Philippe Villiers de L'Isle-Adam

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara
Philippe Villiers de L'Isle-Adam
44. Hospitalier Şövalyeleri‎ Büyük Ustası
Görev süresi
1521 – 21 Ağustos 1534
Yerine geldiği Fabrizio del Carretto
Yerine gelen Piero de Ponte
Kişi bilgileri
Doğum 1464
Beauvais
Ölüm 1534
Malta
Yattığı yer Malta

Philippe Villiers de L'Isle-Adam (1464, Beauvais - 21 Ağustos 1534, Malta), Hospitalier Şövalyeleri‎'nin üyesi olan, 1521 yılında ise 44. Büyük Usta seçilerek şövalyelerin liderliği unvanını 1534'teki ölümüne kadar taşıyan şövalye.

Hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

1464 yılında, günümüzde Fransa'nın sınırları içerisinde yer alan Beauvais şehrinde doğdu. Osmanlı korsan Kurdoğlu Muslihittin Reis'in saldırılarından kaçarak, mühimmat ve şövalyelerle birlikte Rodos'a yerleşti. 21 Ocak 1521 tarihinde, Rodos'taki Hospitalier Şövalyeleri‎'nin 44. Büyük Ustası seçilerek şövalyelerin lideri oldu.

1522'de, Osmanlı İmparatorluğu Padişahı I. Süleyman tarafından yapılan Rodos Kuşatması sırasında, adadaki yaklaşık 7.500 kişinin lideri konumundaydı. 5 ay 28 gün süren kuşatma sonucunda, 22 Aralık 1522 günü teslim olma koşullarını kabul ederek adanın hakimiyetini Osmanlı İmparatorluğu'na bıraktı.[1] Bu şartlara göre şövalyeler, 12 gün içerisinde adayı terkedecek, yanlarına istedikleri mühimmat ve değerli eşyaları alabileceklerdi. Philippe Villiers de L'Isle-Adam liderliğindeki şövalye ve askerler, 1 Ocak 1523 günü gemilerle Girit'e doğru hareket ettiler. İlerleyen yıllarda şövalyelerle birlikte sırasıyla Messina, Viterbo ve Nice şehirlerinde yaşamını sürdürdü. 1530 yılında Kutsal Roma-Cermen İmparatoru V. Karl, Malta ve Gozo adaları ile Kuzey Afrika'daki liman şehri Trablus'u şövalyelere bağışladı. Bu tarihten sonra şövalyeler, Malta Şövalyeleri olarak anılmaya başladı. Philippe Villiers de L'Isle-Adam ise, 21 Ağustos 1534'teki vefatına kadar Büyük Usta olarak şövalyelerin liderliği üstlendi.

Resimler[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Sakaoğlu, Necdet. Süleyman, Hurrem ve Diğerleri: Bir Dönemin Gerçek Hikayesi. ss. sf. 5.