Celaleddin Suyuti

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Celâleddîn Ebu'l-Fazl Abdirrahmân bin Kemâleddin Ebî Bekr bin Muhammed el-Huzayrî es-Suyûtî (جلال الدين السيوطي‎ ‎; d. 1445, Asyut - ö. 1505, Kahire), Mısırlı muhaddis, müfessir, mutasavvıf ve düşünür.

Bâzı kaynaklarda olağanüstü bâzı hallere tanık olmasından dolayı evliyanın büyüklerinden şeklinde anılır. Küçük yaşta babasını kaybetti, fakat iyi bir eğitim aldı. 17 yaşında ilk eserini yazdı. Hadis alanında o zamanlar otorite kabul edilen Takiyuddîn Şiblî el-Hanefî'den dersler aldı. Hadis alanında kısa sürede büyük başarılar elde etti ve zamanın müderrisleri tarafından dersleri takip edilmeye başlandı. Daha sonra Şam, Yemen, Hindistan, Sudan ve hac için Mekke'ye seyahatler yaptı. Kahire'ye dönüşünde Nil Nehri'ndeki bir adaya çekilerek kitaplarını yazdı.

Suyûtî'nin ikiyüzbin civarında hadisi ezberlediği söyleniyor. Ayrıca Celâleddîn Muhammed bin Ahmed Mısrî'nin, H. 864'de vefat edince yarıda bıraktığı tefsiri tamamlamış, Celaleyn Tefsiri adıyla yayınlanmıştır.

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Celâleddîn Suyûtî, altıyüze yakın kitap yazmıştır. Eserlerini Kur'ânî ilimler, hadis, fıkıh, dil ve edebiyat, usul, beyan ve tasavvuf ile muhtelif meseleler olmak üzere altı sınıfa ayırdı. Suyûtî, bunların dışında tarih, ahlâk, tıp ve daha birçok alanda önemli eserler yazmıştır. Bunlar arasında İslâm Dünyası'nda isim yapmış olanlar şunlardır: