René Clément

Vikipedi, özgür ansiklopedi
René Clément
Genel bilgiler
Doğum 18 Mart 1913(1913-03-18)
Bordeaux, İtalya
Ölüm 17 Mart 1996 (82 yaşında)
Monte Carlo, Monako
Alanı Senarist ve film yönetmeni

René Clément Fransız bir senarist ve film yapımcısıydı.[1]

Kariyeri[değiştir | kaynağı değiştir]

Jean Cocteau'nun yardımcılığını yaparak sinemaya giren Rene Clément ilk filmi La Bataille du rail (Demiryolu Savaşı, 1946) ile ünlendi.[2] Alman işgalinin son yıllarında demiryolu işçilerinin faşizme karşı direnişini ele alan film, güncel konusuyla, milliyetçilik ve yurtseverlik duygularını körüklemesiyle, stüdyo dışında yapılan çekimleriyle ve belgeselci anlayışıyla Fransız sinemasının Roma Açık Şehir'i olarak nitelendirildi.[3]

Yönetmenin İtalya'da Cesare Zavattini'nin senaryosundan yola çıkarak çevirdiği ve başrolleri Jean Gabin ile Isa Miranda'nın oynadıkları Au-delà des grilles (Firari Aşık, 1948) Jean Gabin'in oynamış olduğu Cezayir Batakhaneleri'ni çağrıştıran bir yasak aşk hikayesini konu edindi.[4]

Clément'ın en önemli filmi sayılan Jeux interdits (Yasak Oyunlar, 1952), II. Dünya Savaşı yıllarını iki küçük çocuğun gözünden verir.[5] Sonraki yıllarda Fransız sinemasının önemli oyuncularından biri olacak Brigitte Fossey beş yaşındayken oynadığı bu filmde hayvanlar için bir mezarlık kurmaya çalışan küçük bir kızı oynadı.[6]

Clément'ın İngiltere'de çevirdiği Monsieur Ripois (Bay Ripois, 1953) Gerard Philipe gibi usta bir oyuncunun da katkısıyla, bir çapkının serüvenini, Maria Schell'in oynadığı Gervaise (Sen Bir Melektin, 1955) bir Zola hikayesini, Barrage Contre le Pacifique (Okyanusa Karşı, 1957) Marguerite Duras'ın bir romanını, Plein soleil (Kızgın Güneş, 1960) Paris'in Alman işgalinden kurtuluşunu ele alan ve Paris brûle-t-il? (Paris Yanıyor mu? 1966) ise Gauelle'u övgüsel bir şekilde konu edindi.[7]

Filmleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Fransız film tarihindeki yeri[değiştir | kaynağı değiştir]

Alman işgalinin ve işbirlikçi Petain hükümetinin açtığı yaraları sarmaya başlayan savaş sonrası Fransa'sının, değişen toplumsal, siyasal ve ekonomik koşullara ayak uydurarak, ülkeyi yeniden savaş öncesindeki konumuna getirmeyi başarması kolay olmadı.[8] Vichy'yi başkent yapan ve " iş, aile, vatan" hedeflerine öncelik tanıdığını öne süren otoriter sağcı hükümetin devrilmesinden sonra Yeni Gerçekçilik akımının İtalyan sinemasına yepyeni bir anlayış getirmesine karşılık, Fransa'da benzer bir olay yaşanmadı. Savaş öncesinin yönetmenleri yeni çalışmalarında da savaş öncesi çizgilerini sürdürdüler.[9]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ The Oxford history of world cinema. Oxford: Oxford University Press. 1996. ISBN 978-0198742425. 
  2. ^ Oscherwitz, ss. 412-13.
  3. ^ Oscherwitz, ss. 412-16.
  4. ^ Oscherwitz, ss. 412-15.
  5. ^ Oscherwitz, ss. 412-14.
  6. ^ Oscherwitz, ss. 413.
  7. ^ Oscherwitz, s. 412.
  8. ^ Oscherwitz, ss. 400-11.
  9. ^ Oscherwitz, ss. 400-13.

Kullanılan Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  • Oscherwitz, Dayna (2007). Historical dictionary of French cinema. Lanham, Md.: Scarecrow Press. ISBN 978-0810854918.