AC/DC

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
AC/DC

Ortada solist Bon Scott, solda gitarist Angus Young ve Scott'un arkasında basçı Cliff Williams 1976'nın Ağustos ayında Usher Hall'da verdikleri bir konserde.
Genel bilgiler
Köken Avustralya
Tarzlar Hard Rock, Heavy Metal, Blues-Rock, Rock and Roll
Etkin yılları 1973-2014
Plak şirketi SONY BMG, Epic Records
Resmî sitesi www.acdc.com
Üyeler Angus Young
Malcolm Young
Brian Johnson
Cliff Williams
Phil Rudd
Eski üyeler Bon Scott
Dave Evans
Mark Evans
Chris Slade
Simon Wright

AC/DC Angus ve Malcolm Young kardeşler tarafından 1973 yılında Sydney'de kurulmuş Avustralyalı hard rock grubudur. Her ne kadar grup hard rock ve heavy metalin öncülerinden kabul edilse de[1][2] grup üyeleri yaptıkları müziği rock and roll olarak tanımlamaktadır.[3]

Grubun ilk albümü High Voltage 1975 yılında yayımlayana kadar kadrosunda birçok değişiklik yaşadı. 1977 yılında basçı Mark Evans'ın yerine Cliff Williams geldi. 1979 yılında grup büyük başarı sağlayan Highway to Hell adlı albümünü yayımladı. 19 Şubat 1980 günü grubun solisti Bon Scott yüksek miktarda alkol aldıktan sonra öldü. Grup kısa bir süre müziği bırakmayı düşündüyse de sonunda Scott'ın yerine Geordie grubundan Brian Johnson'ı kadrosuna katarak yoluna devam etti. Aynı yıl grup bugüne kadar en çok satan ikinci albüm olan(en çok satan Thriller'dan sonra), Back in Black albümünü yayımladı.

Grubun bir sonraki albümü For Those About to Rock We Salute You da büyük başarı sağladı ve grup bu albümle ilk defa ABD'de bir numaraya yükseldi. Grubun popülaritesi 1983 yılında davulcu Phil Rudd'ın gruptan ayrılmasının ardından azalmaya başladı. 1990 yılında çıkan The Razors Edge albümüne kadar grubun albüm satışları düşük kaldı. Phil Rudd 1994 yılında gruba döndü ve 1995 yılında çıkan Ballbreaker albümünde yer aldı. 2000 yılında Stiff Upper Lip piyasaya çıktı ve eleştirmenler tarafından beğenildi. Grubun son albümü Black Ice 20 Ekim 2008 tarihinde piyasaya çıkmış ve bu albümle grup Back in Black'ten bu yana Birleşik Krallık'ta ilk defa bir numaraya yükselmiştir.[4][5][6]

AC/DC bugüne kadar 69 milyonu ABD'de olmak üzere[7] dünya çapında 200 milyonun üzerinde albüm satmıştır.[8] Back in Black albümünün dünya çapında 42 milyon sattığı tahmin edilmektedir.[9] Albüm ABD'de 22 milyon adet satarak[10] bu ülkede en fazla satış yapan beşinci albüm olmuştur. AC/DC VH1 müzik kanalının "Hard Rock'ın en büyük 100 sanatçısı" sıralamasından dördüncü sırada[11] ve MTV'nin "Tüm zamanların en büyük heavy metal grupları" listesinde de yedinci sırada yer almıştır.[12] 2004 yılında ise grup Rolling Stone dergisinin "Tüm zamanların en büyük 100 sanatçısı" listesinde 72. sırada yer almıştır.[13] 2010 yılında gerçekleşen 52. Grammy Ödüllerin'de en iyi hard rock performansı ödülünü, Black Ice albümünde yer alan "War Machine" parçası ile almıştır.[14] Ayrıca grup 2010 yılında gerçekleştirdiği Dünya turnesi Black Ice Tour ile 177 milyon dolar (yaklaşık 275,5 milyon TL) gelir elde ederek 2010 yılının bilet gelirlerinden en çok kazanan 2. isim olmuştur. (1. Bon Jovi) [15]

Grubun tarihi[değiştir | kaynağı değiştir]

İlk yıllar: 1973-1974 (Dave Evans dönemi)[değiştir | kaynağı değiştir]

1973'ün Kasım ayında AC/DC'yi kuran Malcolm ve Angus Young kadroya ilk olarak basçı Larry Van Kriedt, solist Dave Evans ve davulcu Colin Burgess'i aldılar.[16] Grup ilk konserini 1973'ün yılbaşı gecesi Sydney'deki Chequers adlı klüpte verdi.[17] Daha sonra Albert Productions ile Avustralya ve Yeni Zelanda'yı kapsayan bir plak anlaşması yaptılar. İlk kadro sık sık değişikliğe uğradı. Colin Burgess gruptan ilk kovulan eleman oldu. Sonraki bir yıl boyunca bir dizi basçı ve davulcu kadroda yeraldı.

