İçeriğe atla

Çıkarma

Vikipedi, özgür ansiklopedi
"5 - 2 = 3"
Bordeaux'daki bir dükkânın dışında, satın alınan ikinci parfümün fiyatından %20 çıkarımını reklam eden tabela.

Çıkarma (eksi işareti ile gösterilir, –), toplama, çarpma ve bölme ile birlikte dört aritmetik işlemden biridir. Çıkarma, bir koleksiyondan nesnelerin çıkarılmasını temsil eden bir işlemdir.[1] Örneğin, bitişik resimde 5 − 2 şeftali vardır—yani 5 şeftaliden 2'si çıkarılır ve sonuçta toplam 3 şeftali kalır. Dolayısıyla, 5 ile 2'nin farkı 3'tür; yani, 5 − 2 = 3. Aritmetikte öncelikle doğal sayılarla ilişkilendirilse de, çıkarma; negatif sayılar, kesirler, irrasyonel sayılar, vektörler, ondalık sayılar, fonksiyonlar ve matrisler dâhil olmak üzere farklı türden nesneler üzerinden fiziksel ve soyut niceliklerin çıkarılmasını veya azaltılmasını da temsil edebilir.[2]

Bir bakıma, çıkarma toplamanın tersidir. Yani, c = ab ancak ve ancak c + b = a geçerli ise. Bu işlem sözcüklerle ifade edilirse: iki sayının farkı, ikinci sayıya eklendiğinde birinciyi veren sayıdır.

x + a = b şeklindeki denklemlerin çözüm kümesi x = b - a şeklinde çıkarma işlemi kullanılarak bulunur. Bir sayıdan negatif bir sayının çıkarılması a – (– b) = a + b özdeşliğine göre bir toplama niteliği taşır.

Çıkarma birkaç önemli örüntüyü izler. Antikomütatiftir (zıt sıra değişimli); yani sıralamayı değiştirmek sonucun işaretini değiştirir. Ayrıca birleşmeli değildir; yani ikiden fazla sayı çıkarılırken, çıkarmanın hangi sırayla yapıldığı önemlidir. 0, toplamada etkisiz eleman olduğundan, onun çıkarılması bir sayıyı değiştirmez. Çıkarma, toplama ve çarpma gibi ilişkili işlemlere ilişkin öngörülebilir kurallara da uyar. Bu kuralların tümü, tamsayılar üzerinde çıkarmayla başlayıp reel sayılara ve ötesine genellenerek matematiksel kanıtla gösterilebilir. Bu örüntüleri izleyen genel ikili işlemler soyut cebirde incelenir.

Hesaplanabilirlik kuramında, çıkarma doğal sayılar üzerinde 'iyi tanımlı ifade' olmadığından, sayılar arasındaki işlemler aslında "kırpılmış çıkarma" ya da monus kullanılarak tanımlanır.[3]

Simgelem ve terminoloji

[değiştir | kaynağı değiştir]

Çıkarma genellikle içtakı gösterimi ile terimler arasında eksi işareti "−" kullanılarak yazılır. Sonuç bir eşittir işareti ile ifade edilir. Örneğin, ("iki eksi bir eşittir bir" diye okunur) ve ("dört eksi altı eşittir eksi iki" diye okunur).

Bununla birlikte, çıkarma sembolü görünmese bile "anlaşılan" olduğu bazı durumlar vardır; muhasebede, iki sayılık bir sütunda, alttaki sayının kırmızı yazılması genellikle sütundaki alttaki sayının çıkarılacağını, farkın ise bir çizginin altında aşağıya yazılacağını gösterir.[4]

Çıkarılan sayı çıkan, kendisinden çıkarılan sayı ise eksilendir. Sonuç ise farktır; yani:[5]

Tamsayılar ve reel sayılar

[değiştir | kaynağı değiştir]

Sol ucu a ve sağ ucu c olarak etiketlenmiş, uzunluğu b olan bir doğru parçası hayal edin.

adan başlayarak cye ulaşmak için sağa doğru b adım atmak gerekir. Sağa doğru bu hareket, matematiksel olarak toplama ile modellenir:

a + b = c.

cden, aya geri dönmek için b adım sola gitmek gerekir. Sola doğru bu hareket çıkarma ile modellenir:

cb = a.

