Osmanlı, Tekirdağ

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Osmanlı
—  Köy  —
Tekirdağ in Turkey.svg
Ülke Türkiye Türkiye
Coğrafi bölge Marmara Bölgesi
İl Tekirdağ
İlçe Merkez
Nüfus (2000)[1]
 - Toplam 527
Zaman dilimi DAZD (+2)
 - Yaz (YSU) DAYZD (+3)
İl alan kodu 282
İl plaka kodu 59
Posta kodu 59000
İnternet sitesi: [2]

Osmanlı, Tekirdağ ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.Köy muhtarı İsa Turgut'tur.

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Tarihi kaynaklara göre en eski yerleşmeler roma imp.döneminde olmuştur.Karakayalar mevkii eski yerleşim yeri olmakla birlikte.Bu mevkide bulunmuş büyük küp ve kaplar halen arkeoloji müzesinin bahçesinde sergilenmektedir.Eski kaldırım yolu( askeri yol) Demirli Köyü üzerinden Banarlı altından Osmanlı gelir.Burada birkaç kola ayrılır.Kabacalar mevkii de kaldırım yolu üzerindedir.Bu güzergahlarda askerlerin temizlenebilmeleri için hamamların yapıldığı bilinmektedir. 1357 tarihinde Tekirdağ’ın fethinden sonra eski çiftlik olan bölgeye yürükler yerleştirilmiştir. Yürükler’den istenen görevleri yoluna koymak ve başlarında bulunmak yürük beylerine düşmekteydi. Yürükler’in devlete karşı sürekli yükümlülüğü vardı. Devlet de onlara yer vermiş ve vergilerden muaf tutulmuştu. II.Mehmet (Fatih ) döneminde Yürükler üzerine ilk kanunname çıkarıldı ve Yürük ocakları kuruldu. Yerleşik ve özel statüye bağlı Yürükler’e Müsellem dendi. Müsellem ocakları, yürükler’den kurulmuştu ve başlangıçta atlı savaşcı bir sınıftı. Daha sonraları yavaş yavaş geri hizmete alındı. Yürük ocaklarıyla aynı görevleri yerine getirmeye başladı. Müsellemler köy ve çiftliklerin kendilerine ayrılmış topraklarında, başta at olmak üzere, hayvancılık ve çiftçilik yaparak, vergi ödemeden geçinirlerdi. Bunda başka Müsellem çiftlikleri alınıp satılamaz ve tapuya bağlanamazdı. Bu çiftlikler başkaları işlerse, vergisini Müsellemler alırdı. Savaşlara her ocaktan iki nöbetli gider, bunların masraflarını geri kalan yamaklar karşılardı. Çiftlikler, Müsellemler’ce ortaklaşa işlenir ve yıllık gelir aralarında paylaştırılırdı. Savaşa gitmeyene bu pay verilmez ve bunların payına, devlet adına, mevkufat emini denilen görevli el koyardı. Yürükler’in görevleri barış ve savaşta değişirdi. Savaşta, yol açmak, hendek ve siper kazmak, top çekmek gülle ve ağırlık taşımak, askere zahire ulaştırmak, köprüleri, kara ve su yollarını korumak ve onarmak, maden ocaklarında, tersanelerde çalışmak, gemilere gereç ve kereste taşımak, köprü, su yolu yapmak ve onarmak başlıca görevleriydi. İşlek yolların, güvenlik açısından önemli yerlerinde nöbet tutmak gibi bir görevleri de vardı. 1515 tarihli mufassal tahrir(vergi-kayıt defteri)ne göre Osmanlı köyü 20 haneden oluşmaktaydı.Bunlardan 13 hane toprak işleyen(çift),4 hane toprağı olmayan(bennak), yardımcılık yapan.3 hanede evli olmayıp vasıfsız olan kişilerdi.Gelirleri saraya aitti. 1572 tarihli tahrir defterindeki kayıtlara göre sınırların içersinde 3 çiftlik bulunmakta.Bu çiftliklerde 9 tane yamak(savaşa gitmeyip,gidenlere yardım eden ve harçlık veren)3 tanede müsellem(savaş zamanında savaşa katılan) bulunmaktaydı.Yine mufassal tahrir defterlerine göre köyün dirlik sahipleri zaman zaman değişmiştir.Bu kişiler arasında saray atlarından ve seyislerinden sorumlu komutan(emir-i Ahur),Osmanlı erkan-ı birun denilen saray teşkilatında dış hizmetlerde görevlendirilen ağalardan biri cakırcıbaşı Gazanfer ağa,mirlivalar(Osmanlı zamanında tümgeneral rutbesindeki komutanlar)bulunmaktaydı. 1850 yıllarından sonra tımar sisteminin çökmesiyle beraber çiftliği işleyen köyün ileri gelenleri araziyi satın almışlardır.Cumhuriyet dönemiyle beraber Bulgaristan’dan gelen vatandaşlarımızda köye yerleştirilmiştir. bu nedenle köy iki mahalleden oluşmuştur yerli mahallesi ve muhacir mahallesi.

MUHACİRLER (MACIRLAR) KİMLERDİR?

