I. Otto (Kutsal Roma İmparatoru)

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
I. Otto II. Berengar (İtalya)'nın teslimiyetini kabul ediyor.

I. Otto (Kutsal Roma İmparatoru) (Lakabı: Büyük Otto) (d. 23 Kasım 912 – ö. 7 Mayıs 973), I. Heinrich ve Matilda (Ringelheim)'ın oğullar, Saksonya Dükü, Almanya Kralı, İtalya Kralı'dı ve Arnulf (Milano)'ya göre "İtalya İmparatoru olarak isimlendirilen ilk Alman"dı.[1] Şarlman 800 yılında krallık tacı giydirildiğinde onun imparatorluğu torunları arasında bölünmüştü. I. Berengar (İtalya)'nın 924 yılındaki suikastını takiben imparatorluk ünvanı yaklaşık kırk yıl boş durdu. Otto 2 Şubat 962 tarihinde taç giydirildiğinde Kutsal Roma İmparatoru oldu

İlk hükümdarlık yılları[değiştir | kaynağı değiştir]

Otto, 936 yılında babasının yerine Alman Kralı olarak geçti. Taç giyme törenini Şarlman'ın eski başşehri olan Aachen'de organize etti. Kendisi bu yerde önemli Alman kilisesi Mainz başpiskoposu tarafından vaftiz edilmişti. Sakson tarihçisi Widukind (Corvey)'a göre onun taç giyme şöleninde imparatorluğun diğer dört dükü Franconia, Svabya, Bavyera ve Lorraine de bulunuyor ve onun kişisel memuru gibi hareket ediyorlardı. I. Arnulf (Bavyera) mareşal gibi, I. Herman (Svabya Dükü) kralın masasına şarap sunmaktan görevli(lat. pincerna veya buticularius), III. Eberhard (Franconia) idare memuru gibi steward (veya seneschal) ve Gilbert (Lorraine) mabeyenci gibi Chamberlain hareket ediyorlardı. Otto bu şekilde Şarlman'ın ardılı olduğu sinyalini veriyordu. Ayni zamanda Alman kilisesinin piskopops ve başrahibin gücünü arkasına almıştı. Otto kiliseyi egemenliği altına almak ve Alman topraklarında dinsel imparatorluk gücü kurmak niyetindeydi. Kilise zenginlik, askeri insan gücü ve kendisinin okuryazarlık tekelini sunuyordu. Onun imparatorluk parçası için asiller karşı koruma sunuyordu.

938 yılında, Saksonya'da zengin bir gümüş maden damarı bulundu. Bu mineral zenginliği Otto'ya kendi hükümdarlığı içindeki aktivitelerinde güç sağladı. Gerçekten bu maden damarı Avrupa'nın yaklaşık ikiyüz yıllık gümüş, bakır ve kurşun ihtiyacının çoğunu karşılayacaktı.

Notlar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Arnulf,Liber gestorum recentium, I.7.

Referanslar[değiştir | kaynağı değiştir]