Assia Djebar

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Assia Djebar.jpg

Assia Djebar (Arapça: آسيا جبار‎), asıl adı Fatima-Zohra Imalayan (d. 4 Ağustos 1936, Şerşel, Cezayir), Cezayirli romancı ve çevirmen. Cezayir'in kolonyal geçmişinde, kadınların bastırılmış seslerinin izinden gittiği yapıbozumcu işleriyle Cezayir edebiyatının önemli isimlerindendir.[1]


Cezayir yakınlarındaki Şerşel'de bir Berberi ailesinin çocuğu olarak dünyaya geldi. İlk romanı La Soif (Susuzluk) 1957'de yayımlandı. L'Algérienne dergisinin verdiği ödülü kazanan bu romanını, gene sömürge dönemindeki burjuva çevreleri konu alan Les Impatients (1958; Sabırsızlar) izledi. Sonraki romanları Les Enfants du nouveau monde (1962; Yeni Dünyanın Çocukları) ve Les Alouettes naïves (1967; Saf Tarlakuşları), Cezayirli kadınların bilinçleşini ve Fransa'ya karşı başlatılan bağımsızlık savaşına katkılarını anlatan bir dizi oluşturur. Walid Garn ile birlikte yazdığı Rouge L'Aube (Kızıl Şafak) adlı oyun 1969'da Promesses dergisinde yayımlandı. Aynı yıl şiirlerini Poèmes pour l'Algérie heureuse (Mutlu Bir Cezayir İçin Şiirler) adlı kitapta topladı.

Djebar, savaş yıllarının çoğunu Cezayir dışında geçirdi. Savaştan sonra Cezayir Üniversitesi'nde tarih dersleri verdi ve Fransızca bölümünün başkanı oldu. Aynı zamanda devlet televizyonu için filmler çekti. 1978'de yaptığı Nouba des femmes de Chenoua (Chenoua'lı Kadınlar Bandosu) adlı filmde Cezayirli kadınların dünyasını çözümleme çabasını sürdürdü. Film Batı'da uzun süre sürgün kaldıktan sonra Cezayir'e dönen mühendis bir kadının ötküsünü anlatıyordu. Femmes d'Algér dans leur appartement (1980; Evlerindeki Cezayirli Kadınlar) adlı yapıtı ise kadın dünyasını bir başka yönden ele alan uzun öykülerden oluşur.

2005 yılında Académie Française'e kabul edildi.

Çalışmaları[değiştir | kaynağı değiştir]

  • La Soif, (1957; Susuzluk)
  • Les impatients, (1958; Sabırsızlar)
  • Les Enfants du Nouveau Monde, (1962; Yeni Dünyanın Çocukları)
  • Les Alouettes naïves, (1967; Saf Tarlakuşları)
  • Poème pour une algérie heureuse, (1969; Mutlu Bir Cezayir İçin Şiirler)
  • Rouge l'aube (1969; Kızıl Şafak)
  • L'Amour, la fantasia, (1985; Aşk ve Fantazya
  • Ombre sultane 1987
  • Loin de Médine, 1991
  • Vaste est la prison, 1995
  • Le blanc de l'Algérie, 1996.
  • Oran, langue morte, 1997
  • Les Nuits de Strasbourg, 1997
  • Femmes d'Alger dans leur appartement, 2002
  • La femme sans sépulture, 2002
  • La disparition de la langue française, 2003
  • "Nulle part dans la maison de mon père", 2008

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]