Geniş bant ses

Vikipedi, özgür ansiklopedi
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Geniş bant ses (HD ses olarak da bilinir), standart dijital telefon "ücretli kalite" ile karşılaştırıldığında, telefon ses sistemi için yüksek özünürlüklü ses kalitesidir. Telefon hatları üzerinden iletilen ses sinyallerinin frekans aralığını genişleterek daha kaliteli konuşma sağlar.[1] İnsan sesinin aralığı 80 Hz'den 14 kHz'e kadar uzanır, ancak geleneksel ses bandı veya dar bantlı telefon görüşmeleri, ses frekanslarını 300 Hz ila 3.4 kHz arasında sınırlar. Geniş bant ses, bant genişliği sınırlamasını rahatlatır ve 50 Hz - 7 kHz veya daha yüksek ses frekansı aralığında iletir.[2]

Tarihi[değiştir | kaynağı değiştir]

1987'de Uluslararası Telekomünikasyon Birliği (ITU), G.722 olarak bilinen bir geniş bant ses standardını standartlaştırdı. Radyo yayıncıları, spor mekânlarından yorumlar gibi uzak yayınlar için yüksek kaliteli ses sağlamak için G.722'yi Entegre Hizmetler Dijital Ağı (ISDN) üzerinden kullanmaya başladı. AMR-WB (G.722.2) Nokia ve VoiceAge tarafından geliştirildi ve ilk önce 3GPP tarafından belirtildi.[3]

Geleneksel telefon şebekesi (PSTN), şanzıman teknolojisinin doğası gereği dar bant sesi ile sınırlıdır, TDM (zaman-bölmeli çoğullama) ve ağın kenarında kullanılan analog-dijital dönüştürücüler ile yanı sıra hoparlörler, mikrofonlar ve uç noktalardaki diğer unsurlar vardır.

Geniş bant sesi geniş ölçüde video konferans ile birlikte konuşlandırılmıştır. Bu teknolojinin sağlayıcıları, video iletimine yapılan açık vurguya rağmen, katılımcı deneyiminin kalitesinin, ilişkili ses sinyalinin doğruluğundan önemli ölçüde etkilendiğini keşfetti.

Sesle İnternet Protokolü (VoIP) üzerinden iletişim, geniş bant seslerini kolayca kullanabilir. PC'den PC'ye yapılan çağrılar Skype gibi VoIP servisleri üzerinden yapıldığında ve katılımcılar yüksek kaliteli bir kulaklık kullandıklarında, elde edilen çağrı kalitesi geleneksel PSTN çağrılarına göre belirgin olarak daha üstün olabilir.[4] VoIP'yi destekleyen S60 ve Seri 40 işletim sistemlerini çalıştıran Nokia telefonların bir kısmı geniş bantlı sesleri de destekliyor. Bu hizmetleri desteklemek için G.722'yi destekleyen bir dizi ses codec bileşeni ortaya çıkmıştır.

Zayıf ses kalitesi hakkındaki itibarına rağmen, mobil telefon endüstrisi geniş bant ses konusunda bir miktar ilerleme sağlamaya başlamıştır. 3GPP standartları grubu, geniş band kod çözümü olarak G.722.2'yi belirlemiş ve buna Adaptive Multi-Rate (AMR-WB) deniliyor.[5] Bu codec bileşenini destekleyen birkaç el cihazı üretildi (örneğin, HTC, Nokia, Samsung ve Sony) ve ağ gösterileri gerçekleştirildi.[6]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]