İbn Ebî Useybia

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

İbn Ebî Useybia (1203-1270) Arap hekim ve tarihçi. Şam'da Hazrec ailesinden biri olarak dünyaya geldi. Şam ve Kahire'de tıp eğitimi aldı. 1236'da Kahire'de yeni bir hastanede çalıştı ve ardından Sarkar'daki emir Azeddin'in fizikçisi olarak çalıştı. Tıpla ilgili çalışmalarının dışında 380 kadar önemli hekim ve bilim adamının biyografisini içeren önemli bir eser bırakmıştır.[1]

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Useybia'nın en önemli eseri Tabakât-ül-Etibbâ (Doktor kuşaklarının bilgilerinin kaynakları) adlı eseridir. Bu eser 15 bölümden oluşur, 380 adet önemli doktor ve bilimadamının biyografisini içerir ve tıp tarihinin kökenlerini aydınlatmaya çalışır. Ele aldığı kişiler sadece müslüman bilim adamları değildir, aralarında Yunan, Arap, Pers, Hintli bilimadamları da vardır. Eser, İbn-i Sina, Farabi, İbn-i Rüşd, Galen, Hipokrat gibi hekim ve bilim adamları hakkında önemli bilgiler içermesinin dışında, 13, yüzyılda doğu dünyasında gelişen tıp biliminin işlevi ve işleyiş biçimi hakkında da genel bir bakış elde etmemizi sağlar.[2]

Useybia'nın bu önemli eseri dışında bir kısmı kaybolmuş olan ve yine tıp konulu başka eserleri de vardır. Bilinen eserleri şunlardır:[3]

  • Kitâb-ü Hikâyât-il-Etibbâ fî İlâcât-il-Edvâ
  • Kitâb-ül-İsâbât-ül-Müneccim
  • Kitâb-üt-Tecârib vel-Fevâid (Bu eserini tamamlayamamıştır)


Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]