Şimdi, 1, 2 ve 3 sayılarıyla etiketlenmiş bir doğru parçası hayal edin. 3 konumundan, 3'te kalmak için sola hiç adım atılmaz; dolayısıyla 3 − 0 = 3 olur. 1 konumuna gelmek için sola 2 adım atılır; dolayısıyla 3 − 2 = 1 olur. Bu resim, 3 konumunun soluna 3 adım gidildikten sonra ne olacağını açıklamak için yetersizdir. Böyle bir işlemi temsil etmek için doğru uzatılmalıdır.

Keyfi doğal sayıları çıkarmak için, her doğal sayıyı içeren (0, 1, 2, 3, 4, 5, 6,...) bir doğruyla başlanır. 3'ten, 0'a gelmek için sola 3 adım gerekir; dolayısıyla 3 − 3 = 0 olur. Ancak 3 − 4 hâlâ geçersizdir, çünkü yine doğrunun dışına çıkar. Doğal sayılar, çıkarma için kullanışlı bir bağlam değildir.

Çözüm, (..., −3, −2, −1, 0, 1, 2, 3,...) tamsayı sayı doğrusunu dikkate almaktır. Bu şekilde, 3'ten sola 4 adım gidilince −1'e ulaşılır:

3 − 4 = −1.
Örnek problem

Doğal sayılar

[değiştir | kaynağı değiştir]

Doğal sayıların çıkarılması kapalı değildir: fark, eksilen çıkarılandan büyük ya da ona eşit olmadığı sürece bir doğal sayı değildir. Örneğin, 26, doğal bir sayı elde etmek için 11'den çıkarılamaz. Böyle bir durumda iki yaklaşımdan biri kullanılır:

  1. 26'nın 11'den çıkarılamayacağı sonucuna varılır; çıkarma bir kısmi fonksiyon hâline gelir.
  2. Cevap, negatif sayıyı temsil eden bir tam sayı olarak verilir; dolayısıyla 11'den 26 çıkarma işleminin sonucu −15'tir.

Reel sayılar cismi; yalnızca toplama ve çarpma ikili işlemleri ile toplamsal ve çarpımsal tersleri veren tekli işlemler belirtilerek tanımlanabilir. Bu durumda, bir reel sayının (çıkan) bir diğerinden (eksilen) çıkarılması, eksilen ile çıkanın toplamsal tersinin toplanması olarak tanımlanabilir. Örneğin, 3 − π = 3 + (−π). Alternatif olarak, bu tekli işlemlere gerek duymak yerine, çıkarma ve bölme ikili işlemleri temel olarak alınabilir.

Ters değişmelilik

[değiştir | kaynağı değiştir]

Çıkarma işlemi ters değişmelidir (anti-komütatif); yani, bir fark işlemindeki terimlerin yerleri değiştirildiğinde, elde edilen sonuç orijinal sonucun negatifidir. Sembolik olarak, a ve b herhangi iki sayı ise, o hâlde:

ab = −(ba).

Birleşmesizlik

[değiştir | kaynağı değiştir]

Çıkarma birleşmeli değildir; bu durum, tekrarlı çıkarmayı tanımlamaya çalışıldığında ortaya çıkar. Genel olarak, şu ifade

"abc"

ya (ab) − c ya da a − (bc) anlamına gelecek şekilde tanımlanabilir, ancak bu iki olasılık farklı sonuçlara yol açar. Bu sorunu çözmek için, farklı sıraların farklı sonuçlar verdiği bir işlem önceliği sırası belirlemek gerekir.

Tam sayılar bağlamında, 1 sayısı çıkarma işleminde özel bir rol oynar: herhangi bir a tam sayısı için, (a − 1) tam sayısı, a'dan küçük olan en büyük tam sayıdır; bu sayı aynı zamanda a'nın öncülü (predecessor) olarak da bilinir.

Ölçü birimleri

[değiştir | kaynağı değiştir]

Kilogram veya pound gibi ölçü birimleri olan iki sayı çıkarılırken, aynı birime sahip olmaları gerekir. Çoğu durumda, fark, özgün sayılarınkiyle aynı birime sahip olacaktır.

Yüzdeliklerdeki değişiklikler en az iki biçimde bildirilebilir: yüzde değişim ve yüzde puanı değişimi. Yüzde değişim, iki nicelik arasındaki bağıl değişimi yüzde olarak ifade ederken, yüzde puanı değişimi ise iki yüzdeyi birbirinden çıkararak elde edilen sayıdır.[6][7][8]

Örnek olarak, bir fabrikada üretilen araçların %30'unun kusurlu olduğunu varsayalım. Altı ay sonra, araçların %20'si kusurludur. Yüzde değişim 20% − 30%/30% = −1/3 = −33 1/3% iken, yüzde puan değişimi −10 yüzde puandır.

Tümleyen yöntemi (the method of complements), bir sayıyı diğerinden, yalnızca pozitif sayıların toplanmasını kullanarak çıkarmaya yarayan bir tekniktir. Bu yöntem mekanik hesap makinelerinde yaygın olarak kullanılmıştır ve modern bilgisayarlarda hâlâ kullanılmaktadır.

İkili
basamak
Birler
tümleyeni
0 1
1 0

Bir y ikili sayısını (çıkan) başka bir x sayısından (eksilen) çıkarmak için; y'nin 1'e tümleyeni x ile toplanır ve bu toplama 1 eklenir. Sonucun en solundaki '1' basamağı atılır.

Tümleyen yöntemi, özellikle ikili (taban 2) sistemde son derece yararlıdır; çünkü 1'e tümleyen, her bir bitin ters çevrilmesiyle (yani "0"ın "1", "1"in ise "0" yapılmasıyla) çok kolay bir şekilde elde edilir. 2'ye tümleyeni bulmak için gereken 1 ekleme işlemi ise, en düşük anlamlı bite bir elde girişi varmış gibi işlem yapılarak gerçekleştirilebilir. Örneğin:

  01100100  (x, ondalık 100'e eşittir)
- 00010110  (y, ondalık 22'ye eşittir)

şu toplama dönüşür:

  01100100  (x)
+ 11101001  (y'nin birler tümleyeni)
+        1  (ikiler tümleyenini elde etmek için)
——————————
 101001110

Baştaki "1" atıldığında yanıt elde edilir: 01001110 (ondalık 78'e eşittir).

Okullarda çıkarma işleminin öğretimi

[değiştir | kaynağı değiştir]

Çıkarma işlemini ilkokulda öğretmek için kullanılan yöntemler ülkeden ülkeye değişir ve bir ülke içinde de farklı zamanlarda farklı yöntemler benimsenir. Amerika Birleşik Devletleri'nde geleneksel matematik olarak bilinen yaklaşımda, çok basamaklı tam sayılarla kullanım için 1. yılın sonunda (veya 2. yıl sırasında) öğrencilere belirli bir süreç öğretilir ve kesirli sayıların ondalık gösterimlerini kapsayacak şekilde dördüncü ya da beşinci sınıfta genişletilir.

Amerika Birleşik Devletleri

[değiştir | kaynağı değiştir]

Amerikan okullarının neredeyse tamamı günümüzde ödünç alma veya yeniden gruplama (ayrıştırma algoritması) kullanan bir çıkarma yöntemini ve crutches adı verilen bir işaretleme sistemini öğretmektedir.[9][10] Ödünç alma yöntemi daha önce de bilinip ders kitaplarında yayımlanmış olsa da, Amerikan okullarında crutches kullanımının yaygınlaşması William A. Brownell'ın bu yöntemi kullanan öğrenciler için crutches'ın yararlı olduğunu ileri süren bir çalışma yayımlamasından sonra gerçekleşti.[11] Bu sistem hızla benimsendi ve o dönemde Amerika'da kullanılan diğer çıkarma yöntemlerinin yerini aldı.

