İçeriğe atla

Zarif Mustafa Paşa

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Zarif Mustafa Paşa
Mustafa Paşa'nın portresi
Doğum1816
İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
ÖlümOcak/Şubat 1863
(46 yaşında)
İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
Defin yeriKaracaahmet Mezarlığı, Üsküdar, İstanbul, Türkiye
Bağlılığı Osmanlı İmparatorluğu
Hizmet yılları1831-1861
RütbesiMüşîr
Çatışma/savaşları

Zarif Mustafa Paşa, Mustafa Zarif Paşa ya da yalnızca Zarif Paşa (1816, İstanbul – Ocak/Şubat 1863, İstanbul), Osmanlı hukukçusu, müşîri ve devlet adamıdır. Mart-Ekim 1854 araları Kırım Savaşı'nda Anadolu müşîri olarak Kafkasya'da Ruslarla çarpıştı.[1]

1816'da İstanbul'da doğdu. Babası tanınmış Koskalı Nazif'tir.[2] 1831'de Buşatlı Mustafa Paşa'nın başlattığı Üçüncü İşkodra-Osmanlı Savaşı sırasında Hassa Alayı kâtibi yapıldı. Ertesi sene 1831-1833 Osmanlı-Mısır Savaşı'nda bulundu ve yaralandı. Ağustos 1834'te isyânkâr Kürt Millî aşîretiyle müzâkere etmek için Siverek'e gönderildi.[3] 1839'da Meclis-i Ahkâm'da kâtib oldu, 1840'ta kaymakam, 1843'te mirliva (paşa), 1845'te ferîk ve aynı yıl Dâr-ı Şûrâ'nın başkanı yapıldı. 1846'da İzmir'e bölge komutanı olarak atandı. 1847'de Kudüs mutasarrıfı oldu. 1848'de bu görevinden alındıktan sonra yeniden Dâr-ı Şûrâ'da bir vazîfe üstlenir.[4] Mustafa Paşa, hâlen 1848'de aldığı yalısıyla tanınır.[5]

Haziran 1849'da Konya vâlisi, Temmuz'da Halep vâliliğine nakledildi. 1848 Devrimi akamate uğramasından Halep'e sığınmak isteyen ve İslâm'a geçen 40 Macar ile Polonyalı mültecilerine fazlasıyla yardım etti.[6] Halep'te Tanzimât reformları sebebiyle Halep'te bir ayaklanma çıktı.[7] Olaylar esnâsında katliamlar yaşandı ve toplam 5.000 kişi öldü.[8] Mustafa Paşa, Ekim'in sonlarında işlevinden uzaklaştırıldı; ayaklanma ancak 8 Kasım'da bastırıldı.[9] Ekim 1851'de Vidin Beylerbeyi oldu.[10] Bulgarlar arasında Osmanlı kontrolüne karşı artan hoşnutsuzlukla başa çıkmada yetersiz kaldığı için Ocak 1852'de görevinden alındı.[11] Haziran'da Erzurum Beylerbeyi olarak vazîfelendirildi.[12]

Kırım Savaşı

[değiştir | kaynağı değiştir]

12 Haziran 1853'te Sadrâzam Mustafa Nâilî Paşa'ya yazdığı bir mektupta Şeyh Şamil'e yardım etmeyi tavsiye ettiyse de talebi kabul edilmedi.[13] 4 Ekim'de Kırım Savaşı patlak verdi. Mustafa Paşa, bu aralar 2.000 başıbozukla berâber Erzurum'dan Kars'a geldi; bu düzensiz birliklerle Ardahan'a giderek askerleri teşvik etme ve erzak düzenleme faaliyetlerinde bulundu.[14] Hâlen Erzurum vâlisiyken, Mart 1854'te Ahmed Paşa yerine Anadolu müşîri yapıldı.[15] 6 Mart'ta Kars'a vararak Anadolu ordusunun komutasını devraldı.[16] Daha sonra görüleceği üzere, onu bu konuma atamak isâbetsiz bir karardı çünkü Mustafa Paşa hiçbir zaman ordu komuta etmemişti.[17] Emrinin altında onlarca paşa varken, İsmâil (György Kmety) ve Hurşid (Richard Guyon) Paşalar öne çıkmaktadır.[18]

Komutanlar arasında neredeyse hiç uyum yoktu.[19] Mustafa Paşa Hurşid Paşa'yı hazmedemiyorken; İsmâil, Şâhin (Feliks Breański) ile Arslan (Ludwik Bystrzonowski) Paşaları övüyor, Feyzî Bey'i (Josef Kohlman) askerî mühendislik alanındaki yetenekleri açısından ordunun en iyisi olarak görüyordu.[20]

Kürekdere Muharebesi

[değiştir | kaynağı değiştir]

3 Ağustos'ta Bayezid'deki yenilgi haberini alan Mustafa Paşa, birlik göndermek istedi. Fakat Hurşid Paşa bu plana karşı çıkarak, onun yerine nispeten zayıf durumdaki Vasili Bebutov'un üzerine derhal 4 Ağustos şafağında taarruz edilmesini, ardından Erzurum'a ilerleyen Karl von Vrangel'in kuvvetlerine saldırılmasını önerdi. Subayların çoğu bu düşünceyi desteklediğinden, Mustafa Paşa mecbûren planı kabul etti.[21] Buna rağmen Paşa, ayın dördüncü ve beşinci günlerinin uğursuz olduğunu söyleyerek taarruzu 6 Ağustos'a erteledi. Bebutov, ajanları vasıtasıyla saldırı planını öğrenerek ordusunu bir araya topladı ve gereken hazırlıkları uyguladı.[22]

6 Ağustos'ta gerçekleşen Kürekdere Muharebesi, Osmanlı'nın sayısal üstünlüğüne karşın yenilgiyle sonuçlandı.[23]

Mustafa ve Hurşid Paşalar, Britanya elçisi Stratford Canning'in ısrarları üzerine İstanbul'a çağrılarak mahkemelerde yargılandılar. Mustafa Paşa, yaşanan yenilginin suçunu Hurşid Paşa'ya yüklemeye çalıştı.[24] Anadolu müşîrleri Abdi ve Ahmed Paşalar ile Ali Rızâ Paşa da yargılanıyordular. Kasım 1854'ten Haziran 1855'e kadar süren[25] bu dâvâlarda tek Ahmed Paşa suçlu bulundu. Mustafa Paşa ise Temmuz 1855'te serbest bırakıldı.[26]

Mustafa Paşa'nın tutukluykenki yazdığı hâtıratı, Kırım Savaşı'na dâir bir Osmanlı paşası tarafından yazılmış bilinen tek anı kitabı olmasından dolayı eserini oldukça önemli kılar.[27]

Ekim 1857'de tekrar Dâr-ı Şûrâ reisi yapıldı. 1859'da ya da 1860'ta Meclis-i Vâlâ üyesi oldu, 1861'in ortalarında bu görevinden çekildi. Bir daha önemli makamlara gelemeyen Mustafa Paşa, Ocak veya Şubat 1863'te 46 yaşındayken İstanbul'da öldü. Karacaahmet Mezarlığı'na gömüldü. Sicill-i Osmânî'ye göre "büyük servete sâhip" idi.[28]

  1. ^ Badem 2010, s. 7.
  2. ^ Karal 1940, s. 443.
  3. ^ Aksan 2022, s. 177.
  4. ^ Karal 1940, s. 444.
  5. ^ Karal 1940, s. 471.
  6. ^ Nazır, Bayram (2016). Sahure Ergüzel (Ed.). Osmanlı'ya Sığınanlar: Macar ve Polonyalı Mülteciler (4 bas.). İstanbul: Yeditepe Yayınevi. ss. 412-414. ISBN 9789756480540. 
  7. ^ Aksan 2022, s. 199.
  8. ^ Eldem, Edhem; Goffman, Daniel; Masters, Bruce (1999). The Ottoman City between East and West: Aleppo, Izmir, and Istanbul. Cambridge: Cambridge University Press. s. 71. ISBN 978-0-521-64304-7. 
  9. ^ Masters, Bruce (Şubat 1990). "The 1850 Events in Aleppo: An Aftershock of Syria's Incorporation into the Capitalist World System". International Journal of Middle East Studies. 22 (1). Cambridge: Cambridge University Press. s. 7. doi:10.1017/S0020743800033158. JSTOR 164379. 
  10. ^ Karal 1940, ss. 444-445.
  11. ^ Pinson, Mark (1975). "Ottoman Bulgaria in the First Tanzimat Period: The Revolts in Nish (1841) and Vidin (1850)". Middle Eastern Studies. 11 (2). Routledge. s. 128. JSTOR 4282564. 
  12. ^ Karal 1940, s. 445.
  13. ^ Badem 2010, s. 150.
  14. ^ Badem 2010, s. 157.
  15. ^ Badem 2010, s. 153.
  16. ^ Badem 2010, s. 172.
  17. ^ Badem 2010, s. 191.
  18. ^ Aksan 2022, s. 217.
  19. ^ Badem 2010, s. 156.
  20. ^ Badem 2010, s. 215.
  21. ^ Badem 2010, s. 218.
  22. ^ Badem 2010, s. 219.
  23. ^ Badem 2010, s. 220.
  24. ^ Badem 2010, s. 222.
  25. ^ Badem 2010, s. 231.
  26. ^ Badem 2010, ss. 234-235.
  27. ^ Badem 2010, s. 13.
  28. ^ Süreyya, Mehmed (Ağustos 1996). Sicill-i Osmânî. 5. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları. ss. 1705-1706. ISBN 9753330383.