Bu dönemde Angus Young kendisiyle özdeşleşen okul formasıyla sahneye çıkmaya başlamıştı. Rivayete göre sahnede başlangıçta Sydney'de gittiği okulu Ashfield Boys High School'un formasını giyiyordu. Angus okul forması dışında Örümcek Adam, Zorro, gorilla ve Süpermen'in parodisi Super-Ang kostümleriyle de sahneye çıkmıştı.[18] İlk dönemlerde grubun diğer üyeleri de sahneye farklı saten kıyafetlerle sahneye çıkıyorlardı. Ancak Melbourne'lu grup Skyhooks'un da benzer şekilde sahneye çıkıyor olmasından dolayı bir süre sonra bundan vazgeçildi.

Young kardeşler Dave Evans'ın daha ziyade Gary Glitter benzeri bir glam rockçı olmasından ötürü grup için uygun bir solist olmadığına karar verdiler.[19] Zaman zaman Evans'ın yerini grubun ilk menajeri Dave Laughlin alıyordu. Evans'ın Laughlin ile kişisel sorunları grupla zaten sorunlu ilişkisini daha da kötü hale getirdi.[19] Diğer taraftan George Young'ın arkadaşı solist Bon Scott gruba katılmak istiyordu.

Bon Scott dönemi: 1974-1980[değiştir | kaynağı değiştir]

1974'ün Eylül ayında Dave Evans'ın yerine Bon Scott geldi. Grup Evans ile yalnızca "Can I Sit Next to You, Girl" / "Rockin' in the Parlour" bir tekli kaydedilmişti. Şarkı daha sonra Bon Scott ile birlikte "Can I Sit Next to You, Girl" adıyla yeniden kaydedildi.

1975'in Ocak ayında yalnızca Avustralya'da yayımlanan High Voltage kaydedildi. On günde kaydedilen albüm[20] Young kardeşlerin enstrümental bestelerinin üzerine Bon Scott'un sözlerini yazdığı şarkılardan oluşuyordu. Birkaç ay sonunda grup basçı Mark Evans ve davulcu Phil Rudd'ın katılımıyla istikrarlı bir kadroya kavuştu. Aynı yıl "It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)" adlı tekli yayımlandı.[21] Şarkı grubun yine sadece Avustralya ve Yeni Zelanda'da yayımlanan ikinci albümü T.N.T.'de yeraldı.

1974 ve 1977 yılları arasında Molly Meldrum'un Avustralya televizyonundaki Countdown adlı müzik programında sık sık yerlan AC/DC ülkedeki en popüler ve başarılı gruplardan biri haline geldi. 3 Nisan 1977 günkü performanslarının ardından grup sonraki yirmi yıl boyunca televizyonda çalmadı.[20]

Uluslararası başarı: 1977-1980[değiştir | kaynağı değiştir]

1976 yılında grup Atlantic Plak ile uluslararası bir plak anlaşması yaptı ve Avrupa'yı kapsayan bir turneye çıktı. Black Sabbath, Aerosmith, Kiss, Styx ve Blue Öyster Cult gibi önde gelen hard rock gruplarının önünde çaldıkları stadyum konserlerinde büyük tecrübe kazandılar.[20]

Tüm dünyada dağıtımı yapılan ilk AC/DC albümü High Voltage ve T.N.T. albümlerindeki parçalardan derlenmişti. 1976 yılında Atlantic Records'dan çıkan ve yine High Voltage adını taşıyan albüm Britanya'daki punk dinleyicileri arasındaki popüleritesinin de etkisiyle tüm dünyada üç milyon adet sattı.[22][23] Albümdeki parçalar ağırlıklı Avustralya'da çıkan ikinci albümleri T.N.T. albümünden seçilmişti. Grubun bir sonraki albümü Dirty Deeds Done Dirt Cheap Avustralya'da ve dünyanın geri kalanında iki farklı versiyonla yayımlandı. Albüm ABD'de 1981 yılına kadar yayımlanmadı.