Bazı Avrupa okulları, toplama yöntemi olarak da bilinen Avusturya yöntemi adı verilen bir çıkarma yöntemini kullanır. Bu yöntemde ödünç alma yoktur. Ülkeye göre değişen yardımcı işaretler (hafızaya yardımcı olmak için işaretlemeler) de vardır.[12][13]

İki ana yöntemin karşılaştırılması

[değiştir | kaynağı değiştir]

Bu yöntemlerin her ikisi de çıkarmayı, basamak değerine göre tek basamaklı çıkarmalardan oluşan bir süreç olarak parçalara ayırır. En düşük değerli basamaktan başlayarak, çıkan şu şekildedir:

sj sj−1 ... s1

ve eksilen şu şekildedir:

mk mk−1 ... m1,

burada her si ve mi birer basamaktır, si mi'yi aşmadığı sürece m1s1, m2s2 ve benzerlerini yazarak ilerler. Aksi halde, mi 10 artırılır ve bu artışı telafi etmek için başka bir basamak değiştirilir. Amerikan yöntemi, eksilen basamağı mi+1'i bir azaltmayı deneyerek düzeltir (ya da ödünç alınabilecek sıfır olmayan bir basamak bulunana kadar ödünç almayı sola doğru sürdürerek). Avrupa yöntemi ise, eksilen basamağı si+1'i bir artırarak düzeltir.

Örnek: 704 − 512.

Eksilen 704, çıkan 512'dir. Eksilen basamakları m3 = 7, m2 = 0 ve m1 = 4'tür. Çıkan basamakları s3 = 5, s2 = 1 ve s1 = 2'dir. Birler basamağından başlayarak, 4 2'den küçük değildir; dolayısıyla fark 2 sonucun birler basamağına yazılır. Onlar basamağında 0 1'den küçüktür; bu yüzden 0 10 artırılır ve 1 ile olan farkı olan 9 onlar basamağına yazılır. Amerikan yöntemi, onun artırılmasını eksilenin yüzler basamağındaki rakamı bir azaltarak düzeltir. Yani 7'nin üzeri çizilir ve yerine 6 yazılır. Çıkarma daha sonra yüzler basamağında sürer; burada 6 5'ten küçük değildir, dolayısıyla fark sonucun yüzler basamağına yazılır. Sonuç olarak 192 elde edilir.

Avusturya yöntemi 7'yi 6'ya düşürmez. Bunun yerine çıkanın yüzler basamağını bir artırır. Bu basamağın yakınına veya altına (okula bağlı olarak) küçük bir işaret konur. Ardından çıkarma, 1 artırıldığında ve üzerine 5 eklendiğinde 7 eden sayının ne olduğu sorularak sürdürülür. Cevap 1'dir ve sonucun yüzler basamağına yazılır.

Buna ek bir nüans da, Amerikan yönteminde öğrencinin her zaman zihinsel bir çıkarma tablosu kullanmasıdır. Avusturya yöntemi ise çoğu zaman öğrenciyi zihinsel olarak toplama tablosunu tersine kullanmaya teşvik eder. Yukarıdaki örnekte, 5'e 1 ekleyip 6 elde etmek ve bunu 7'den çıkarmak yerine, öğrenciden 1 artırıldığında ve üzerine 5 eklendiğinde 7 eden sayının ne olduğu düşünmesi istenir.

El ile çıkarma

[değiştir | kaynağı değiştir]

Avusturya yöntemi

[değiştir | kaynağı değiştir]

Örnek:

Soldan sağa çıkarma

[değiştir | kaynağı değiştir]

Örnek:

Amerikan yöntemi

[değiştir | kaynağı değiştir]

Bu yöntemde, çıkarılan sayının her bir basamağı, sağdan sola doğru başlanarak üstündeki basamaktan çıkarılır. Üstteki sayı, alttaki sayıyı ondan çıkarmak için çok küçükse, ona 10 ekleriz; bu 10, soldaki üst basamaktan "ödünç alınır" ve ondan 1 çıkarırız. Ardından bir sonraki basamağı çıkarmaya ve gerektiğinde ödünç almaya geçeriz; tüm basamaklar çıkarılana kadar devam ederiz.

