Taşınabilir oyun konsolu

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Taşınabilir oyun konsolu, dahili bir ekran, oyun kontrolleri ve hoparlörler içeren küçük, elde taşınabilir bağımsız bir video oyunu konsoludur.[1] Taşınabilir oyun konsolları, ev video oyun konsollarından daha küçük olup konsol, ekran, hoparlörler ve kontrolleri tek bir ünitede barındırır ve bu sayede herhangi bir zamanda veya yerde kullanılabilmektedir.[2][3]

Mattel, 1976'da ilk taşınabilir elektronik oyun olan Auto Race'i piyasaya sundu.[4] Daha sonra, Coleco ve Milton Bradley de dahil olmak üzere birçok şirket tek oyunlu, hafif masa üstü veya taşınabilir elektronik oyun cihazları üretti.[5] Değiştirilebilir oyunları olan en eski gerçek taşınabilir oyun konsolu 1979'da Milton Bradley Microvision'dur.[6]

Nintendo, 1989'da Game Boy'un piyasaya sürülmesi ile taşınabilir konsol konseptinin yaygınlaştırılmasını sağladı[3] ve 3DS sistemiyle taşınabilir konsol pazarına[7] egemen olmaya devam etmektedir.[8]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ D 4.1 - Standards and technology monitoring report [revised version]. Maribor Üniverstiesi. Sixth Framework Programme (Avrupa Topluluğu). April 24, 2007. p. 20.
  2. ^ Li, Frederick W. B. Computer Games. Durham Üniversitesi. 20 Nisan 2017 tarihinde erişilmiştir. p. 4.
  3. ^ Loguidice, Bill; Matt Barton (15 Ağustos 2008). "A History of Gaming Platforms: Mattel Intellivision". Gamasutra. 24 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Nisan 2017. 
  4. ^ Demaria, Rusel; Johnny L. Wilson (2002). High Score! The Illustrated History of Video games. McGraw-Hill. ss. 31–32. ISBN 978-0-07-222428-3. 
  5. ^ East, Tom (11 Kasım 2009). "History Of Nintendo: Game Boy". Official Nintendo Magazine. 10 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Nisan 2017. 
  6. ^ Patsuris, Penelope (7 Haziran 2004). "Sony PSP Vs. Nintendo DS". Forbes. 
  7. ^ Hutsko, Joe (25 Mart 2000). "88 Million and Counting; Nintendo Remains King of the Handheld Game Players". The New York Times. Erişim tarihi: 20 Nisan 2017.