Sicilya (thema)

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Şuraya atla: kullan, ara

Sicilya Theması (Yunanca: θέμα Σικελίας - Thema Sikelias) Geç 7. yüzyıl ile 10. yüzyıl arasında yaşamış, Sicilya ile İtalya Anakarası'nda Calabria bölgesini içeren Bizans İmparatorluğu theması. 902 yılında Sicilya'nın Müslüman fethinden sonra, thema Calabria ile sınırlanmış fakat 10. yüzyıl ortalarına kadar bu ismini muhafaza etmiştir.

Tarih[değiştir | kaynağı değiştir]

535–536 yıllarında Belisarius, Ostrogotlardan geri aldığında, Sicilya bir praetor yönetiminde belirli bir vilayet olarak belirlenirken ordu bir dux yönetimindeydi.[1][2] Adada bir strategos (askeri vali) Arap kaynaklarında 687 ile 695 yılları arasında görülmektedir ve o zaman ada muhtemelen bir thema olmuştu.[3]

Themanın üssü, geleneksel en önemli şehri Siraküza idi. Yalnızca tourmai ismi verilmiş bölümlere ayrılmış adayı değil fakat anakarada Crati ırmağına kadar Calabria düklüğünü (Greek: δουκᾶτον Καλαυρίας, doukaton Kalavrias) de içerirdi.[3][4][5] Ek olarak Sicilya strategos'u -geçerli yerel siyasi hiziplere bağlı değişen- Napoli, Gaeta ve Amalfi otonom düklükleri üzerinde bazı otoritesi vardı.[6]

Müslüman fethi 826 yılında başladı. 878 yılında Siraküza'nın düşmesinden sonra ve 902 yılında Taormina'nın fethi ile strategos Calabria'nın başkenti Rhegion'a taşındı. 10. yüzyılın ilk yarısı boyunca, adayı geri almak ve için Bizans birçok başarısız sefer düzenledi ve Son Bizans mülkü Rometta'nın düştüğü 965 yılına kadar Messina yakınlarında bazı yalıtılmış yerleri elinde tutabildiler. Sicilya strategos makamı resmi olarak, "Calabria strategos'u" makamının listelerde gözüktüğü 10. yüzyıl ortalarına kadar devam etti.[7][8][9]

Ayrıca bakınız[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Kazhdan 1991, s. 1891.
  2. ^ Nesbitt & Oikonomides 1994, s. 22.
  3. ^ a b Oikonomides 1972, s. 351.
  4. ^ Nesbitt & Oikonomides 1994, ss. 19, 22.
  5. ^ Pertusi 1952, s. 179.
  6. ^ Brown 2008, ss. 457–459.
  7. ^ Kazhdan 1991, s. 1892.
  8. ^ Oikonomides 1972, ss. 351, 356.
  9. ^ Pertusi 1952, ss. 178–180.

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]