Horasan harcı

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Horasan harcı olarak bilinen harç; içinde pişirilmiş ve öğütülmüş toprak ürünleri katılan bir malzemedir. Eski dönemlerde yapı ustalarının, kullandıkları malzemelerin mukavemetini artırmak için; malzemenin içine yumurta akı, peynir, reçine, pişmiş toprak gibi katkı maddeleri katarak meydana getirdikleri söylenirdi, ancak bunun bilimsel bir değeri yoktur. Çok kuvvetli ve suya dayanıklı bileşimdir. Horasan harcının içinde su görmemiş tuğla tozu (aktif değilse volkanik olan tüf konurdu), 1 sene bekletilmiş kireç konur (Vitruvius 2 sene bekletmek daha iyi der). Muğla kireci 1 hafta bekletilirse 2 sene beklemiş gibi olur en son olarak da tuğla kırığı ilave edilir.[kaynak belirtilmeli]

Bazı uygulamalarda saman, bitkisel lifler vb. bağlayıcı maddeler karıştırılmış ve mukavemetin artması amaçlanmıştır.[kaynak belirtilmeli]

Horosan harcı olarak bilinen harç, içine pişirilmiş ve öğütülmüş toprak ürünleri katılan bir malzemedir. Bazı uygulamalarda kireç, kum ve çakıl karışımı da gözlenmiştir.

Dayanımı yüksek olan bu harç, birçok Türk yapısında kullanılmıştır. İlk kullanımı Miladi 0'a yakındır. Başka bir deyişle Sezar'ın son yıllarıdır. Romalılar daima Volkanik toz kullanmışlardır, bu yüzden Roma harcı beyazdır. Bizans ise volkanik toz yerine tuğla tozu ve kırığı kullanırdı. Nadir de olsa Bizans'ın volkanik toz kullandığı bilinmektedir. Bizans, Selçuklu ve Osmanlı eserlerinin restorasyonunda geniş ölçüde kullanılmış olan Horosan harcı, özellikle 15. yüzyıldan sonra kullanım alanını genişletmiştir.[kaynak belirtilmeli]

Günümüzde restorasyon çalışmalarında, restorasyonun aslına uygun olarak yapılması için, modern Horasan harcı kullanılmaktadır.[kaynak belirtilmeli]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]