Glenn Branca

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara
Glenn Branca
Genel bilgiler
Doğum adı Glenn Branca
Doğum 6 Ekim 1948
ABD
Tarzlar Avangart, rastlantısal müzik, deneysel, No Wave

Glenn Branca (d. 6 Ekim 1948), ABD'li besteci ve yazar. Özellikle farklı akord edilmiş gitar tonları, bol tekrarlamalı ana hatlar üzerine sololarla süslenmiş ilginç bir tarzı var.

Biyografi[değiştir | kaynağı değiştir]

1949 doğumlu Amerikali gitarist ve besteci. muzige deneysel tiyatrosunda sesin degisik kullanimlarini arastirirken girdi. 1970lerin sonunda nycde birçok No Wave grubunun bestelerini yapti. 1980'lerde mikrotonal muzige gecis yapti. ilk yedi senfonisi endustriyel sesler ile zenginlestirilmis olmakla birlikte asil olarak gitar icindi. Bu donem muziginde Harry Partch etkisi ise buyuktur. bu siralarda kurdugu ensemblesi Sonic Youth'un kurucu uyeleri Thurston Moore ve Lee Ranaldo'u da iceriyordu. Bu acidan Sonic Youth'un fikir babasi desek kendisi icin yanlis bir yorumda bulunmus olmayiz. 7'ci senfonisinden itibaren klasik orkestralar icin pek de klasik olmayan besteler yapmaya basladi. gitardan hic birzaman kopmadi. 2001 yılında nyc'de gerceklestirdigi 100 gitarlik 13. senfoni performansi bu on yilin en onemli muzik olaylarindan biridir.

Diskografi[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. Lesson No.1 For Electric Guitar (99 Records, 1980)
  2. The Ascension (99 Records, 1981)
  3. Indeterminate Activity of Resultant Masses, (Atavistic, 1981/2007)
  4. Bad Smells from Who Are You Staring At? med John Giorno (GPS, 1982)
  5. Chicago 82 - A Dip In The Lake (Crepuscule, 1983)
  6. Symphony No.3 (Gloria) (Atavistic, 1983)
  7. Symphony No.1 (Tonal Plexus) (ROIR, 1983)
  8. The Belly of an Architect (Crepuscule, 1987)
  9. Symphony No.6 (Devil Choirs At The Gates Of Heaven) (Atavistic, 1989)
  10. Symphony No.2 (The Peak of the Sacred) (Atavistic, 1992)
  11. The World Upside Down (Crepuscule, 1992)
  12. The Mysteries (Symphonies Nos.8 & 10) (Atavistic, 1994)
  13. Les Honneurs Du Pied from Century XXI USA 2-Electric/Acoustic (various) (New Tone, 1994)
  14. Symphony No.9 (l'eve future) (Point, 1995)
  15. Faspeedelaybop from Just Another Asshole (various) (Atavistic, 1995)
  16. Songs '77-'79 (Atavistic, 1996)
  17. Symphony No.5 (Describing Planes Of An Expanding Hypersphere) (Atavistic, 1999)
  18. Empty Blue (In Between, 2000)
  19. Movement Within from Renegade Heaven by Bang On A Can (Cantaloupe, 2000)
  20. The Mothman Prophecies [Soundtrack] (contributed 1-minute "Collage") (Lakeshore Records, 2002)

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  • bio Allmusic (İngilizce)
  • Marc Masters, (2007) "No Wave", Black Dog Publishing, London

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]