İçeriğe atla

Nicolás Maduro

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Nicolás Maduro
Maduro, 2025
Venezuela Devlet Başkanı
Görev süresi
5 Mart 2013[a]
3 Ocak 2026'dan beri tutuklu[b] - 3 Ocak 2026
Başkan yardımcısı
Liste
Yerine geldiği Hugo Chávez
Yerine gelen Delcy Rodríguez (vekâleten)
Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi Başkanı
Görev süresi
5 Mart 2013 - 3 Ocak 2026
Yerine geldiği Hugo Chávez
Venezuela Devlet Başkan Yardımcısı
Görev süresi
13 Ekim 2012 - 8 Mart 2013
Başkan Hugo Chávez
Yerine geldiği Elías Jaua
Yerine gelen Jorge Arreaza
Venezuela Dışişleri Bakanı
Görev süresi
9 Ağustos 2006 - 15 Ocak 2013
Yerine geldiği Alí Rodríguez Araque
Yerine gelen Elías Jaua
Venezuela Ulusal Meclisi Başkanı
Görev süresi
5 Ocak 2005 - 7 Ağustos 2006
Yerine geldiği Francisco Ameliach
Yerine gelen Cilia Flores
Kişisel bilgiler
Doğum Nicolás Maduro Moros
23 Kasım 1962 (63 yaşında)
Caracas, Venezuela
Vatandaşlığı  Venezuela
Partisi Beşinci Cumhuriyet Hareketi
(2007 öncesi)
Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi
(2007-günümüz)
Evlilik(ler) Adriana Guerra Angulo (boş.)
Cilia Flores (e. 2013)
Dini Roma Katoliği
Sathya Sai Baba hareketi[1][2]
İmzası

Nicolás Maduro Moros (İspanyolca telaffuz: [nikoˈlas maˈðuɾo ˈmoɾos]; d. 23 Kasım 1962, Caracas), 19 Nisan 2013'ten ABD'nin 3 Ocak 2026'daki müdahalesine kadar Venezuela Devlet Başkanı olarak görev yapmış Venezuelalı eski siyasetçi ve sendika lideridir. Birleşik Sosyalist Parti üyesi olan Maduro, 2012 ile 2013 yılları arasında Hugo Chávez döneminde 24. Venezuela Başkan Yardımcılığı görevini üstlendi ve 2006 ile 2012 yılları arasında Venezuela Dışişleri Bakanı olarak görev yaptı.

İş hayatına otobüs şoförü olarak başlayan Maduro, sendika liderliğine yükseldikten sonra 2000'de Ulusal Meclis'e seçildi. Hugo Chávez döneminde çeşitli görevler üstlendi;[3] 2005'ten 2006'ya kadar Ulusal Meclis Başkanı, 2006'dan 2012'ye kadar Dışişleri Bakanı ve 2012'den 2013'e kadar Devlet Başkanı Yardımcısı olarak görev yaptı. Chávez'in 5 Mart 2013'teki ölümünün ardından geçici olarak başkanlığını devraldı. 14 Nisan 2013'te yapılan özel seçimde Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi adayı olarak %50,62'lik zaferle seçimleri kazandı. 2015'ten itibaren, iktidar partisinin yasama organı üzerinden sağladığı yetkilerle ülkeyi büyük ölçüde kararnamelerle yönetti.[4][5]