Muhacir, Türkçeye Arapça'dan geçmiştir. Bir yerden başka bir yere göç edenler için kullanılır. Trakya bölgesinde günlük konuşma dilinde "macır" olarak telaffuz edilen bu kelime Balkan savaşlarından itibaren 1930'lara kadar Yunanistan, Bulgaristan, Arnavutluk ve Yugoslavya gibi Balkan ülkeleriyle Türkiye arasında mübadele ile göçenler için kullanılmaktadır. Bu göçmenler öncelikle Trakya olmak üzere, çoğunlukla Marmara Bölgesi'ne yerleştirilmişlerdir. Yunanistan'dan göçenler genellikle Girit ve Selanik'ten göçmüştürler. Romanya toprakları, Osmanlı İmparatorluğunun idaresindeyken, Besarabya ve Kırım'dan onbinlerce Türk buraya yerleşti. 1806-1812 Osmanlı-Rus savaşlarında, Rus orduları Tuna'yı aşarak Şumnu'ya kadar ilerlediği sırada, Akkerman, Bender, İsmail kalelerinde muhasarada kalan Türkler, Dobruca'ya; Eflâk ve Boğdan'da bulunanlar da güneye doğru göç ettiler. Böylece gelmiş olan bu göçmenlerin sayısı, 200.000 kişiyi aştı. Birçoğu da Anadolu'ya ve öze llikle Eskişehir'e yerleşti. 1826'da yapılan Akkerman antlaşmasıyla, Müslüman ve Türklerin bu bölgede oturması şartlara bağlandı. Besarabya, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşından sonra Rusların eline geçti. Dobruca, Rumenlere verildi. Devam eden Rus saldırılarından zarar gören Türkler, göç etmeye başladılar. Sonraki yıllarda Dobruca'dan 80-90 000 Türk, yurtlarını terk ederek Anadolu'ya yerleştiler . Bölgede kalan Türklerin Romen ordusuna alınmak istenmesi üzerine, Türkiye'ye yeniden göç başladı (1883). 1899'daki kıtlıkta Türk ahâli, Tulça sancağından Köstence ve Tulça yoluyla, denizden Anadolu'ya geçtiler. 1900-1923 arasında, göçlerde bir azalma görüldü. 1923'ten sonra, Dobruca'dan yeni göçler başladı. 1923-1933 arasında 33 852 kişi göç etti. Türklerden boşalan yerlere yerleştirilen Makedonyalı Ulahlar, takındıkları sert tavırlarla, Türk halkını fazlasıyla rahatsız ettiler. Bu durum, yeni Türk göçlerine sebep oldu. 1934'te 15 321 kişi göç etti. Romen hükümeti ile yapılan anlaşmalarla, göç işleri bir düzene sokuldu. 1935-1939 arası, toplam olarak 64 570 kişi göç etti. Romanya, 1939'da güney Dobruca'yı Bulgarlara bıraktı ve burada kalan 8000 Türk, 1952'de Türkiye'ye gönderildi. 1934-1960 yılları arasında Romanya'dan göç edenlerin sayısı 87 476'dır. Bu göçmenler, Trakya, Batı Anadolu ve diğer bölgelere yerleştirildiler. 1960-1970 arasında Romanya'dan 271 serbest göçmen geldi.

Osmanlı köyüne de ilk olarak 1934-35 yıllarında o zamanki Romanya bugünkü Bulgaristan sınırları içinde bulunan Silistre ili köylerinden çok sayıda kişi göç etmiştir.Özellikle Keçiler Mahallesi,Docalar,Piriköy,Totrakan,Kilikadı,Çiğrekçi köylerinden gelen türk göçmenlerin bir kısmı Osmanlı Köyüne yerleştirilmiştir.Ayrıca yine bu köylerden gelen göçmenlerin bir kısmı da Osmanlı Köyü haricinde Banarlı,Karabezirgan,Ortaca gibi köylere yerleştirilmişlerdir.Muhacir olarak nitelendirilen bu kesimin Silistre'ye 15.yüzyılın ortalarına doğru (1420'li ve 30'lu yıllar) Konya-Karaman bölgesinden gönderildiği tahmin edilmektedir ve etnik köken olarak türkmen'dirler.Köyün Muhacir mahallesi olarak tabir edilen bölümü İsmet İnönü önderliğindeki dönemin Chp hükümeti tarafından inşaa edilmiş ayrıca göçmenlere kişi başı 10ar dönüm olmak üzere toprak tahsis edilmiştir.

Kültür[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyün gelenek, görenekleri hakkında bilgi olmamasına rağmen peynir helvasi meşhurdur.Bunun diğer bir ismide höşmerimdir.Yerlilerde peksimet,muhacirlerde ise dızmana geleneksel yiyeceklerdendir.

Coğrafya[değiştir | kaynağı değiştir]

Tekirdağ merkezine 18 km uzaklıktadır.Köy yerleşkesi engebeli bir bölgededir.

İklim[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyün iklimi,Marmara iklimi etki alanı içerisindedir.Kışın kar,bahar dönemindede yağmur yağışları yoğundur.Yaz dönemi nispeten kurak geçmektedir.

Nüfus[değiştir | kaynağı değiştir]

376

Ekonomi[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.Tarım gelişmiş olup en modern teknikler uygulanmaktadır. Önemli geçim kaynakları buğday ve ayçiçeğidir.Sulama kanalı geçen kısımlarda pancar, mısır ve karpuz yetiştiriciliği yapılmaktadır.Kısmen de olsa kanola ekimi yapılmaktadır.Köy,tarım arazisi bakımından çok zengindir.Sulama kanalları haricinde köy merası içinde 3 adet gölet bulunmakta ve sulama amaçlı kullanılmaktadır.Köyün en verimli tarım arazileri özellikle çitme ve dört tepeler bölgelerindedir.Köy genelinde hayvancılık son yıllarda önem kazanmıştır.Özellikle büyük baş sığır yetiştiriciliği ve besicilik revaçtadır.

Altyapı bilgileri[değiştir | kaynağı değiştir]

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi tamamlanmıştır.Ptt şubesi veya acentesi yoktur.Sağlık ocağı ve sağlık evi vardır. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon (internet) vardır.

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

[3]