Kengo Kuma

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Kengo Kuma
Genel bilgiler
Doğum adı 隈 研吾
Doğum 1954
Yokohama, Japonya
Alanı Mimarlık
Sanat eğitimi Tokyo Üniversitesi
Etkilendikleri Bruno Taut
Frank Lloyd Wright
Barbara Hepworth

Kengo Kuma (Japonca:隈 研吾 Kuma Kengo: 1954, Yokohama) Japon mimar ve profesör. 1979 yılında Tokyo Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'nden mezun oldu. Nihon Sekkei ve Toda Corporation'da bir süre çalıştı. 1990 yılında Kengo Kuma ve Ortakları adlı mimarlık ofisinin kuruluşunu gerçekleştirdi. 2008 yılında ofisini Avrupa'ya da taşıyarak Paris'te bulunan ayağını açtı. Misafir öğretmen olarak Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde dersler verdi. Mimarlığını üstlendiği yapılarda genel olarak bambu, cam, çelik ve ahşabı tercih etti ve birçok ödüle layık görüldü ve alanında öne çıkan isimlerden biri oldu.[1]

Stili ve çalışmaları[değiştir | kaynağı değiştir]

Kuma'nın 1991'de kurduğu ve daha sonra Paris'te de bir merkezini açtığı mimarlık ofisi hayatındaki değişimin başlangıç noktası oldu. Önceleri betonname düşünceleri paylaşan Kuma, beraberindeki ahşap ustalarının betona verilen estetiği ahşaba da verilebileceğini fark etti. Sonraki süreçte mimarlığını üstlendiği yapılardaki beton oranını en alt seviyede tutmak istedi. Böylelikle geleneksel Japon mimarisini 21. Yüzyıl estetiğine entegre etmeyi hedefledi. Bu noktada ilk olarak Water/Glass (Su-Cam) adındaki okyanus manzaralı camdan bir villa tasarladı.[2] Atami sahilindeki bu eserinde ev ve doğayı bütünleştiren bir konsepti uyguladı ve şeffaf lamine camı tercih etti.[3] Devamında Louis Vuitton yönetim binasını tasarladı. Steel House'da ise sadece çelik malzeme kullanmayı tercih etti. Water/Glass dışında Kiro-San Gözlemevi, Kitakami Kanalı Müzesi (1994), Büyük (Bambu) Duvar Evi (2002), Nagasaki Sanat Müzesi, Tokyo NTT Binası ve Murai Masanari Sanat Müzesi gibi eserler ile daha da tanındı.[4][5] Mesleğinde en çok etkilendiği isimlerin Frank Lloyd Wright, Bruno Taut, ve İngiliz heykeltıraş Barbara Hepworth olduğunu belirtti.[6][7]

Türkiye'deki çalışmaları[değiştir | kaynağı değiştir]

Kuma 2009 öncesinde İstanbul Küçükçekmece Kentsel Dönüşüm Projesi yarışmasına bir öneriyle katıldı. İstanbul'un ilgi çekici bir peyzaja sahip olduğunu belirterek önerisinde doğa ve mimarlığı bütünleştirmek istedi.[4] Nisan 2016'da ise Polimeks tarafından Eskişehir'in Odunpazarı ilçesinde yapılması planlanan Eskişehir Modern Sanat Merkezi[8] için Türkiye'ye davet edildi.[9] Ekim 2016'da yatırımcı firma kendisiyle anlaşmaya vardı.[10] Osmanlı mimarisinin de etkisinde olacak olan yapı ağırlıklı olarak ahşap bir görünümde olacak ve 2018 yılı içinde açılışı gerçekleşecek.[11]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ "Kengo Kuma". XXI. Erişim tarihi: 6 Eylül 2017. 
  2. ^ "Water/Glass House By Kengo Kuma". idesignarch. 24 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  3. ^ Turhan, Emrah, Mimari Tasarımda Cam Kullanımı ve Alışveris Merkezlerinde Değerlendirilmesi, Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi (Haziran 2007), s. 15.
  4. ^ a b "'Mimarlık küçük projelerden doğar'". Radikal. 16 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  5. ^ "Doğal olarak mimar Kengo Kuma geliyor". Radikal. 16 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  6. ^ "Kengo Kuma: Malzemenin özünü bulan mimar". Mindap. 6 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  7. ^ "Kengo Kuma". bone. 5 Mayıs 2009. 6 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  8. ^ "Eskişehir Modern Sanat Merkezi". Polimeks. 6 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  9. ^ "Japon Mimar Kengo Kuma Eskişehir'de". Yapi. 6 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  10. ^ Yılmaz, Emine M. "Kengo Kuma'nın Eskişehir'e Yapacağı Müzede Anlaşmaya Varıldı". Arkitera. 6 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017. 
  11. ^ "Eskişehir Modern Sanat, Japon mimara emanet". Milliyet Sanat. 6 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 7 Eylül 2017.