Venezuela'daki kıtlıklar, ekonomik kriz ve yaşam standartlarındaki düşüş, 2014'te ülke genelinde günlük protestolara, muhalefetin bastırılmasına ve Maduro'nun popülaritesinin gerilemesine yol açtı.[6][7] 2015'te muhalefet çoğunluklu Ulusal Meclis seçildi ve 2016'da Maduro'nun görevden alınmasına yönelik bir süreç başlatıldı, ancak hükûmet bu girişimi engelledi. Maduro, Yüksek Mahkeme, Ulusal Seçim Konseyi ve Venezuela Ordusu üzerinden iktidarını korudu.[6][7][8] Yüksek Mahkeme'nin Ulusal Meclis'in yetkilerini elinden alması, 2017'de yeni bir anayasa krizine ve protesto dalgasına neden oldu. Bu süreçte Maduro, anayasanın yeniden yazılmasını talep etti ve 2017'de, birçok çevrenin usulsüz bulduğu seçim koşullarında Venezuela Anayasa Meclisi oluşturuldu. 20 Mayıs 2018'de devlet başkanlığı seçimi yapıldı, Maduro 10 Ocak 2019'da geniş uluslararası tepkiye rağmen yemin etti. Bunun ardından Ulusal Meclis Başkanı Juan Guaidó, 23 Ocak 2019'da muhalefet çoğunluklu yasama organı tarafından geçici cumhurbaşkanı ilan edildi. Bu gelişme, uluslararası toplumu ikiye ayıran ve neredeyse dört yıl süren bir başkanlık krizini başlattı.[9][10][11][12] 2024 yılında Maduro, Ulusal Seçim Konseyi'nin herhangi bir kanıt sunmadan kazandığını açıkladığı seçimlerde üçüncü dönem için aday oldu ve ülkeyi yeni bir siyasi krize sürükledi. Muhalefetin topladığı oy verileri, en yüksek oyu muhalefet adayı Edmundo González'in aldığını gösterdi. Maduro, buna rağmen 10 Ocak 2025'te üçüncü dönemine yemin etti.[13] ve bunun sonucu olarak 24 Kasım 2025'te ABD tarafından yabancı terör örgütü üyesi olarak ilan edildi.[14] 3 Ocak 2026'da Venezuela'ya ABD'nin saldırısıyla Maduro ve eşi, ABD askerleri tarafından kaçırıldı. Maduro'nun Brooklyn'de bulunan Metropolitan Gözaltı Merkezi [en]'ne nakledildiği ve burada tutuklu halde kaldığı tespit edildi. Maduro, 5 Ocak 2026'da Manhattan Federal Mahkemesinde yargılandı ve uyuşturucu kaçakçılığı suçlamalarından suçsuz olduğunu iddia etti.[15] Mahkeme sırasında Maduro, kaçırılan bir başkan ve savaş esiri olduğunu iddia etti.

Biyografi

[değiştir | kaynağı değiştir]

Aile geçmişi

[değiştir | kaynağı değiştir]

Nicolás Maduro Moros, Caracas, Venezuela'da 23 Kasım 1962 tarihinde işçi sınıfı bir ailede doğdu.[16][17][18]

Önde gelen bir sendika lideri olan babası Nicolás Maduro García,[19] 22 Nisan 1989'da motorlu taşıt kazasında öldü. Annesi Teresa de Jesús Moros, Venezuela sınırındaki bir Kolombiya sınır şehri olan Cúcuta'da "Kolombiya Ulusal Sicili'ne göre, 1929 yılının Haziran ayının ilk günü doğdu.[20]

Nicolás Maduro, 2012 yılında Hint guru Sathya Sai Baba'nın bir takipçisi olduğu ve daha önce 2005 yılında Hindistan'daki guruyu ziyaret ettiği bildirilmiş olmasına rağmen, bir Roma Katoliği olarak yetiştirilmiştir.[21]

Irk bakımından, Maduro kendisini mestizo (“karışık [ırk]”) olarak tanımladığını söyleyerek, Amerika yerlileri ve Afrikalı halklarının mestizaje (“ırksal karışım”) karışımının bir parçası olduğunu belirtmiştir.[22] 2013 yılında yapılan bir röportajda “büyük annelerim ve dedelerim Sefarad Moro kökenli bir Yahudi idi ve Venezuela'da Katolikliğe dönüştü” diye belirtti.[23]

Resmi olarak, Maduro solcu bir ailede doğdu, babası bir sendika lideriydi ve "Movimiento Electoral del Pueblo'nun (MEP) militan üyesiydi.[24][25] Maduro, Karakas'ın batı eteklerinde işçi sınıfı bir mahalle olan Los Jardines, El Valle'de bir cadde olan Calle 14'te büyüdü.[20] Dört kardeşin tek erkeğidir ve María Teresa, Josefina ve Anita adında üç kız kardeşi vardır.[25]

Evlilikleri ve ailesi

[değiştir | kaynağı değiştir]

Maduro, iki kez evlendi. İlk evliliği tek oğlu Nicolás Maduro Guerra'nın annesi olan Adriana Guerra Angulo iledir.[26][27] "Nicolasito" olarak da bilinen Maduro Guerra, Başkanlık Özel Müfettişleri Kurumu başkanı, Ulusal Film Okulu başkanı ve Ulusal Mecliste bir koltuk gibi birçok üst düzey hükûmet görevine atandı.[28]