1977'de piyasaya çıkan Let There Be Rock adlı albümün ardından basçı Mark Evans Angus Young ile yaşadığı kişisel uyuşmazlıklar yüzünden gruptan atıldı. Yerine Cliff Williams geldi. Young kardeşlerin ikisi de Evans'ın gidişine fazla bir açıklık getirmezken Epic Records'un CEO'su Richard Griffiths sonradan "Mark Evans'ın çok dayanmayacağı belliydi. Gereğinden fazla kibar biriydi." şeklinde yorumda bulunmuştu.[18]

AC/DC'nin ABD'ye ilk kez açılması 1977'de Michigan'daki radyo istasyonu AM 600 WTAC vasıtasıyla oldu. İstasyonun yöneticisi Peter C. Cavanaugh gruba Flint şehrindeki Capitol Theater'da bir konser ayarladı. Ön grubun MC5 olduğu gecede AC/DC "Live Wire" adlı parçayla başladığı konseri "It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)" ile bitirdi.[24]

Grup Britanya basını tarafından punk rock ile özdeşleştirilmişse de 1970'lerin sonunda punk rock'ta yaşanan büyük değişikliklerin üstesinden bu ülkede edindikleri sadık dinleyici kitlesi sayesinde gelmeyi başardı.[3]

Grubun 1978 yılında basçı Cliff Williams ile ilk albümü Powerage'i yayımladı. Albümden çıkan "Rock 'n' Roll Damnation" 24 numaraya kadar yükselerek grubun o güne kadar listelerde en yukarı çıkan parçası oldu. Albümün ardından çıkılan turne sırasında Glasgow'daki Apollo Theatre'da verilen konserin kayıtları If You Want Blood You've Got It adıyla yayımlandı. Bu aynı zamanda Bon Scott'un solistliği döneminde Harry Vanda ve George Young'ın prodüktörlüğünü yaptığı son albümdü.

Prodüktörlüğünü Robert Lange'ın yaptığı grubun altıncı albümü Highway to Hell 1979 yılında yayımlandı. ABD'de 17 numaraya[20] kadar yükselen albümle AC/DC önde gelen hard rock grupları arasına girdi.[3] Geri vokallere her zamankinden daha fazla önem verilmekle birlikte albüm grubun müziğinin kendine has özelliklerini barındırıyordu.[25]

Bon Scott'un ölümü: 1980[değiştir | kaynağı değiştir]

19 Şubat 1980 günü Bon Scott Londra'da yüksek miktarda alkol aldıktan sonra arkadaşı Alistair Kinnear'ın arabasında sızdı. Ertesi sabah Kinnear Scott'u Camberwell'deki King's College hastanesine götürdü ancak Scott hastaneye vardığında ölmüştü. Ölüm raporuna göre alkol zehirlenmesinden ölmüştü.[26] Bon Scott ailesi tarafından Scott'un çocukluğunda göç ettikleri Batı Avustralya'daki Fremantle kasabasında defnedildi.[27]

Ölümüyle ilgili resmî açıklamalardaki tutarsızlıklar Scott'un aşırı dozda eroinden veya egzoz zehirlenmesinden öldüğü ya da Kinnear diye birinin olmadığını öne süren komplo teorilerinde dile getirilmiştir.[26] Ayrıca Scott astım hastasıydı[28] ve öldüğü sabah hava sıcaklığı sıfırın altındaydı.

Brian Johnson dönemi: 1980'den bugüne[değiştir | kaynağı değiştir]

Bon Scott'un ölümünün ardından grup elemanları bir ara müziği bırakmayı düşündüylerse de sonunda yola devam etme kararı aldılar. Scott'un yerine düşünülen solistlerden eski Moxy grubu üyesi Buzz Sherman sesindeki sorunlar nedeniyle gruba katılamadı.[29] Back Street Crawler grubunun eski üyesi Terry Slesser ise kendini ispatlamış bir gruba katılmaktansa kariyerine solo olarak devam etmek istediğini söyleyerek yapılan teklifi reddetti. Grup üyeleri sonunda yeni solist olarak Geordie grubunun eski üyesi Brian Johnson üzerinde uzlaştı.

