Nietzscheci evetleme

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Nietzscheci evetleme (Almanca: Bejahung) Friedrich Nietzsche felsefesindeki bir kavramdır. Bu tür evetlemenin örnekleyici bir formülasyonu Nietzsche'nin Nachlass`ında görülebilir:

Tek bir ana evet dediysek, yalnızca kendimize değil bütün varoluşa evet demiş oluruz. Hiçbir şey, ne kendimizde ne de şeylerde, kendine yeterli olmadığından; ruhumuz bir kere mutluluktan titrediyse ve sesi bir arp gibi çıkmaya başladıysa, bu olayı meydana getirmek için tüm sonsuzluk gereklidir ve bu tek bir evetleme anında tüm sonsuzluk iyi, bedeli ödenmiş, haklı çıkarılmış ve evetlenmiş olur.[1]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Nietzsche, Friedrich, The Will to Power. (Walter Kaufmann ve R.J. Hollingdale çevirisi) New York: Random House, 1967. (sf. 532-533) Türkçe: Mete Avcı Metheus