Maduro, daha sonra Ağustos 2006'da Dışişleri Bakanı olmak için istifa edince, Ulusal Meclis Başkanı olarak görev yapan ilk kadın olan avukat ve politikacı Cilia Flores ile evlendi.[29] İkili, 1990'lardan beri Flores'in 1992 Venezuela darbesi girişimlerinin ardından Hugo Chavez'in avukatı olduğu ve Maduro'nun cumhurbaşkanı olduktan sonra 2013 yılının Temmuz ayında evlendikleri romantik bir ilişki içerisindeydi.[30][31] Birlikte çocukları yokken, Maduro'nun eşinin Walter Ramón Gavidia ile olan ilk evliliğinden Walter Jacob, Yoswel ve Yosser adında üç üvey çocuğu vardır.[32]

Kariyeri

[değiştir | kaynağı değiştir]

Sendikaların yasak olduğu 1970'ler ve 1980'lerde Karakas metro işçilerini temsil eden Maduro, bir otobüs şoförü olarak çalışırken siyasi kariyerine başladı. Beşinci Cumhuriyet Hareketi'nin (MVR) kurucularından biri oldu. Nicolás Maduro, Hugo Chavez'in 1992 yılında yaptığı başarısız darbeden sonra, 1994 yılında hapishaneden serbest kalmasındaki rolü ile bilinmektedir. Chavez'in 1998 yılındaki devlet başkanlığı seçimleri sırasında bölgesel siyasi koordinatörlerinden biri olarak onun hizmetindeydi. 2012 cumhurbaşkanlığı seçimlerinden 3 gün sonra, 10 Ekim 2012 tarihinde, Başkan Chavez'in Yardımcısı olarak atandı. Dışişleri Bakanı görevinden ayrılarak 12 Ekim 2012 tarihinde yeni görevine başladı.

Venezuela Devlet Başkanı seçilen Maduro 19 Nisan 2013 tarihinde görevine resmen başladı.

1. Başkanlık Dönemi

[değiştir | kaynağı değiştir]

5 Mart 2013 tarihinde Devlet Başkanı Hugo Chavez, tahminen kansere bağlı komplikasyonlar sonucu nedeniyle hayatını kaybetti. Venezuela yeni devlet başkanlığı seçimlerine hazırlanana kadar Başkan Yardımcısı Nicolas Maduro, bir ay süre için geçici olarak başkanlık görevini devraldı. 14 Nisan 2013 tarihinde yapılan Başkanlık seçimi [en]nde %50.6 oy oranıyla galip gelerek devlet başkanlığına seçildi.[33]

6 Aralık 2015 tarihinde yapılan Parlamento seçimleri [en]nde muhalefet, Ulusal Parlamento'da çoğunluğu büyük farkla ele geçirdi.[34] Demokratik Hareket öncülüğündeki merkez ve sağ partilerden oluşan Demokratik Birlik Masası adlı muhalefet ittifakı, %56.2 oy oranıyla (3 yerli kontenjanıyla birlikte) 112 sandalyeye ulaşırken, Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi liderliğindeki sosyalist blok %40.9 oy oranıyla yalnızca 55 sandalyede kaldı.[35] Fakat Venezuela Anayasa Mahkemesi, seçimlerde parlamentoya girmeye hak kazanan üç kişinin milletvekilliğini düşürerek muhalefetteki Demokratik Birlik Masası (MUD) koalisyonunun parlamentoda üçte ikilik "süper çoğunluğu" elde etmesine engel olmuştur.[36]

2. Başkanlık Dönemi

[değiştir | kaynağı değiştir]

20 Mayıs 2018 tarihindeki Başkanlık Seçimi [en]'nde Maduro %67.8 oy oranıyla ilk turda rahatça kazanarak bir dönem daha Devlet Başkanlığı görevini sürdürme yetkisi aldı. Ancak seçime katılım %46 ile Venezuela tarihindeki en düşük seviyede kaldı.[37][38]