Örnek:

Önce ödünç alma

[değiştir | kaynağı değiştir]

Tüm ödünç almaların tüm çıkarmadan önce yapıldığı Amerikan yönteminin bir varyantı.[14]

Örnek:

Kısmi farklar yöntemi, diğer dikey çıkarma yöntemlerinden farklıdır çünkü ödünç alma veya elde etme yapılmaz. Bunların yerine, eksilenin çıkandan büyük ya da küçük olmasına bağlı olarak artı veya eksi işaretleri konur. Kısmi farkların toplamı, toplam farktır.[15]

Örnek:

Dikey olmayan yöntemler

[değiştir | kaynağı değiştir]

Yukarı doğru sayma

[değiştir | kaynağı değiştir]

Farkı basamak basamak bulmak yerine, çıkarılan ile eksilen arasındaki sayılar yukarı doğru sayılabilir.[16]

Örnek: 1234 − 567 = şu adımlarla bulunabilir:

  • 567 + 3 = 570
  • 570 + 30 = 600
  • 600 + 400 = 1000
  • 1000 + 234 = 1234

Toplam farkı elde etmek için her adımdaki değer toplanır: 3 + 30 + 400 + 234 = 667.

Çıkarmayı parçalara ayırma

[değiştir | kaynağı değiştir]

Zihinden aritmetik için yararlı olan bir başka yöntem, çıkarmayı küçük adımlara bölmektir.[17]

Örnek: 1234 − 567 = aşağıdaki şekilde çözülebilir:

  • 1234 − 500 = 734
  • 734 − 60 = 674
  • 674 − 7 = 667

Aynı değişiklik

[değiştir | kaynağı değiştir]

Aynı değişiklik yöntemi, eksilenden ve çıkandan aynı sayının eklenmesi veya çıkarılmasının sonucu değiştirmediği gerçeğini kullanır. Kişi, çıkanda sıfırlar elde etmek için gereken miktarı basitçe ekler.[18]

Örnek:

1234 − 567 = aşağıdaki gibi çözülebilir:

  • 1234 − 567 = 1237 − 570 = 1267 − 600 = 667

Ayrıca bakınız

[değiştir | kaynağı değiştir]
  1. "What is to Subtract?". SplashLearn. 28 Nisan 2022. 30 Ocak 2026 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Aralık 2022.
  2. Weisstein, Eric W. "Subtraction". mathworld.wolfram.com (İngilizce). 12 Ocak 2026 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ağustos 2020.
  3. Cutland, Nigel. Computability: an introduction to recursive function theory.
  4. Cole (1921), s. 145.
  5. Musser, Peterson & Burger (2013), s. 94.
  6. Paul E. Peterson, Michael Henderson, Martin R. West (2014) Teachers Versus the Public: What Americans Think about Schools and How to Fix Them Brookings Institution Press, p. 163
  7. Janet Kolodzy (2006) Convergence Journalism: Writing and Reporting across the News Media Rowman & Littlefield Publishers, p. 180
  8. David Gillborn (2008) Racism and Education: Coincidence Or Conspiracy? Routledge p. 46
  9. Klapper, Paul (1916). The Teaching of Arithmetic: A Manual for Teachers. ss. 80-. Erişim tarihi: 11 Mart 2016.
  10. Susan Ross and Mary Pratt-Cotter. 2000. "Subtraction in the United States: An Historical Perspective," The Mathematics Educator 8(1):4–11. p. 8: "This new version of the decomposition algorithm [i.e., using Brownell's crutch] has so completely dominated the field that it is rare to see any other algorithm used to teach subtraction today [in America]."
  11. Ross, Susan C.; Pratt-Cotter, Mary (1999). "Subtraction From a Historical Perspective". School Science and Mathematics. 99 (7): 389-93. doi:10.1111/j.1949-8594.1999.tb17499.x.
  12. Klapper 1916, pp. 177–.
  13. David Eugene Smith (1913). The Teaching of Arithmetic. Ginn. ss. 77-. Erişim tarihi: 11 Mart 2016.
  14. The Many Ways of Arithmetic in UCSMP Everyday Mathematics 25 Şubat 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Subtraction: Trade First
  15. Partial-Differences Subtraction 23 Haziran 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.; The Many Ways of Arithmetic in UCSMP Everyday Mathematics 25 Şubat 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Subtraction: Partial Differences
  16. The Many Ways of Arithmetic in UCSMP Everyday Mathematics 25 Şubat 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Subtraction: Counting Up
  17. The Many Ways of Arithmetic in UCSMP Everyday Mathematics 25 Şubat 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Subtraction: Left to Right Subtraction
  18. The Many Ways of Arithmetic in UCSMP Everyday Mathematics 25 Şubat 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Subtraction: Same Change Rule

Dış bağlantılar

[değiştir | kaynağı değiştir]