Anizotropik difüzyon

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Anizotropik difüzyon, Görüntü ve sinyal işleme alanında, sinyal düzenlileştirme, uyarlamalı gürültü azaltma, sınır sezme gibi uygulamalarda başarıyla kullanılan bir konsepttir. 1990 yılında Perona ve Malik tarafından yayınlanan makalede önerilmiştir.[1]

Kısmi türevli diferansiyel denklemler teorisinin, görüntü işleme alanındaki tipik bir uygulamasıdır. Görüntüler difüzyon denklemine başlangıç koşulu olarak verilirler ve Isı denklemi iteratif olarak çözülerek bir çıkış görüntüsü üretilir. Bu görüntü amaca göre pek çok uygulamada kullanılabilir.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]