Foro Penal Venezuela, Súmate, Voto Joven, Venezuela Seçim Gözlemevi ve Vatandaşların Seçim Ağı gibi bazı Venezuelalı STK'lar, seçim programlarının usulsüzlükleri konusundaki endişelerini dile getirdiler, muhalefet partilerinin katılımının engellendiğini ve standart seçim işlevlerine yeterli zaman ayrılmadığını iddia ettiler.[39] Bu nedenle de Birleşmiş Milletler,[40][41] Avrupa Birliği,[42][43] Amerikan Devletleri Örgütü, the Lima Grup [en][44] Avustralya ve Amerika Birleşik Devletleri gibi ülkeler seçim sürecini tanımadıklarını açıkladılar.[45][46] Ancak, Rusya, Çin, Türkiye, Küba, İran, Kuzey Kore, Suriye gibi birçok diğer ülkeler [en] de seçim sonuçlarını tanıdıklarını açıkladılar.[47]

2020 yılında ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından "Narko-terörizm", kokain ithal etme suç ortaklığı, makineli tüfekler ve yıkıcı cihazlar bulundurma ve makineli tüfekler ve yıkıcı cihazlar bulundurma suç ortaklığı suçlarından dolayı başına New York Güney Bölgesi Amerika Birleşik Devletleri Bölge Mahkemesi tarafından 15 milyon $ ödül konuldu. Aynı yıl 10 Ocak'ta bu ödül 25 milyona çıkarıldı. 7 Ağustos 2025 tarihinde bu rakam ABD Hazine Bakanlığı tarafından "Güneş Karteli'nin başkanı olması" sebebi ile bu ödül 50 milyon $ olarak güncellendi.[48]

Donald Trump'ın Maduro hakkındaki düşüncelerinin gittikçe kötüleşmesi üzerine 3 Ocak 2026 tarihinde Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro, yatak odasında eşi Cilia Flores ile uyurken Delta Force komandoları tarafından kaçırıldı.[49] İsrail ve Fransa gibi bazı ülkeler bu operasyonda Amerika'yı desteklerken, Rusya, Çin ve Küba gibi ülkeler bu operasyona karşı çıktı.

Notlar

[değiştir | kaynağı değiştir]
  1. ^ 5 Mart 2013'ten 19 Nisan 2013'e kadar vekaleten görev yaptı. 23 Ocak 2019'dan 5 Ocak 2023'e kadar makamı Juan Guaidó ile ihtilaflıydı.
  2. ^ 3 Ocak 2026'da düzenlenen askeri operasyon sonucunda kaçırılarak yargılanmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne götürülmesinden bu yana başkanlık statüsü belirsizdir. Anayasal başkan olarak görevine devam etmekteyken, Başkan Yardımcısı Delcy Rodríguez fiilen başkanlık yetkilerini vekaleten kullanmaktadır.

