Rab

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Atla: kullan, ara

Rab (Arapça رَبٌّ, İbrânice Rabi רב), "efendi" veya "yüce" anlamına gelen İbranice kökenli bir sözcük.[1] Türkçeye Arapçadan geçen rab sözcüğü tanrı anlamında kullanılır.[2]

Diğer İbrâhîmî dinlerin kutsal kitaplarında da tanrı anlamında kullanılır.[3][4]

Yahudilik ve Hristiyanlıkta[değiştir | kaynağı değiştir]

Kitab-ı Mukaddes'de şu şekilde geçer:

  • "...RAB Tanrı göğü ve yeri yarattığında, yeryüzünde yabanıl bir fidan, bir ot bile bitmemişti. Çünkü RAB Tanrı henüz yeryüzüne yağmur göndermemişti. Toprağı işleyecek insan da yoktu..." (Yaratılış 2:4)
  • "Davut'un kendisi, Kutsal Ruh'tan esinlenerek şöyle demişti: 'Rab Rabbim'e dedi ki, Ben düşmanlarını Ayaklarının altına serinceye dek Sağımda otur'." (Markos 12:36)

Rabbi[değiştir | kaynağı değiştir]

İbrânice'de rab kelimesinden türemiş rabbi kelimesi "din âlimi, öğretmeni" anlamında kullanılagelmiştir. Yahudilikte bilinen ilk rabbi Musa'dır. Rabbi sözcüğü Türkçede haham sözcüğü ile karşılanmıştır.

İslam'da[değiştir | kaynağı değiştir]

Kur'an'da Rab sözcüğü geçen ayetlerden biri şöyledir:

  • "...Ben sizin O'na ortak koştuğunuz şeylerden korkmam. Ancak, Rabbimin bir şey dilemesi hariç. Rabbimin ilmi her şeyi kuşatmıştır. Hâla ibret almıyor musunuz?" (Enâm Sûresi, 80. âyet)

İslâm'da Allah anlamında kullanılmakla birlikte Allah'ın 99 isminden biri değildir.

Kaynaklar[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "rabbi." Oxford Dictionary of English 2e, Oxford University Press, 2003.
  2. ^ "Rab." Dil Derneği. Erişim: 1 Aralık 2011.
  3. ^ Yaratılış 2:4
  4. ^ Enâm Sûresi, 80. Âyet