda ve İsrail krallıklarını kurmuşlardır.

Kökenleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Bu isim ile genellikle Fırat ve Dicle nehirleri arasındaki Mezopotamya bölgesinde bulunan Habur ovasından gelen halk kastedilmektedir. Yahudîliğin anlatımlarına göre ilk İbranîler İbrahim'in doğduğu şehir olan tarihî Sümer şehri Ur'dan gelmişlerdir.

Ur şehrinde İbrahim döneminde de Arabistan yarım adasından buraya göçmüş olan Sami halklar çoğunluktaydı; fakat yönetici sınıf genellikle Sümer asıllılardan oluşmaktaydı. Araplar gibi, İbranîler ve Kenanlılar da Sami halklardandır. Her iki tanımlamanın, yani Arap ve İbrani adlarının her iki dilde göç etmek ya da geçmek anlamına gelen 'abara kelimesinden geldiği sanılır. Arapçadaki 'عبرى' ('ibrî) kelimesi İbranî anlamındadır. Arap anlamına gelen 'عربى' ('arabî) kelimesinin bu sözcüğün bir göçüşmesi olduğu sanılıyor. İbranilerde tek tanrı inancı vardı.

Dilleri[değiştir | kaynağı değiştir]

İbranîlerin dili İbranice'nin Sami dil ailesinin kökeni olduğu sanılır ve bu şekilde Kenan bölgesindeki dilsel oluşuma da önemli ölçüde tesir ettiği varsayılır [kaynak belirtilmeli].

Yaşam tarzı[değiştir | kaynağı değiştir]

İbranî bedevîler çadırlarda yaşamakta ve geçimlerini tarım ve hayvancılık ile sağlamaktaydılar. Dini yazıtları ve gelenekleri Museviliğin temelini oluşturur.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Yaradılış 32:28
  2. ^ Al-i İmran, 93