Kaynakça

[değiştir | kaynağı değiştir]
  1. ^ "Arşivlenmiş kopya". 23 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Mart 2013. 
  2. ^ "Arşivlenmiş kopya". 16 Ocak 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Mart 2013. 
  3. ^ de Córdoba, José; Vyas, Kejal (9 Aralık 2012). "Venezuela's Future in Balance". The Wall Street Journal. 5 Nisan 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Aralık 2012. 
  4. ^ Diaz-Struck, Emilia and Juan Forero (19 Kasım 2013). "Venezuelan president Maduro given power to rule by decree". The Washington Post. 19 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2015. “Venezuela yasama organı Salı günü, Cumhurbaşkanı Nicolás Maduro'ya, önemli belediye seçimleri öncesinde ülke ekonomisini sarsan spiralleşen enflasyon ve gıda kıtlığına karşı ‘ekonomik saldırı’ için gerekli olduğunu söylediği kararname yetkisi verdi.” 
  5. ^ "Venezuela: President Maduro granted power to govern by decree". BBC News. 16 Mart 2015. 12 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2015. 
  6. ^ a b Washington, Richard (22 Haziran 2016). "'The Maduro approach' to Venezuelan crisis deemed unsustainable by analysts". CNBC. 23 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  7. ^ a b Lopez, Linette. "Why Venezuela is a nightmare right now". Business Insider. 22 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  8. ^ "A 2016 Presidential Recall Seems Less and Less Likely". Stratfor. 9 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Haziran 2016. 
  9. ^ "Venezuela Swears in an illegitimate President". Financial Times. 10 Ocak 2019. 20 Eylül 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Ocak 2019. 
  10. ^ Herrero, Ana Vanessa; Specia, Megan (10 Ocak 2019). "Venezuela Is in Crisis. So How Did Maduro Secure a Second Term?". The New York Times. ISSN 0362-4331. 11 Ocak 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Ocak 2019. 
  11. ^ "Christian Zerpa, el juez afín a Maduro que huyó a Estados Unidos y denuncia falta de independencia del poder judicial de Venezuela". BBC News Mundo. 7 Ocak 2019. 7 Ocak 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Ocak 2019. 
  12. ^ "Guaido vs Maduro: Who backs Venezuela's two presidents?". CNBC. Reuters. 24 Ocak 2019. 27 Ocak 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ocak 2019. 
  13. ^ "Venezuela's Nicolas Maduro sworn in for third presidential term". CNN (İngilizce). 10 Ocak 2025. 16 Temmuz 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Ocak 2025. 
  14. ^ Klein, Betsy; Liptak, Kevin; Atwood, Kylie; Bertrand, Natasha (24 Kasım 2025). "Trump administration formally designates Venezuela's Maduro as member of a foreign terrorist organization | CNN Politics". CNN (İngilizce). 24 Kasım 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Kasım 2025. 
  15. ^ "Maduro in US custody". 4 Ocak 2026 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Ocak 2026. 
  16. ^ "Perfil | ¿Quién es Nicolás Maduro?". El Mundo (İspanyolca). 27 Aralık 2012. 10 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Mart 2013. 
  17. ^ "Profile: Nicolas Maduro – Americas". Al Jazeera. Mart 2013. 3 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Mart 2013. 
  18. ^ Lamb, Peter (17 Aralık 2015). Historical Dictionary of Socialism. Rowman & Littlefield. s. 289. ISBN 978-1-442-25827-3. 
  19. ^ Turner, Barry (2013). The Statesman's Yearbook 2014: The Politics, Cultures and Economies of the World. Springer. s. 1486. ISBN 978-1-349-59643-0. 
  20. ^ a b Oropeza, Valentina (15 Nisan 2013). "Perfil de Nicolás Maduro: El 'delfín' que conducirá la revolución bolivariana". El Tiempo (İspanyolca). 6 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. 
  21. ^ Neuman, William (22 Aralık 2012). "Waiting to See if a 'Yes Man' Picked to Succeed Chávez Might Say Something Else". The New York Times. 2 Ekim 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Kasım 2013. 
  22. ^ Maduro: Rectifique presidente Obama, somos mestizos. 10 Şubat 2015. 9 Eylül 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2016 – YouTube vasıtasıyla. 
  23. ^ "Venezuela's 'anti-Semitic' leader admits Jewish ancestry". 18 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Kasım 2018. 
  24. ^ Lopez, Virginia; Watts, Jonathan (15 Nisan 2013). "Who is Nicolás Maduro? Profile of Venezuela's new president". The Guardian. 25 Mart 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mart 2015. 
  25. ^ a b "MinCI – Maduro: perfecto heredero de Chávez". MinCI. 10 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2016. 
  26. ^ "Venezuela's Chavez Says Cancer Back, Plans Surgery". USA Today. 27 Ağustos 2014. 12 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Ocak 2015. 
  27. ^ Fermín, Daniel (12 Ocak 2015). "La boleta de clase del hijo de Maduro". El Estímulo. 5 Eylül 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Şubat 2018. 
