Madenlerde havalandırma

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Bir yeraltı madeni havalandırma şeması

Madenlerde havalandırma, yeraltı maden ocaklarında; çalışan personelin ve çalışan makinelerin, güvenli ve rahat çalışmaları için yapılan işlerden biridir.

Havalandırma işlemi yeraltında; ocak sıcaklığının optimum seviyeye ayarlamak, CO2, CO, H2, H2S, SO2, NxOy, CH4 gibi zararlı gazların konsantrasyonunu yönetmeliklerle belirlenmiş değerler altında tutmak ve dışarı atmak, çalışan personel ve makineler için gereken oksijeni temin etmek için yapılmaktadır.

Türkiye'de, Maden ve Taş Ocakların İşletmelerinde ve Tünel Yapımında Alınacak İş Sağlığı ve İş Güvenliği Önlemlerine İlişkin Tüzük'ün 162. maddesi gereğince %19'dan az O2, %2'den çok CH4, %0,5'den çok CO2 ve diğer tehlikeli gazlar bulunan yerlerde çalışılması yasaklanmıştır.[1] Yine aynı tüzüğün 161. maddesi gereğince maksimum hava hızı 8 metre/saniye olarak belirlenmiştir.[1] Bu amaçla galerilerden geçecek hava miktarını ayarlamak için yer yer hava kapıları, hava perdeleri, hava köprüleri gibi yöntemlere başvurulmaktadır.

Yöntemleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Doğal havalandırma[değiştir | kaynağı değiştir]

Doğal havalandırma; yeraltı maden ocaklarında, hava giriş-çıkış noktaları arasındaki kot farkı ve yoğunluk farkından dolayı pervane, vantilatör gibi herhangi bir mekanik teçhizat olmadan, içeride hava akımı yaratılarak yapılan havalandırma yöntemidir.

Mekanik havalandırma[değiştir | kaynağı değiştir]

Virginia Kömür Madeni'nde bulunan, ocak içerisine temiz hava gönderen bir üfleyici vantilatör

Mekanik havalandırma; yeraltı maden ocaklarında, vantilatörler yardımıyla yapılan havalandırma yöntemidir. Bu işlem aksiyal ve radyal vantilatörler yardımıyla gerçekleştirilir. Bunlar emici, üfleyici, hem emici hem üfleyici olarak çalıştırılabilirler.[2]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]