Taramalı elektron mikroskobu

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Bir karınca kafasının taramalı elektron mikroskobuyla alınmış görüntüsü.

Taramalı Elektron Mikroskobu veya SEM (Scanning Electron Microscope), çok küçük bir alana odaklanan yüksek enerjili elektronlarla yüzeyin taranması prensibiyle çalışır. Manfred von Ardenne öncülüğünde 1930'lı yıllarda geliştirilmiştir. En sık kullanıldığı biçimiyle, yüzeyden yayılan ikincil (secondary) elektronlarla yapılan ölçüm, özellikle yüzeyin engebeli (topografik) yapısıyla ilişkili bir görüntü oluşturur.

Çalışma Prensibi[değiştir | kaynağı değiştir]

Taramalı Elektron Mikroskobunun vakum odasının görüntüsü.

Yüksek enerjili demet elektronları numune atomlarının dış yörünge elektronları ile elastik olmayan girişimi sonucunda düşük enerjili Auger elektronları oluşur. Bu elektronlar numune yüzeyi hakkında bilgi taşır ve Auger Spektroskopisinin çalışma prensibini oluşturur. Yine yörünge elektronları ile olan girişimler sonucunda yörüngelerinden atılan veya enerjisi azalan demet elektronları numune yüzeyine doğru hareket ederek yüzeyde toplanırlar. Bu elektronlar ikincil elektron (seconder electrons) olarak tanımlanır. İkincil elektronlar numune odasında bulunan sintilatörde toplanarak ikincil elektron görüntüsü sinyaline çevrilir. İkincil elektronlar numune yüzeyinin 10 nm veya daha düşük derinlikten geldiği için numunenin yüksek çözünürlüğe sahip topografik görüntüsünün elde edilmesinde kullanılır

Görüntü Almadaki Değişkenler[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Uygulanan Voltaj ( keV )
  • Çalışma Aralığı (mm )
  • Objektif Açıklığı ( µm )

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • [1] SEM ile ilgili bilgiler (ingilizce).