  28. ^ "Venezuelan president's son, Nicolas Maduro Jr., showered in dollar bills as economy collapses". Fox News (İngilizce). 7 Aralık 2016. 25 Ocak 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Eylül 2025. 
  29. ^ Cawthorne, Andrew; Naranjo, Mario (9 Aralık 2012). "Who is Nicolas Maduro, Possible Successor to Hugo Chávez?". The Christian Science Monitor. 9 Aralık 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Aralık 2012. 
  30. ^ Dreier, Hannah (12 Kasım 2015). "US Court: Nephews of Venezuela First Lady Held Without Bail". Associated Press. 17 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2015. 
  31. ^ Guererro, Kay; Dominguez, Claudia; Shoichet, Catherine E. (12 Kasım 2015). "Venezuelan President Nicolas Maduro's family members indicted in U.S. court". CNN. 13 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2015. 
  32. ^ Meza, Alfredo (22 Kasım 2015). "La generosa tía Cilia". El País. 22 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Şubat 2018. 
  33. ^ "Chavez heir Maduro takes narrow win in Venezuela". CBC News. Associated Press. 15 Nisan 2013. 15 Nisan 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Nisan 2013. 
  34. ^ "Arşivlenmiş kopya". 31 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Aralık 2015. 
  35. ^ "After losing control of Parliament, Venezuelan socialists create a new one" (İngilizce). Fox News Latino. 16 Aralık 2015. 19 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Haziran 2018. 
  36. ^ "Venezuela'da Meclis Muhalefet Çoğunluğu İle Toplanıyor". euronews.com. 6 Ağustos 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2017. 
  37. ^ "The Latest: Venezuela Opposition Calls Election a 'Farce'". U.S. News & World Report. Associated Press. 21 Mayıs 2018. 13 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Mayıs 2018. 
  38. ^ "Maduro gana con la abstención histórica más alta en comicios presidenciales". Efecto Cocuyo. 20 Mayıs 2018. 21 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Haziran 2018. 
  39. ^  • Rodríguez Rosas, Ronny (23 Şubat 2018). "Foro Penal no avala convocatoria a elecciones presidenciales". Efecto Cocuyo. 1 Nisan 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Şubat 2018. 
  40. ^ Buitrago, Deisy (19 Mayıs 2018). "Venezuela apela a países amigos para supervisar elecciones". Reuters (İspanyolca). 21 Mayıs 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Mayıs 2018. 
  41. ^ "U.N. seeks inquiry into killings in Venezuela, says poll not credible". Reuters. 7 Mart 2018. 15 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Haziran 2018. 
  42. ^ "Parlamento Europeo rechaza las elecciones presidenciales por considerarlas "fraudulentas"". La Patilla (İspanyolca). 8 Şubat 2018. 8 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Şubat 2018. 
  43. ^ "Eurocámara pide la suspensión inmediata del proceso ilegítimo del #20May en Venezuela". La Patilla (İspanyolca). 3 Mayıs 2018. 4 Mayıs 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Mayıs 2018. 
  44. ^ "Grupo de Lima rechaza elecciones presidenciales de Venezuela". teleSUR. 13 Şubat 2018. 22 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Haziran 2018. 
  45. ^  • Martín, Sabrina (8 Şubat 2018). "Unión Europea prepara nuevas sanciones contra la dictadura en Venezuela y la estatal PDVSA". Panam Post. 4 Ocak 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Şubat 2018. 
  46. ^ "Seis países reunidos por G-20 desconocen el proceso ilegítimo de Venezuela". La Patilla (İspanyolca). 22 Mayıs 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Mayıs 2018. 
  47. ^  • "Washington and Cuba butt heads over Venezuela at heated Americas summit". 12 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Mayıs 2018. 
  48. ^ "ABD Dışişleri Bakanlığı resmi sitesindeki ilgili yazı". 16 Ocak 2026 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Aralık 2025. 
  49. ^ "ABD'nin Mutlak Kararlılık Operasyonu: Maduro nasıl yakalandı?". www.hurriyet.com.tr. 4 Ocak 2026. Erişim tarihi: 4 Ocak 2026. 
Siyasi görevi
Önce gelen
Francisco Ameliach 		Venezuela Ulusal Meclisi Başkanı
2005–2006 		Sonra gelen
Cilia Flores
Önce gelen
Alí Rodríguez Araque 		Venezuela Dışişleri Bakanı
2006–2013 		Sonra gelen
Elías Jaua
Önce gelen
Elías Jaua 		Venezuela Devlet Başkan Yardımcısı
2012–2013 		Sonra gelen
Jorge Arreaza
Önce gelen
Hugo Chávez 		Venezuela Devlet Başkanı
2013–2026 		Sonra gelen
Delcy Rodríguez (vekaleten)
Diplomatik görevi
Önce gelen
Hasan Ruhani 		Bağlantısızlar Hareketi Genel Sekreteri
2016–2019 		Sonra gelen
Ilham Aliyev
Parti siyasi görevi
Önce gelen
Hugo Chávez 		Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi Başkanı
2013–2026 		Görevde
"https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Nicolás_Maduro&oldid=37021585" sayfasından alınmıştır