Keleş Bey Çaçba

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Keleş Ahmet-Bey Manuçar-ipa Çaçba Кьалашь Ахмаҭбеи Манучар-иҧа Чачба
Abhazya Prensi
Hüküm süresi 1780-1808
Önce gelen Zurab Şervaşidze
Doğum 1747
İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Ölüm 1808
Sohum Kale, Abhazya Prensliği
Eş(ler)i

Meryem Dzepş-ipa Rabia Hanım Marşan

Katuala İnal-ipa
Çocuk(lar)ı

Aslan Bey Çaçba

Sefer Bey Çaçba
Babası Manuçar Şervaşidze
Annesi Esma Aredba
Dini İslam

Keleş Bey (Keleş Ahmed-Bey) Çaçba (1747-1808), Çaçba hanedanından Abhazya prensi.

Biyografi[değiştir | kaynağı değiştir]

Manuçar Şervaşidze'nin oğlu olan Keleş Bey çocukken İstanbul'da rehin alındı ve burada Müslüman oldu. 1770'lerde memleketinde iktidarı ele geçirmek amacıyla Abhazya'ya döndü. Türk birliklerinin yardımıyla Keleş-Bey, amcası Zurab Şervaşidze'yi devirmeyi ve Abhazya'daki prens tahtını ele geçirmeyi başardı.

Keleş Bey, devlet gücünü güçlendirmeye yönelik aktif girişimleri ve doğuda Abhazya'nın sınır komşusu olan Megrelya prensliğine karşı mücadelesiyle tanınıyordu. 1802'de Türkiye'nin desteğiyle Karadeniz kıyısındaki Megrel kalesi Anaklia'yı ele geçirdi. Megrelya 1803'te Rus İmparatorluğu'nun bir parçası olduktan sonra, Keleş Bey Rusya ile de daha yakın ilişkiler kurmaya çalıştı ve bu da Abhazya'nın Osmanlı'dan uzaklaşmasına yol açtı. Abhazya'nın Rusya ile yakınlaşmasından endişe duyan Türk yönetimi, Keleş Bey'i güç kullanarak iktidardan uzaklaştırmaya çalıştı ancak başarısız oldu. Nihayetinde Türkler, 2 Mayıs 1808'de söylentilere göre babasını zehirleyerek Abhazya'nın yeni hükümdarı olan oğlu Aslan Bey ile anlaşma yaparak Keleş Bey'i devirdi.

George Hewitt bunu bir Rus uydurması olarak görüyor ve Sefer Bey'i, Nino Dadiani'yi ve Rus askerî yönetimini suikastle suçluyor.[1]

Aile[değiştir | kaynağı değiştir]

Keleş Bey, Sultan ‎‎I. Abdülmecid'in‎‎ eşi ‎‎Gülüstü Hanım‎‎ ve Sultan ‎‎IV. Mehmed'in ‎‎annesinin büyük babasıydı.

Farklı evliliklerden birçok çocuğu vardı. İlk eşi Prenses Meryem Dzepş-ipa, ikincisi Prenses Rabia Marşan, üçüncüsü Katuala İnal-ipa idi, ayrıca gayri meşru çocukları da vardı.

Oğulları: Aslan Bey, Sefer Ali Bey, Mehmed Bey, Hasan Bey, Batal Bey, Tahir Bey, Rüstem Bey, Zekir Bey, Süleyman Bey, Halil Bey.

Kızları: Naftanna Hanım, Selmagina Hanım, Gamedina Hanım, Rabia Hanım, Rosta Hanım, Nazife Hanım.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Hewitt, George, (Ed.) (1998). The Abkhazians. A Handbook. St. Martin's Press. s. 71. ISBN 0-312-21975-X.