Deneme provasında Johnson Let There Be Rock albümünden "Whole Lotta Rosie" ve Ike ve Tina Turner'dan "Nutbush City Limits" adlı parçaları seslendirdi.[30] Johnson provadan birkaç gün sonra kadroya dahil edildi.

Grup Back in Black albümü için Bon Scott ile başladığı sarkı yazma sürecini Brian Johnson ile tamamladı. Albümün kaydı Bahamalar'daki Compass Point Stüdyoları'nda yapıldı. Prodüktörlüğü Mutt Lange, kaydı da Tony Platt tarafından yapılan albüm grubun bugüne kadar en fazla satış yapan albümü oldu. Yayınlanmasından bir yıl sonra platin plak kazanan albüm[22] 2006 yılı itibariyle ABD'de 22 milyondan fazla satış yaptı.[10] Birleşik Krallık'ta bir numaraya yükselen albüm ABD'de de 4 numaraya kadar yükselip 131 hafta ilk onda yer alarak[20] bu ülkede en fazla satan beşinci albüm oldu.

1981 yılında yayımlanan bir sonraki albüm For Those About to Rock We Salute You da oldukça iyi satış yaptı ve eleştirmenlerden olumlu yorumlar aldı. Albümden çıkan "Let's Get It Up"[31] ve albümle aynı ismi taşıyan "For Those About to Rock" adlı tekliler Birleşik Krallık'ta sırasıyla 13 ve 15 numaralara kadar yükseldi.[32] Grup üyeleri 1983 yılında çıkan Flick of the Switch adlı albümlerinde ilk yıllarındaki saf ve basit tarzı yakalamak için prodüktör Lange ile yollarını ayırarak albümün prodüktörlüğünü kendileri yaptılar.[33]

Phil Rudd'ın gruptan ayrılması ve ticari başarısızlık: 1983-1987[değiştir | kaynağı değiştir]

Alkolizm ve uyuşturucu kullanımına bağlı olarak Phil Rudd ile Malcolm Young'ın ile arası giderek açıldı ve sonunda aralarında kavga çıktı. Kavgadan iki saat sonra Rudd gruptan kovuldu.[30] Albüm kayıtlarını tamamlaması için stüdyo davulcusu B.J. Wilson gruba dahil edildi ancak neticede albümde Wilson'ın kayıtları kullanılmadı.[34] Albümün davul kayıtlarını Rudd tamamladıysa da 1983'ün yazında yerine Simon Wright geldi.

Diskografi[değiştir | kaynağı değiştir]

