II. Afonso

Vikipedi, özgür ansiklopedi
II. Afonso
AfonsoII-P.jpg
Portekiz Kralı
Hüküm süresi 26 Mart 1211-25 Mart 1223
Önce gelen I. Sancho
Sonra gelen II. Sancho
Eş(ler)i Kastilyalı Urraca
Çocuk(lar)ı II. Sancho
III. Afonso
Eleanor, Danimarka Kraliçesi
Ferdinand (Serpa Lordu)
Hanedan Portekiz Burgonya Hanedanı
Babası I. Sancho
Annesi Aragonlu Dulce
Doğum 23 Nisan 1185
Coimbra, Portekiz Krallığı
Ölüm 25 Mart 1223 (37 yaşında)
Coimbra, Portekiz Krallığı
Defin Alcobaça Manastırı
Dini Roma Katolikliği

II. Afonso, (İngilizce: Alphonzo; Arkaik Portekizce: Affonso; Galiçyaca-Portekizce: Alfonso veya Alphonso ; Latince: Alphonsus; 23 Nisan 1185 [1] – 25 Mart 1223), Şişman (o Gordo) veya Cüzzam (o Gafo) lakapları ile de bilinir. Portekiz'in üçüncü kralıdır. Kral I. Sancho ile Aragonlu Dulce'nin çocuğudur. 27 Mart 1211'de babasının ölümü üzerine tahta çıkmıştır.[1]

Saltanatı[değiştir | kaynağı değiştir]

Bir kral olarak II. Afonso, farklı bir hükümet yaklaşımı belirledi. Selefleri olan babası I. Sancho ile dedesi I. Afonso, ya komşu Kastilya Krallığı'na ya da güneydeki Mağribi topraklarına karşı savaş uğraşları içerisine girmişlerdi. Afonso, bölge genişleme politikaları izlemedi ve hükümdarlığı sırasında Kastilya Krallığı ile barışı sağlamayı başardı. Buna rağmen, 1217'de Alcácer do Sal gibi bazı kasabalar, soyluların inisiyatifleriyle Müslümanlardan alındı. Bu onun zayıf ya da bir şekilde korkak olduğu anlamına gelmez. Saltanatının ilk yılları başka ülkelerle savaşlar yerine Afonso ile kardeşleri arasındaki iç karışıklıklarla geçti. Kral, ülke içi güvenliği akrabalarını sürgün ederek sağladı.

Askeri meseleler bir hükümet önceliği olmadığı için Afonso, devletin yönetimini geliştirdi ve kendi kontorlünde merkezi bir hale getirdi. İlk Portekiz yazılı yasalarını ilan etti. Bunlar esas olarak özel mülkiyet, sivil adalet ve darphane ile ilgiliydi. Afonso ayrıca İber Yarımadası dışındaki Avrupa krallıklarına elçiler gönderdi ve çoğu ile dostane ticari ilişkilere başladı.

Diğer reformlar, papa ve din işleri ile ilgili hassas konuları içeriyordu. Portekiz'in bağımsızlığının Roma tarafından tanınması için, dedesi I. Afonso, Kilise'ye muazzam sayıda ayrıcalık vermek zorunda kalmıştı. Bu ayrıcalıklar, devlet içinde bir devlet oluşmasına neden oldu. Portekiz'in bir ülke olarak sağlam temelleri olması için II. Afonso, din adamlarının gücünü zayıflatmaya ve Katolik Kilisesi'nin muazzam gelirlerinin bir kısmını ülke yararına kullanmaya çalıştı. Bu eylemler, Papalık ile Portekiz arasında ciddi bir diplomatik tartışmaya yol açtı. Papa III. Honorius tarafından yaptıkları dolayısıyla aforoz edilen II. Afonso, kilisede değişiklik yapacağına söz verdi, ancak bunu yapmak için ciddi girişimlerde bulunmadan önce Coimbra'da 25 Mart 1223'te vefat etti. [1]

Kral Afonso ilk olarak cesedinin yaklaşık on yıl kaldığı Coimbra'daki Santa Cruz Manastırı'na defnedildi. Kalıntıları daha sonra vasiyetinde belirttiği gibi Alcobaça Manastırı'nın bir bölümü olan Kraliyet Pantheon'una eşi, Kraliçe Urraca ile birlikte defnedildi. [1]

Evlilik ve Çocukları[değiştir | kaynağı değiştir]

1206'da Kastilya Kralı VIII. Alfonso ve İngiltere'li Eleanor'un kızı Urraca ile evlendi. Çift , Leon Kralı VI. Alfonso'nun torunlarıydı. [2] Bu evliliğin çocukları şunlardı:

  • II. Sancho (8 Eylül 1207 – 4 Ocak 1248), Portekiz kralı; [2]
  • III. Afonso (5 Mayıs 1210 – 16 Şubat 1279), Portekiz kralı; [2]
  • Eleanor (1211–1231), Danimarka kraliçesi [2]
  • Ferdinand (1218-1246), [2] arasında Lord Serpa [3]

Evlilik dışı, iki gayri meşru oğlu vardı:

  • João Afonso, Alcobaça manastırına defnedilmiştir (ö. 9 Ekim 1234); [3]
  • Pedro Afonso (ö. 1249'dan sonra) 1249'da Faro'nun fethinde Kral Afonso'ya eşlik etmiştir. Pedro Afonso'nun Constança Peres adında gayri meşru bir kızı vardı.[3]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]