Leopoldo Torre-Nilsson

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Leopoldo Torre-Nilsson
Genel bilgiler
Doğum 05 Mayıs 1924(1924-05-05)
Buenos Aires, Arjantin
Ölüm 08 Eylül 1978 (54 yaşında)
Buenos Aires, Arjantin
Alanı Senarist ve film yönetmeni

Leopoldo Torre-Nilsson, Leo Towers veya Babsy (5 Mayıs 1924 - 8 Eylül 1978), İtalyan asıllı, Arjantinli senarist ve film yapımcısıdır.[1][2][2]

Hayatı[değiştir | kaynağı değiştir]

Leopoldo Torres Nilsson olarak doğdu (daha sonra baba soyadını Torres'ten Torre'ye dönüştürdü), 1939 ve 1949 yılları arasında birlikte çalıştığı Arjantinli öncü film yönetmeni Leopoldo Torres Ríos'un oğludur. 1947'de El muro ile çıkış yaptı. Annesi İsveç asıllı bir Arjantin vatandaşıydı. Amcası ise görüntü yönetmeni Carlos Torres Ríos (1898-1956) idi.

On beş yaşında babası Leopoldo Torres Ríos'a çıraklık etmeye başlayıp küçük yaşta şiir ve öykü yazarak geliştirdiği yazarlık yeteneğinin desteğiyle birçok filme senaryo yazdı.[3]

Kariyeri[değiştir | kaynağı değiştir]

Torre Nilsson'ın babası Leopoldo Torres Ríos ile ortaklaşa yönettiği ilk uzun metrajlı filmi El crimen de Oribe (Oribe'nin Cinayeti, 1950), Adolfo Bioy Casares'in El perjurio de la nieve adlı romanının bir uyarlamasıydı. Bu film, babasından çok Torre Nilsson'un yalnızlık, baskı, gerilim ve biçim arayışı biçemini vurguluyordu.[4]

1954'te Jorge Luis Borges'in "Emma Zunz" adlı kısa öyküsüne dayanan Días de odio (Nefret Günü, 1954) filmini yönetti. Bu film, psikolojik ve etik bir çatışmayı yine biçimsel özellikleri öne çıkaran bir anlatımla aktardı.[1]

1956'da Carmen Laforet'in 1944 Nadal Edebiyat Ödülü sahibi Nada adlı romanından uyarlanan "Graciela"'yı yönetti.

Beatriz Guido'nun romanından uyarlanan La casa del ángel (Melek Evi, 1957) bir genç kızın duygusal ve dinsel eğitimini konu edinirken, 1920'lerin burjuva çevrelerini sert bir biçimde eleştirdi.[2] Kibirli bir anne ile siyasetçi bir babanın, bir genç kızın yaşamını nasıl kararttıklarını vurguladı.[2] Bir sonraki filmi Fin de fiesta (Şenlik Sonu, 1960) bu kez bir delikanlıyı ele alarak, yine Arjantin burjuvazisini ve aile ve iktidar kavramlarını eleştirdi.[2] La caída (Düşüş, 1959) ile La mano en la trampa'nın (Kapandaki El, 1961) Melek Evi ile birlikte oluşturduğu üçleme, kahramanların iç dünyasına eğilen çizgileriyle Nilsson'un sinema anlayışının en belirgin örneğini oluşturur.[2]

Kapandaki El kadına uygulanan baskıyı, Piel de verano (Yaz Cildi, 1961) ruhbilimsel toplumsal eleştiriyi Setenta veces siete (Yetmiş Kere Yedi, 1962) burjuva eğitim düzenini eleştirir. El ojo que espía (Kilidin Gözü, 1965) neonazilerle İspanyol sığınmacıları fantastik bir otel atmosferinde bir araya getirir.[2] Torre Nilsson sinemasının bu döneminin, yozlaşmış bir toplumsal düzenin çelişkilerini vurgulamayı amaçladığı görülür.[3]

Homenaje a la hora de la siesta (Bir Kahramana Dört Kadın, 1962) ile başlattığı ortakyapımlar La chica del lunes (Pazartesi Çocuğu, 1966); Los traidores de San Ángel (San Angel'e lhanet Edenler, 1967) ile devam etti.[3]

Ayrıca Arjantin tarihi ve kültürünün ikonları hakkında filmler yönetti: Martín Fierro (1968) (Arjantin'in ulusal şiirinin ana karakteri hakkında), "El Santo de la Espada" (1970) (General José de San Martín hakkında) ve "Güemes: la tierra en armas" (1971) (Martín Miguel de Güemes hakkındadır). 7. Moskova Uluslararası Film Festivali'ne gitti.[5] 1973 filmi "Los siete locos", 23. Berlin Uluslararası Film Festivali'nde Gümüş Ayı kazandı.[6] Torre Nilsson, çalışmalarına ilham kaynağı olan ve senaryolarının çoğunda onunla birlikte çalışan yazar Beatriz Guido ile evliydi.

Ülke dışında eleştirmenlerce beğenilen ilk Arjantinli film yönetmeni olarak kabul ediliyordu ve Arjantin'in film prodüksiyonunu önemli uluslararası festivallerde tanınıyordu. 1978'de, memleketi Buenos Aires'te 54 yaşında kanserden öldü. Buenos Aires'teki "Cementerio Británico"'ya gömüldü. Mónica Martín tarafından Torre Nilsson, El Gran Babsy'nin (ISBN 950-07-0895-7) romanlaştırılmış bir biyografisi 1993'te yayınlandı. Başka bir biyografi, Leopoldo Torre Nilsson: Imagen y Poesía (ISBN 987-04-0581-9) 2006 yılında La Nación gazetesi ve Aguilar editoryal kitabevi tarafından yayınlandı.

Filmografi[değiştir | kaynağı değiştir]

Yönetmen

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ a b George, David Sanderson (2017). Argentine cinema: from noir to neo-noir. Lanham: Lexington Books. ISBN 978-1498511865. 
  2. ^ a b c d e f g The Oxford history of world cinema. Oxford: Oxford University Press. 1996. ISBN 978-0198742425. 
  3. ^ a b c Schroeder, Paul A. (2016). Latin American cinema: a comparative history. Oakland, California: University of California Press. ISBN 978-0520288638. 
  4. ^ Nowell-Smith, Geoffrey (2018). The history of cinema: a very short introduction. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0198701774. 
  5. ^ "7th Moscow International Film Festival (1971)". MIFF. 3 Nisan 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Aralık 2012. 
  6. ^ "Berlinale 1973: Prize Winners". berlinale.de. 24 Ocak 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Haziran 2010.