Galeri[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynak[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Dale Hoiberg, ed. (24 Eylül 2007). "AC/DC". Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite (2008 bas.). ISBN 1-59339-292-3. 
  2. ^ Dale Hoiberg, ed. (24 Eylül 2007). "heavy metal". Encyclopædia Britannica Ultimate Reference Suite (2008 bas.). ISBN 1-59339-292-3. 
  3. ^ a b c Engleheart, Murray (1997). AC/DC - Bonfire. 
  4. ^ "Yıllar sonra yepyeni AC/DC albümü". Radikal. http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=HaberDetay&ArticleID=897454&Date=07.09.2008. Erişim tarihi: 7 Eylül. 
  5. ^ "AC/DC Completes Recording New Album - Apr. 22, 2008". BLABBERMOUTH. http://www.roadrunnerrecords.com/BLABBERMOUTH.NET/news.aspx?mode=Article&newsitemID=95431. Erişim tarihi: 7 Eylül. 
  6. ^ "AC/DC - Black Ice". theofficialcharts.com. http://www.theofficialcharts.com/all_albums_album.php?id=1115. Erişim tarihi: 28 Ekim. 
  7. ^ "Top Selling Artists". RIAA. http://www.riaa.com/goldandplatinumdata.php?table=tblTopArt. Erişim tarihi: 7 Eylül. 
  8. ^ Mulvey, Paul (23 Ekim 2003). "Back to roots for AC/DC". smh.com.au. http://www.smh.com.au/articles/2003/10/22/1066631502999.html. Erişim tarihi: 7 Eylül. 
  9. ^ "Record Breakers and Trivia : Albums". EveryHit. http://www.everyhit.co.uk/recordalb.html. Erişim tarihi: 7 Eylül. 
  10. ^ a b "Top 100 Albums". Recording Industry Association of America. http://www.riaa.com/goldandplatinumdata.php?table=tblTop100. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  11. ^ "100 Greatest artists of hard rock". VH1. http://www.vh1.com/shows/dyn/the_greatest/62188/episode_wildcard.jhtml?wildcard=/shows/dynamic/includes/wildcards/the_greatest/hardrock_list_full.jhtml&event_id=862769&start=81. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  12. ^ "The Greatest Metal Bands Of All Time". MTV. http://www.mtv.com/bands/m/metal/greatest_metal_bands/071406/index8.jhtml. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  13. ^ "The Immortals: The 100 greatest artists of all time". Rolling Stone. http://www.rollingstone.com/news/story/7235505/the_immortals. Erişim tarihi: 7 Eylül. 
  14. ^ http://www.aolradioblog.com/2010/01/31/ac-dc-wins-best-hard-rock-performance-grammys-2010/
  15. ^ http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&ArticleID=1034469&Date=30.12.2010&CategoryID=82
  16. ^ "Rock Snaps". Australian Broadcasting Corporation. http://www.abc.net.au/arts/rocksnaps/photos/s33884.htm. Erişim tarihi: 8 Şubat. 
  17. ^ "Long Way to the Top". Australian Broadcasting Corporation. http://www.abc.net.au/longway/timeline/. Erişim tarihi: 8 Şubat. 
  18. ^ a b Walker, Clinton (2001). Highway to Hell: The Life and Times of AC/DC Legend Bon Scott. ISBN 1-891241-13-3 s.128-133. 
  19. ^ a b Stenning, Paul; Rob Johnstone (2005). AC/DC - Two Sides to Every Glory. Londra: Chrome Dreams. ISBN 1-84240-308-7 s.32-34. 
  20. ^ a b c d e "Timeline". AC/DC. 8 Şubat 2008. http://www.acdcrocks.com/TIMELINE_index.html. 
  21. ^ "Laneway to the top for AC/DC". AC/DC. 8 Şubat 2008. http://www.theage.com.au/articles/2004/09/09/1094530766163.html. 
  22. ^ a b Jeckell, Barry A. (6 Temmuz 2005). "Back In Black tips 21M mark". Billboard. http://www.billboard.com/bbcom/news/article_display.jsp?vnu_content_id=1000947787. Erişim tarihi: 8 Şubat. 
  23. ^ Huey, Steve (6 Temmuz 2005). "AC/DC - High Voltage". Allmusic. http://www.allmusic.com/album/high-voltage-r78. Erişim tarihi: 8 Şubat. 
  24. ^ "Peter Cavanaugh". Wild Wednesday. http://wildwednesday.com/index.html. Erişim tarihi: 8 Şubat. 
  25. ^ Huey, Steve. "AC/DC - Highway to Hell". Allmusic. http://www.allmusic.com/album/highway-to-hell-r82. Erişim tarihi: 8 Şubat. 
  26. ^ a b Jinman, Richard (19 Şubat 2005). "25 years on, AC/DC fans recall how wild rocker met his end". The Guardian. http://arts.guardian.co.uk/news/story/0,11711,1418115,00.html. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  27. ^ "Bon's Highway leads to the National Trust". The Guardian. 9 Aralık 2007. http://www.mcb.wa.gov.au/MCBNews/mediaRel.html. Erişim tarihi: 15 Şubat. 
  28. ^ Stevenson, Jane (22 Kasım 1997). "AC/DC lights a Bonfire in tribute". The Guardian. http://jam.canoe.ca/Music/Artists/A/Acdc/1997/11/22/742716.html. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  29. ^ "Moxy Bio". CANOE JAM! MUSIC — Pop Encyclopedia. http://jam.canoe.ca/Music/Pop_Encyclopedia/M/Moxy.html. 
  30. ^ a b "AC/DC History". AC/DC — Bedlam in Belgium. http://www.ac-dc.cc. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  31. ^ "EveryHit". http://www.everyhit.com. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  32. ^ ""For Those About To Rock (We Salute You)" by AC/DC". http://www.songfacts.com/detail.php?id=1183. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  33. ^ Huey, Steve. "AC/DC — Flick of the Switch". Allmusic. http://www.allmusic.com/album/flick-of-the-switch-r86. Erişim tarihi: 2 Ağustos. 
  34. ^ Stenning, Paul (2005). AC/DC: Two Sides to Every Glory. Chrome Dreams. 1-842-40308-7. 


Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons'ta
AC/DC ile ilgili çoklu ortam belgeleri bulunmaktadır.