Kara kutu testi

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Kara kutu testi  yazılımı testinde bir uygulamanın işlevselliğini iç yapısını veya işleyişini kontrol etmeden inceleyen bir yöntemdir. Bu test yöntemi hemen hemen her seviye yazılım testinde(birim, entegrasyon, sistem ve kabul testi) uygulanabilir. Sadece üst seviye testlerde değil, birim Testlerinde de sıklıkla kullanılır.[kaynak belirtilmeli]

Test prosedürleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Genel olarak uygulamanın kodu/iç yapısı ve programlama bilgisi gerekli değildir. Testçi yazılımın nasıl çalıştığının değil ne yapması gerektiğinin farkındadır. Örneğin testçi belirli bir girdinin belirli bir değişmez çıktısının olduğunun farkındadır, fakat yazılımın ilk etapta bu çıktıyı nasıl ürettiğinin farkında değildir.[1]

Test Seneryoları[değiştir | kaynağı değiştir]

Test senaryoları yazılım  özellikleri ve gereksinimleri etrafında inşa edilir, uygulamanın ne yapması gerektiği gibi. Test senaryoları genellikle şartnamelerde dahil olmak üzere yazılımın harici tanımlamalardan, gereksinimlerden ve tasarım parametrelerinden  türetilir.Testler genel olarak fonksiyonel testlerde kullanılsa da fonksiyonel olmayan testlerde kullanılabilir. Testçi hem geçerli hem de geçersiz girdiler seçerek, sistemin doğru çıktı üretip üretmediğini, genellikle bir veritabanı yardımıyla ya da bir önceki sonucu kullanarak nesnenin iç yapısı hakkında herhangi bir bilgi sahibi olmadan belirler.

Test tasarım teknikleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Tipik bir kara kutu test tasarım teknikleri aşağıdakileri kapsamaktadır:

  • Karar Tablosu Testi
  • İkili Test
  • Denklik Paylarına Ayırma
  • Sınır Değer Analizi
  • Sebep Sonuç Grafigi
  • Hata Tahminleme
  • Durum Geçişi Testi
  • Kullanım Senaryosu Testi 

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Patton, Ron (2005). Software Testing (2nd bas.). Indianapolis: Sams Publishing. ISBN 978-0672327988.