Giacomo Matteotti

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Giacomo Matteotti, 1924 öncesi

Giacomo Matteotti (22 Mayıs 1885 – 10 Haziran 1924), İtalyan sosyalist bir politikacıydı. 30 Mayıs 1924'te, İtalyan Parlamentosu'nda, Faşistlerin son yapılan seçimlerde hile yaptıklarını açıkça iddia ederek konuştu ve oy kazanmak için uyguladıkları şiddeti kınadı. On bir gün sonra faşistler tarafından kaçırılıp öldürüldü.

Siyasi kariyeri[değiştir | kaynağı değiştir]

Matteotti, Veneto'daki Rovigo Eyaleti, Fratta Polesine'de varlıklı bir ailede dünyaya geldi. Bologna Üniversitesi'nde hukuk bölümünden mezun oldu.

Bir ateist[1] ve başından beri sosyalist hareket ve İtalyan Sosyalist Partisi'nde bir aktivist olarak, İtalya'nın I. Dünya Savaşı'na girmesine karşı çıktı (ve bu nedenle çatışma sırasında Sicilya'da tutuklandı).

1919, 1921 ve 1924'te olmak üzere üç kez milletvekili seçildi:

Filippo Turati'nin bir takipçisi olan Matteotti, daha radikal olan İtalyan Sosyalist Partisi'nden ayrıldıktan sonra İtalyan Temsilciler Meclisi'nde reformist Üniter Sosyalist Parti'nin lideri oldu.

Öldürülmesi[değiştir | kaynağı değiştir]

10 Haziran 1924'te Matteotti, bir Lancia Lambda'ya bindirildi ve kaçmaya çalışırken bir marangoz eğesiyle birkaç kez bıçaklandı. Cesedi, 16 Ağustos 1924'te Roma'nın 23 kilometre kuzeyindeki Riano yakınlarında kapsamlı bir aramanın ardından bulundu.

Beş adam (Amerigo Dumini - Faşist gizli polisin önde gelen bir üyesi, Ceka - Giuseppe Viola, Albino Volpi, Augusto Malacria ve Amleto Poveromo) kaçırılma olayından birkaç gün sonra tutuklandı. Diğer bir zanlı olan Filippo Panzeri kaçarak tutuklanmaktan kurtuldu.

Katillerine karşı açılan davalar[değiştir | kaynağı değiştir]

Sadece üç kişi (Dumini, Volpi ve Poveromo) mahkûm edildi ve kısa bir süre sonra Kral III. Vittorio Emanuele tarafından af kapsamında serbest bırakıldı.

Katillerin yargılanmasından önce Senato Yüksek Mahkemesi, Faşist paramiliter Kara Gömlekliler (MVSN) komutanı general Emilio De Bono hakkında dava açtı, ancak görevden alındı.

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 1947'de Francesco Giunta, Cesare Rossi, Dumini, Viola, Poveromo, Malacria, Filippelli ve Panzeri'nin davası yeniden açıldı. Dumini, Viola ve Poveromo ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.

Davalının ölümü ve yargılamanın sona ermesi nedeniyle nedeniyle bu üç davanın hiçbirinde Mussolini'nin parmağı olduğuna dair kanıt beyan edilmedi.[2]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ Antonio G. Casanova, Matteotti. Una vita per il socialismo, Bompiani, Milan, 1974, p. 90.
  2. ^ See F. Andriola, Mussolini, prassi politica e rivoluzione sociale, Rome, 1981.