Hidrojen çizgisi

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

21 cm Işınım uzaydaki nebulaların yayınladığı 21 cm dalga boyuna sahip bir ışınımdır.Bu ışınımın varlığı kuramsal olarak Hollandalı astronom H.C.van de Hulst (1918-2000) tarafından öne sürülmüş, 1951 yılında da saptanıştır.[1]

Hidrojen atomunda elektron ve proton spinleri. Üst şekilde paralel spin. Alt şekilde ise ters spin haline geçerken atomum yayınladığı ışınım.

Hidrojen atomu[değiştir | kaynağı değiştir]

Işınımın kaynağı evrende en bol bulunan element olan hidrojendir. Hidrojen atomu bir elektron ve bir protondan meydana gelir. Gerek proton ve gerekse elektronun spin hareketi vardır. Proton ve elektronun spini kimi atomlarda aynı yönde yani paralel, kimi atomlarda ise ters yöndedir. Bu iki durum arasında küçük te olsa bir enerji farkı vardır.[2] Paralel spinli atomlar ters spinli atomlardan daha yüksek enerjiye sahiptir. Bu fark;

ya da joule cinsinden,

En düşük enerji düzeyindeki bir hidrojen atomunda elektron spini çeşitli etkilerle değişebilir ve enerji düzeyi artabilir. Spinin tekrar eski halime gelmesi için yaklaşık 10 milyon yıl geçer. Bu sürenin sonunda spin yeniden eski haline gelirken, atom fazladan enerjiyi ışınım olarak yayınlar.Bu ışınımın frekansı Planck formülüne göre;

Bu formülde ki h Planck sabitidir ve SI birimlerinde değeri
Buna göre;
Hz
Dalga boyu da
m = cm

Astronomide 21 cm ışınımı[değiştir | kaynağı değiştir]

Tek bir atomun 21 cm dalga boyunda bir foton yayınlaması için 10 milyon yıl geçmesi gerekir. Ancak dev nebulalarda ki madde miktarı o kadar çoktur ki bu nebulalar her an Dünya'dan izlenecek kadar 21 cm ışınımı yaparlar. Bu ışınım radyo astronomide büyük öneme sahiptir. Çünkü arka plandaki ışıklı kaynakları perdeleyen sisli bölgeler 21 cm. ışınımına saydamdır ve bu ışınımdan yararlanarak görünmeyen bölgelerin haritaları çizilebilir. Astronomlar nebulaların hareketini izlemek için 21 cm ışınımını izler ve bu ışınımdaki kırmızıya kayma veya maviye kayma miktarına bakarak bu nebulaların uzaklaşma veya yaklaşma süratlerini hesaplarlar.[3]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Britannica Ansiklopedisi (İngilizce)
  2. ^ Hyper phyicis sayfası (İngilizce)
  3. ^ Eric Chaisson-Steeve McMillan: Astronomy Today, ISBN 978-1-292-05773-6, sf 488-489