Celaleddin Suyuti

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Celaleddin Suyuti (d. 1445, Asyut - ö. 1505, Kahire), Mısır'lı muhaddis, müfessir, mutasavvıf ve düşünür.

Bazı kaynaklarda, olağanüstü bazı hallere tanık olmasından dolayı evliyanın büyüklerinden şeklinde anılır. Asıl adı Abdurrahman'dır. Tam ismi Celâleddin Ebü'l-Fazl Abdurrahman bin Kemaleddin Ebi Bekr bin Muhammed el-Huzayri es-Süyutî şeklindedir.

Küçük yaşta babasını kaybetti fakat iyi bir eğitim aldı. 17 yaşında ilk eserini yazdı. Hadis alanında, o zamanlar otorite kabul edilen Takiyüddin Şibli el Hanefi'den dersler aldı. Hadis alanında kısa sürede büyük başarılar elde etti ve zamanın müderrisleri tarafından dersleri takip edilmeye başlandı. Daha sonra Şam, Yemen, Hindistan, Sudan ve hac için Mekke'ye seyahatler yaptı. Kahire'ye dönüşünde Nil Nehri'ndeki bir adaya çekilerek kitaplarını yazdı.

Suyuti'nin ikiyüzbin civarında hadisi ezberlediği söyleniyor. Ayrıca, Celaleddin Muhammed bin Ahmed Mısri'nin, h.864'de vefat edince yarıda bıraktığı tefsiri tamamlamıştır ve Celaleyn Tefsiri adıyla yayınlanmıştır.

Eserleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Celaleddin Suyuti, altı yüze yakın kitap yazmıştır. Eserlerini; Kur'ani ilimler, hadis, fıkıh, dil ve edebiyat, usul beyan ve tasavvuf ile muhtelif meseleler olmak üzere altı sınıfa ayırdı. Süyuti, bunların dışında tarih, ahlak, tıp ve daha birçok alanda önemli eserler yazmıştır. Bunlar arasında İslam dünyasında isim yapmış olanlar şunlardır: