Tonlu diller

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Tonlu diller bir kelimenin farklı tonda okunmasıyla anlamının değiştiği dillerdir. Dünyanın değişik bölgelerinde tonlu diller konuşulmaktadır.

Tonlu dillerin coğrafi dağılımı[değiştir | kaynağı değiştir]

Avrupa'da Norveççe, İsveççe, Litvanyaca, Limburgish , Sırpça, Hırvatça, Boşnakça, ve Slovence'nin kimi lehçeleri tonalite özellikleri gösterse de bunlar genelde vurgu olarak kabul edilir. Hint yarımadasında konuşulan tonal özellik gösteren bir diğer Hint-Avrupa dili de Punjabi dilidir.

Afrika'da çoğu alt-Sahara (Doğu'da Swahili dili, ve batıda Wolof dili ve Fulanihariç) tonlu dillerdir. Hausa ise Sami dillerin uzak akrabası sayılsa da, tonal bir dildir.

Doğu Asya'da pek çok dil tonludur; bunlar arasında çeşitli Çin dilleri, Vietnamca, Tayca, Lao, Burmaca sayılabilir.

Yeni Gine'deki dillerin çoğu da tonludur.

Kuzey ve Güney Amerika'daki kimi yerli dillerin de tonaliteye rastlanır. Alaska'da Na-Dené dilleri, ABD'deki Güneydoğu Amerikan (Navajo dili dahil), ve Meksika'daki Oto-Manguean diller bunlardan bazılarıdır.